Kisah Rasulullah Shallallahu'alaihi wasallam Menguji Ibnu Shayyad yang Diduga sebagai Dajjal

इमाम बुखारी : 1267

حَدَّثَنَا عَبْدَانُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ عَنْ يُونُسَ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ ابْنَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَخْبَرَهُأَنَّ عُمَرَ انْطَلَقَ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لِابْنِ صَيَّادٍ تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الْأُمِّيِّينَ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ وَقَالَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ فَقَالَ لَهُ مَاذَا تَرَى قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُلِّطَ عَلَيْكَ الْأَمْرُ ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ فَقَالَ اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلَا خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ وَقَالَ سَالِمٌ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنْ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ مُضْطَجِعٌ يَعْنِي فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ أَوْ زَمْرَةٌ فَرَأَتْ أمُّ ابْنِ صَيّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لِابْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ وَهُوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ هَذَا مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ وَقَالَ شُعَيْبٌ فِي حَدِيثِهِ فَرَفَصَهُ رَمْرَمَةٌ أَوْ زَمْزَمَةٌ وَقَالَ إِسْحَاقُ الْكَلْبِيُّ وَعُقَيْلٌ رَمْرَمَةٌ وَقَالَ مَعْمَرٌ رَمْزَةٌ

[अब्दान] यांनी आम्हाला सांगितले: [अब्दुल्लाह] यांनी आम्हाला [यूनुस] यांच्याकडून आणि त्यांनी [अज़-ज़ुहरी] यांच्याकडून सांगितले की: [सलीम बिन अब्दुल्लाह] यांनी मला कळवले [सलीम बिन अब्दुल्ला] यांनी सांगितले की [इब्न उमर, अल्लाह त्यांच्यावर आणि दोघांवरही खुशाल असो] यांनी सांगितले की उमर आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) एका गटासह इब्न श्यायदला भेटण्यासाठी निघाले, आणि शेवटी त्यांनी त्याला बानू मघोलाहच्या एका उंच इमारतीवर इतर मुलांसोबत खेळताना आढळले. इब्न शैय्याद किशोरावस्थेकडे जात होता आणि त्याला (पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या आगमनाची) जाणीव नव्हती, तोपर्यंत अखेरीस पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि इब्न शैय्यादला म्हणाले: "तुम्ही साक्ष देता का की मी अल्लाहचा प्रेषित आहे?". मग इब्न शैय्यादने त्याच्याकडे पाहिले आणि म्हणाले: "मी साक्ष देतो की तुम्ही निरक्षरांच्या लोकांचे प्रेषित आहात." मग इब्न शैयादने पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना विचारले: "तुम्हीही साक्ष देता का की मी अल्लाहचा संदेशवाहक आहे?" त्यांनी नकार दिला आणि म्हणाले, "मी अल्लाहवर आणि त्याच्या सर्व संदेशवाहकांवर विश्वास ठेवतो." मग त्याने विचारले: "तुम्ही (प्रेषित असल्याचा दावा करण्यासाठी) कारण काय मानता?" इब्न शैयादने उत्तर दिले: "कारण माझ्याकडे एक सत्यावादी आणि एक खोटारडा दोघेही आले आहेत." पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "तुझे व्यवहार गोंधळलेले आहेत." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांनी त्याला म्हटले: "खरोखरच, मी (माझ्या हृदयात काहीतरी) लपवत आहे; ते ओळखण्याचा प्रयत्न करा." इब्न शैय्याद म्हणाला: "ते धूर आहे." त्यांनी म्हटले: "तू धिक्कारलेला आहेस, आणि तू जादूगार म्हणून तुझ्या क्षमतेपेक्षा कधीच वर उठू शकणार नाहीस." मग 'उमर इब्न अल-खत्ताब' (अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो) म्हणाले: 'अरे अल्लाहचे प्रेषित, मला या माणसाचे डोके कापून टाकू द्या!' त्यांनी उत्तर दिले: 'जर तो खरे बोलत असेल, तर तुम्ही त्याच्यावर काहीच करू शकणार नाही; आणि जर तो खरे बोलत असेल, तर त्याला मारण्यात तुमचे काहीच भले नाही.' सलीम म्हणाले: मी इब्न उमर (अल्लाह त्यांच्यावर आणि दोघांवरही प्रसन्न होवो) यांना म्हणताना ऐकले: "यानंतर पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि उब्बी इब्न का'ब खजूरच्या झाडाकडे गेले, जिथे इब्न शैय्याद पूर्वी होता, या आशेने की ते त्याला पाहण्यापूर्वीच त्याच्याकडून काही ऐकू शकेल." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी पाहिले की इब्न शैय्याद त्याच्या जाड कोटखाली झोपलेला होता आणि तो हळूच खर्राटे मारत होता. त्या अवस्थेत, इब्न शैयदच्या आईने पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांना खजूरच्या झाडाखाली बसलेले पाहिले, म्हणून तिने इब्न शैयदला म्हटले: 'अरे शाफ (हे इब्न शैयदचे नाव होते), मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम).' तेव्हा इब्न शैयद पूर्वीच्या अवस्थेत (पडलेला) परत गेला. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी सांगितले: "जर त्याची आई त्याला सोडून गेली असती, तर हा प्रश्न नक्कीच स्पष्ट झाला असता (तो दज्जाल आहे की नाही)." आणि [शु'आयब] म्हणाले: 'मृदू आवाजात किंवा सौम्य कुजबुजत त्याला दाबणे.' तर [इशाक अल-कलबी] आणि [उकैल] म्हणाले: "मृदू आवाज." [मअमर] म्हणाले: 'रमज़ह'.