Syahadat dan keutamaannya

Imam Tirmidzi : 2562

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ ابْنِ عَجْلَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ عَنْ ابْنِ مُحَيْرِيزٍ عَنْ الصُّنَابِحِيِّ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ أَنَّهُ قَالَدَخَلْتُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي الْمَوْتِ فَبَكَيْتُ فَقَالَ مَهْلًا لِمَ تَبْكِي فَوَاللَّهِ لَئِنْ اسْتُشْهِدْتُ لَأَشْهَدَنَّ لَكَ وَلَئِنْ شُفِّعْتُ لَأَشْفَعَنَّ لَكَ وَلَئِنْ اسْتَطَعْتُ لَأَنْفَعَنَّكَ ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ مَا مِنْ حَدِيثٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكُمْ فِيهِ خَيْرٌ إِلَّا حَدَّثْتُكُمُوهُ إِلَّا حَدِيثًا وَاحِدًا وَسَوْفَ أُحَدِّثُكُمُوهُ الْيَوْمَ وَقَدْ أُحِيطَ بِنَفْسِي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ شَهِدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ النَّارَوَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ وَعَلِيٍّ وَطَلْحَةَ وَجَابِرٍ وَابْنِ عُمَرَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ قَالَ سَمِعْت ابْنَ أَبِي عُمَرَ يَقُولُ سَمِعْتُ ابْنَ عُيَيْنَةَ يَقُولُ مُحَمَّدُ بْنُ عَجْلَانَ كَانَ ثِقَةً مَأْمُونًا فِي الْحَدِيثِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَالصُّنَابِحِيُّ هُوَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عُسَيْلَةَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَدْ رُوِيَ عَنْ الزُّهْرِيِّ أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ قَوْلِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ دَخَلَ الْجَنَّةَ فَقَالَ إِنَّمَا كَانَ هَذَا فِي أَوَّلِ الْإِسْلَامِ قَبْلَ نُزُولِ الْفَرَائِضِ وَالْأَمْرِ وَالنَّهْيِ قَالَ أَبُو عِيسَى وَوَجْهُ هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ أَهْلَ التَّوْحِيدِ سَيَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَإِنْ عُذِّبُوا بِالنَّارِ بِذُنُوبِهِمْ فَإِنَّهُمْ لَا يُخَلَّدُونَ فِي النَّارِ وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ وَأَبِي ذَرٍّ وَعِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ وَجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ وَأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ سَيَخْرُجُ قَوْمٌ مِنْ النَّارِ مِنْ أَهْلِ التَّوْحِيدِ وَيَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ هَكَذَا رُوِيَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ وَإِبْرَاهِيمَ النَّخَعِيِّ وَغَيْرِ وَاحِدٍ مِنْ التَّابِعِينَ فِي تَفْسِيرِ هَذِهِ الْآيَةِ{ رُبَمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كَانُوا مُسْلِمِينَ }قَالُوا إِذَا أُخْرِجَ أَهْلُ التَّوْحِيدِ مِنْ النَّارِ وَأُدْخِلُوا الْجَنَّةَ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كَانُوا مُسْلِمِينَ

Һөйләне беҙгә [Ҡотәйбә] беҙгә [әл-Ләйетс] [Ибн Ғәжлән] [Мөхәммәт бин Яхья бин Хаббан] [Ибнү Мөхәйриз] [Әш Шунабихи] [Үбәҙә бин Әш Шәмит] һөйләне, тип әйтте; Мин үлем сигендә торған Үбәҙә бин аш Шәмитте ҡунаҡта булдым, илай инем, шунан ул әйтте; — Яйлап ҡына тот, ниңә илайһың? Аллаһ менән ант итәм, әгәр мин шәһит булып үлһәм, һис шикһеҙ, һеҙҙең өсөн шаһитлыҡ итермен, әгәр миңә шәфәғәт бирелһә, һис шикһеҙ, һеҙҙең өсөн шәфәғәт итермен, әгәр ҙә мөмкинлегем булһа, һеҙгә файҙа килтерермен». Шунан һуң ул; «Аллаһ менән ант итәм, Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләмдән ишеткән хәҙистәремдең һеҙгә бер ниндәй ҙә файҙаһы юҡ, әммә мин уны һеҙгә бер хәҙистән башҡа әйттем, әммә хәҙер һеҙгә әйтәм, ысынлап та, үлемемә яҡынлашам. Мин Аллаһ Илсеһенең (салләллаһу ғәләйһи үә сәлләм) әйткәнен ишеттем: «Кем дә кем Аллаһтан башҡа илаһ юҡлығына – ғибәҙәткә лайыҡлы – шаһитлыҡ итһә, Мөхәммәттең Аллаһ Илсеһе икәнлегенә шаһитлыҡ итһә, Аллаһ уға йәһәннәмде харам итер». Ә хәҙистә был сүрә шулай уҡ Әбү Бәкрҙән, Ғүмәрҙән, Усмандан, Ғәлиҙән, Тәлһәхтән, Джәбирҙән, Ибнү Ғүмәрҙән, Зәйет бин Халидтан да риүәйәт ителә. Ул әйтә; Ибн Әби Ғүмәрҙең, Ибн Өйәйнәнең, Мөхәммәт бин Әжлән хәҙистә ышаныслы циҡа, тигәнен ишеттем. Әбү Иса әйтте; — Был ошо сәнәд юлынан алынған хәсән шаһих ғәриб хәҙис. Шул арала аш Шунабихи Абдуррахман бин Үсәйлә Әбү Абдуллаһ булған, һәм әз Зөһриҙән риүәйәт ителгәнсә, унан пәйғәмбәребеҙҙең һүҙҙәре тураһында һорағандар: «Кем әйтһә; 'Аллаһтан башҡа илаһ юҡ - ғибәҙәт ҡылырға хоҡуҡлы- һәм ул һис шикһеҙ күккә инә'. Шулай итеп аңлатты; «Был хәҙис Ислам дине башланғандан алып, Фәрдү ғибәҙәте, бойороҡтар һәм тыйыуҙар кәмегәнгә тиклем». Әбү Иса әйтте; Ҡайһы бер ғалимдарҙың фекеренсә, был хәҙистең постулат яғы шунда: тәүхид кешеләре гонаһтары арҡаһында йәһәннәмдә язалаһалар ҙа ожмахҡа инәсәктәр, әммә йәһәннәмдә мәңге ҡалмаясаҡтар. Ә инде Ғабдулла бин Мәсғүд, Әбү Дзар, Ғимран бин Хөшәйн, Джәбир бин Ғабдулла, Ибнү Аббас, Әбү Сәғит әл-Худри һәм Әнәс бин Мәликтән Пәйғәмбәребеҙҙән риүәйәт ителә: «Бер нисә кеше аңлатмалы һәм ихтыярҙарҙан сығасаҡ». Был аяттың тәфсирендә Сәғит бин Джүбәйерҙән, Ибраһим ан-Нәхайҙан һәм был аятты тәфсир итеүҙә тәбиғиндәр араһынан бер генә кешенән генә түгел, шулай итеп риүәйәт ителгән; Йыш ҡына кафырлыҡ иткән кешеләр - һуңыраҡ теге донъяла - был донъяла мосолман булып китеүҙәрен теләй. -ҠС. 15:2- ' Улар аңлатма бирә; «Әгәр ҙә тәүхид халыҡты тамуҡтан сығарып, ожмахҡа индерһәләр, кафырҙар мосолман булһалар, шулай теләйәсәктәр».