Imam Tirmidzi : 2631
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ كَشَفَ سِتْرًا فَأَدْخَلَ بَصَرَهُ فِي الْبَيْتِ قَبْلَ أَنْ يُؤْذَنَ لَهُ فَرَأَى عَوْرَةَ أَهْلِهِ فَقَدْ أَتَى حَدًّا لَا يَحِلُّ لَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ لَوْ أَنَّهُ حِينَ أَدْخَلَ بَصَرَهُ اسْتَقْبَلَهُ رَجُلٌ فَفَقَأَ عَيْنَيْهِ مَا عَيَّرْتُ عَلَيْهِ وَإِنْ مَرَّ الرَّجُلُ عَلَى بَابٍ لَا سِتْرَ لَهُ غَيْرِ مُغْلَقٍ فَنَظَرَ فَلَا خَطِيئَةَ عَلَيْهِ إِنَّمَا الْخَطِيئَةُ عَلَى أَهْلِ الْبَيْتِوَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي أُمَامَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لَا نَعْرِفُهُ مِثْلَ هَذَا إِلَّا مِنْ حَدِيثِ ابْنِ لَهِيعَةَ وَأَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيُّ اسْمُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ
[Qutaibah]-ek esan zigun [Ibn Lahi'ah]-ek [Ubaidullah bin Abu Ja'far-engandik] [Abu Abdurrahman Al Hubulli]-engandik [Abu Dzarr]-engandik esan zuela; Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: 'Belarra ireki eta gero etxera begiratzen duenak baimendu aurretik, eta gero etxeko jabearen biluzik begiratzen badu, orduan legez kanpoko delitua egin du, begirada zuzentzen dionean norbait badago aurrez aurre eta begiak ateratzen dizkiona, ez diot errudun jotzen, baina norbait belorik gabeko eta itxita ez dagoen ate batetik igarotzen bada eta gero begiratzen badu, orduan ez dago errurik berarentzat, baina errua etxeko biztanleena da'. Eta kapitulu honetan Abu Hurairah eta Abu Umamah-ren haditak daude. Abu Isak esan zuen; Hadith hau gharib da, ez dugu horrelako hadith bat ezagutzen Ibn Lahi'ah-ren hadith-etik izan ezik, Abu Abdurrahman Al Hubulli-ren izena Abdullah bin Yazid den bitartean.