Imam Tirmidhi : 2631

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ كَشَفَ سِتْرًا فَأَدْخَلَ بَصَرَهُ فِي الْبَيْتِ قَبْلَ أَنْ يُؤْذَنَ لَهُ فَرَأَى عَوْرَةَ أَهْلِهِ فَقَدْ أَتَى حَدًّا لَا يَحِلُّ لَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ لَوْ أَنَّهُ حِينَ أَدْخَلَ بَصَرَهُ اسْتَقْبَلَهُ رَجُلٌ فَفَقَأَ عَيْنَيْهِ مَا عَيَّرْتُ عَلَيْهِ وَإِنْ مَرَّ الرَّجُلُ عَلَى بَابٍ لَا سِتْرَ لَهُ غَيْرِ مُغْلَقٍ فَنَظَرَ فَلَا خَطِيئَةَ عَلَيْهِ إِنَّمَا الْخَطِيئَةُ عَلَى أَهْلِ الْبَيْتِوَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي أُمَامَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لَا نَعْرِفُهُ مِثْلَ هَذَا إِلَّا مِنْ حَدِيثِ ابْنِ لَهِيعَةَ وَأَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيُّ اسْمُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ

Ibinalita sa amin [si Qutaibah] na ibinalita sa amin [si Ibn Lahi'ah] mula kay [Ubaidullah bin Abu Ja'far] mula kay [Abu Abdurrahman Al Hubulli] mula kay [Abu Dzarr] na kanyang sinabi; Sinabi ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam: "Sinumang magbukas ng belo at pagkatapos ay ituon ang kanyang tingin sa loob ng bahay bago pa ito pinahihintulutan, pagkatapos ay titingnan niya ang kahubaran ng may-ari ng bahay, kung gayon ay nakagawa siya ng isang pagkakasala na hindi naaayon sa batas na gawin, kung kapag itinuon niya ang kanyang tingin ay may isang taong humarap sa kanya at dinuro ang kanyang mga mata, hindi ko siya masisisi, ngunit kung ang isang tao ay dumaan sa isang pinto na walang belo at hindi nakasara at pagkatapos ay titingnan niya ito, kung gayon ay walang kasalanan para sa kanya, ngunit ang kasalanan ay nasa mga nakatira sa bahay." At sa kabanatang ito ay may mga hadith mula kina Abu Hurairah at Abu Umamah. Sinabi ni Abu Isa; Ang hadith na ito ay gharib, wala tayong alam na hadith na tulad nito maliban sa hadith ni Ibn Lahi'ah, samantalang ang pangalan ni Abu Abdurrahman Al Hubulli ay Abdullah bin Yazid.