Haji adalah Arafah, barangsiapa luput dari Arafah, hajinya batal
Imam Tirmidzi : 814حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ قَالَا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَطَاءٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَعْمَرَأَنَّ نَاسًا مِنْ أَهْلِ نَجْدٍ أَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ بِعَرَفَةَ فَسَأَلُوهُ فَأَمَرَ مُنَادِيًا فَنَادَى الْحَجُّ عَرَفَةُ مَنْ جَاءَ لَيْلَةَ جَمْعٍ قَبْلَ طُلُوعِ الْفَجْرِ فَقَدْ أَدْرَكَ الْحَجَّ أَيَّامُ مِنًى ثَلَاثَةٌ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ وَمَنْ تَأَخَّرَ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِقَالَ وَزَادَ يَحْيَى وَأَرْدَفَ رَجُلًا فَنَادَى حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَطَاءٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَعْمَرَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ و قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ قَالَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ وَهَذَا أَجْوَدُ حَدِيثٍ رَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ قَالَ أَبُو عِيسَى وَالْعَمَلُ عَلَى حَدِيثِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَعْمَرَ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ أَنَّهُ مَنْ لَمْ يَقِفْ بِعَرَفَاتٍ قَبْلَ طُلُوعِ الْفَجْرِ فَقَدْ فَاتَهُ الْحَجُّ وَلَا يُجْزِئُ عَنْهُ إِنْ جَاءَ بَعْدَ طُلُوعِ الْفَجْرِ وَيَجْعَلُهَا عُمْرَةً وَعَلَيْهِ الْحَجُّ مِنْ قَابِلٍ وَهُوَ قَوْلُ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَقَ قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ رَوَى شُعْبَةُ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَطَاءٍ نَحْوَ حَدِيثِ الثَّوْرِيِّ قَالَ و سَمِعْت الْجَارُودَ يَقُولُ سَمِعْتُ وَكِيعًا أَنَّهُ ذَكَرَ هَذَا الْحَدِيثَ فَقَالَ هَذَا الْحَدِيثُ أُمُّ الْمَنَاسِكِ
Ба мо [Муњаммади Басёр] гуфт, ба мо [Яњё ибни Саъид] хабар дод ва [Абдуррўњмон ибни Мањдї] гуфт; Ба мо [Суфён] аз [Букайр ибни Ато] аз [Абдурраҳмон ибни Яъмар] нақл кардааст, ки чанд нафар аз Наҷд бо Расули Худо (с) ҳангоми дар Арафот буданаш вохӯрданд. Аз ҳаҷ пурсиданд, пас мардумро амр кард ва дод зад; «Ҳаҷ арафа аст, ҳар кӣ дар шаби Арафа пеш аз саҳар ояд, ба ҳаҷ расидааст. Рӯзҳои мино се рӯзанд. Ҳар кӣ дар рӯзи дуюм шитоб кунад, гуноҳе накардааст. Ҳар кӣ онро анҷом диҳад ва дар рӯзи сеюм баргардад, гуноҳе накардааст." -Муҳаммад ибни Басёр - гуфт: Яҳё афзуд: "Ӯ мардеро бардошта буд, дар ҳоле, ки дод мезад." Ба мо хабар додааст [Ибни Абу Умар] ба мо [Суфён ибни Уяйна] аз [Суфён Атс-Саврӣ] аз [Букайр ибни Атсаврӣ] аз [Букайр ибни Атҳо] аз Паёмбари Худо (р) ривоят кардааст. Ибни Абу Умар (р) фармудаанд: «Ин беҳтарин ҳадис аст, ки аз саҳобаҳои Аъруф (р) ва дигарон аз он ҳадисро адо намекунанд». Ҳаҷ намегирад, агар пас аз саҳар ҳаҷ кунад ва ҳаҷ кунад, ин аст, ки Атс Саврӣ, Исҳоқ ва Аҳмад (р Вакиъ ин ҳадисро шунидам, ки ин ҳадис волидайни Маносик Ҳоҷӣ аст.