Rasulullah, abu bakar, dan umar shalat dua rakaat di mina

Imam Tirmidzi : 499

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَبْدِ الْحَكَمِ الْوَرَّاقُ الْبَغْدَادِيُّ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَسَافَرْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ فَكَانُوا يُصَلُّونَ الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ لَا يُصَلُّونَ قَبْلَهَا وَلَا بَعْدَهَاو قَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ كُنْتُ مُصَلِّيًا قَبْلَهَا أَوْ بَعْدَهَا لَأَتْمَمْتُهَا قَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ عُمَرَ وَعَلِيٍّ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَأَنَسٍ وَعِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ وَعَائِشَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عُمَرَ حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لَا نَعْرِفُهُ إِلَّا مِنْ حَدِيثِ يَحْيَى بْنِ سُلَيْمٍ مِثْلَ هَذَا قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَعِيلَ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ آلِ سُرَاقَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَطِيَّةَ الْعَوْفِيِّ عَنْ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَتَطَوَّعُ فِي السَّفَرِ قَبْلَ الصَّلَاةِ وَبَعْدَهَا وَقَدْ صَحَّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ كَانَ يَقْصُرُ فِي السَّفَرِ وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ صَدْرًا مِنْ خِلَافَتِهِ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا كَانَتْ تُتِمُّ الصَّلَاةَ فِي السَّفَرِ وَالْعَمَلُ عَلَى مَا رُوِيَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَقَ إِلَّا أَنَّ الشَّافِعِيَّ يَقُولُ التَّقْصِيرُ رُخْصَةٌ لَهُ فِي السَّفَرِ فَإِنْ أَتَمَّ الصَّلَاةَ أَجْزَأَ عَنْهُ

Esan digu ['Abdul Wahhab bin 'Abdul Hakam Al Warraq Al Baghdadik] [Yahya bin Sulaimek] ['Ubaidullah]-engandik [Nafi'-tik] [Ibn Umar-engandik] esan duela: Profeta sallallaahu 'alaihi wa sallam, Abu Bakr, Umar eta Uthmanekin bidaiatzen ari nintzen, beraz, eguerdiko eta Asr otoitzak bi rak'ah egin zituzten, ez zuten aurretik edo ondoren otoitz egin. Abdullah-ek esan zuen: aurretik edo ondoren otoitz egiten badut, nire otoitza osatuko dut. -narratzaileak- esan zuen, kapitulu honetan Umar, Ali, Ibn Abbas, Anas, Imran bin Hushain eta A'isyah-ren narrazioak ere badaude. Abu Isak esan zuen: Ibn Umar-en haditha hasan gharib hadith bat da, ez dakigu horri buruz Yahya bin Sulaim-en haditha izan ezik, honelakoa dena. Muhammad bin Isma'ilek esan zuen hadith hau 'Ubaidullah bin Umarrengandik kontatu dela Abdullah bin Umarren Suraqah familiako gizon batetik, Abu Isak esan zuen, ['Athiyyah Al Aufi]-tik [Ibn Umar]-engandik kontatu dela sallaahu 'alaihi wa sallam Profetak sunnah tathawwu otoitza egin zuela otoitzaren aurretik eta ondoren bidaiatzen ari zela, eta sallaahu 'alaihi wa sallam Profetak egiaztatu du qashar -laburbilduz- bere otoitzak bidaiatzen ari zela, Abu Bakr, Umarrek eta Uthmanen kalifatuaren hasierak egin zuten bezala, hadith hau jakintsu gehienek praktikatzen zuten sallallaahu 'alaihi wa sallam Profetaren eta beste batzuen lagunen artean, A'ishah-k kontatu duela bere otoitzak safar -bidaiatzen ari zela- hobetu zituela, baina aplikatzen dena sallaahu 'alaihi wa sallam Profetak eta bere lagunek kontatu dutena da, hau da Imama. Shafi'iren iritzia, Ahmad eta Ishaq, baina Imam Syafi'ik esan zuen, qashar egitea - otoitza laburbiltzea - bidaiariarentzat arindua dela, otoitza osatzen badu orduan baliozkoa dela.