Bersedekah untuk orang yang telah meninggal

इमाम तिर्मिधी : 1125

حَدَّثَنَا الْأَنْصَارِيُّ أَنْبَأَنَا مَعْنٌ أَنْبَأَنَا مَالِكٌ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِسْحَقَ بْنِ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ عَنْ عَمَّتِهِ زَيْنَبَ بِنْتِ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ أَنَّ الْفُرَيْعَةَ بِنْتَ مَالِكِ بْنِ سِنَانٍ وَهِيَ أُخْتُ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّأَخْبَرَتْهَا أَنَّهَا جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَسْأَلُهُ أَنْ تَرْجِعَ إِلَى أَهْلِهَا فِي بَنِي خُدْرَةَ وَأَنَّ زَوْجَهَا خَرَجَ فِي طَلَبِ أَعْبُدٍ لَهُ أَبَقُوا حَتَّى إِذَا كَانَ بِطَرَفِ الْقَدُومِ لَحِقَهُمْ فَقَتَلُوهُ قَالَتْ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى أَهْلِي فَإِنَّ زَوْجِي لَمْ يَتْرُكْ لِي مَسْكَنًا يَمْلِكُهُ وَلَا نَفَقَةً قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَمْ قَالَتْ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى إِذَا كُنْتُ فِي الْحُجْرَةِ أَوْ فِي الْمَسْجِدِ نَادَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ أَمَرَ بِي فَنُودِيتُ لَهُ فَقَالَ كَيْفَ قُلْتِ قَالَتْ فَرَدَدْتُ عَلَيْهِ الْقِصَّةَ الَّتِي ذَكَرْتُ لَهُ مِنْ شَأْنِ زَوْجِي قَالَ امْكُثِي فِي بَيْتِكِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ قَالَتْ فَاعْتَدَدْتُ فِيهِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا قَالَتْ فَلَمَّا كَانَ عُثْمَانُ أَرْسَلَ إِلَيَّ فَسَأَلَنِي عَنْ ذَلِكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَاتَّبَعَهُ وَقَضَى بِهِحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ أَنْبَأَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ أَنْبَأَنَا سَعْدُ بْنُ إِسْحَقَ بْنِ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ فَذَكَرَ نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ لَمْ يَرَوْا لِلْمُعْتَدَّةِ أَنْ تَنْتَقِلَ مِنْ بَيْتِ زَوْجِهَا حَتَّى تَنْقَضِيَ عِدَّتُهَا وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَقَ و قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ لِلْمَرْأَةِ أَنْ تَعْتَدَّ حَيْثُ شَاءَتْ وَإِنْ لَمْ تَعْتَدَّ فِي بَيْتِ زَوْجِهَا قَالَ أَبُو عِيسَى وَالْقَوْلُ الْأَوَّلُ أَصَحُّ

[अल-अन्शारी] यांनी आम्हाला सांगितले, ज्यांनी [मअन] यांच्याकडून, त्यांनी [मालिक] यांच्याकडून, [साद इब्न इशाक इब्न काब इब्न उज्रह] यांच्याकडून, त्यांच्या काकू [ज़ैनब बिन्त काब इब्न उज्रह] यांच्याकडून सांगितले की [अल-फुरायआ बिन्त मलिक बिन सिनान], जी अबू सा'द अल-खुद्री यांची बहीण होती, तिने त्यांना सांगितले की ती एकदा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे बानू खुदराहमध्ये आपल्या कुटुंबाकडे परतण्याची परवानगी मागण्यासाठी गेली होती, कारण तिचा नवरा पळून गेलेल्या दासाच्या शोधात कदुमच्या उपनगरापर्यंत गेला होता, तेथे त्याला तो दास सापडला आणि त्यांनी त्याला ठार मारले. ती पुढे म्हणाली: 'मग मी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडे माझ्या कुटुंबाकडे परत जाण्याची परवानगी मागितली, कारण माझ्या पतीने मला घर किंवा उपजीविकेचा साठा न ठेवता सोडून गेला होता.' तिने सांगितले: 'मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम म्हणाले: "होय."' ती पुढे म्हणाली; मग मी घरी निघालो, आणि जेव्हा जेव्हा मी खोलीत किंवा मशिदीत असे, तेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मला बोलावून घेत असत किंवा माझ्याकडे येण्याचा आदेश देत असत. ते विचारत: 'तू आधी काय म्हणालीस?' तिने पुन्हा सांगितले; मग मी त्यांना माझ्या पतीवर घडलेल्या गोष्टीची कथा पुन्हा सांगितली. त्यांनी उत्तर दिले: 'तुझी 'इद्दत' संपेल तोपर्यंत घरातच राहा.' तिने सांगितले: 'मग मी चार महिने आणि दहा दिवस माझी 'इद्दत' पाळली.' ती पुढे म्हणाली: 'जेव्हा उस्मान (खलीफा) झाले, तेव्हा ते माझ्याकडे आले आणि त्यांनी याबद्दल विचारले; मी त्यांना माहिती दिली, आणि त्यांनी त्या आधीच्या निर्णयाचे पालन करून या प्रकरणातही तसाच निर्णय दिला.' [मुहम्मद बिन बशीर] यांनी आम्हाला सांगितले, [यह्या बिन सईद] यांनी आम्हाला सांगितले, [साद बिन इशाक बिन काब बिन उज्रह] यांनी सांगितले, आणि त्यांनी हे याच अर्थाने नमूद केले. अबू ईसा म्हणाले: ही हदीस हसन सहीह आहे, आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या साथीदारांमधील बहुसंख्य विद्वानांनुसार आणि इतरांनुसार ती आचरणासाठी मार्गदर्शक आहे; त्यांचा असा विश्वास आहे की 'इद्दत' काळात असलेल्या स्त्रीने तिची 'इद्दत' संपलेपर्यंत तिच्या पतीच्या घराबाहेर पडू नये. हा सुफ्यान अल-थौरी, अल-शafi'ी, अहमद आणि इशाक यांचा मत आहे. पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या काही सहचार्‍यांचा आणि इतर काही विद्वानांचा असा विश्वास होता की स्त्री तिची 'इद्दत' तिच्या इच्छेनुसार पाळू शकते, जरी ती ती तिच्या पतीच्या घरात पाळू इच्छित नसेल तरीही. अबू ईसा म्हणाले: पहिले मत अधिक बरोबर आहे.