Membaguskan wudhu dan berdoa, dibukakan delapan pintu surga, dia boleh masuk dari pintu mana saja yang dia inginkan

Imam Abu Dawud : 145

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الْهَمْدَانِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُدَّامَ أَنْفُسِنَا نَتَنَاوَبُ الرِّعَايَةَ رِعَايَةَ إِبِلِنَا فَكَانَتْ عَلَيَّ رِعَايَةُ الْإِبِلِ فَرَوَّحْتُهَا بِالْعَشِيِّ فَأَدْرَكْتُ رَسُولَ اللَّهِ يَخْطُبُ النَّاسَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُومُ فَيَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ يُقْبِلُ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ إِلَّا قَدْ أَوْجَبَفَقُلْتُ بَخٍ بَخٍ مَا أَجْوَدَ هَذِهِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ الَّتِي قَبْلَهَا يَا عُقْبَةُ أَجْوَدُ مِنْهَا فَنَظَرْتُ فَإِذَا هُوَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ مَا هِيَ يَا أَبَا حَفْصٍ قَالَ إِنَّهُ قَالَ آنِفًا قَبْلَ أَنْ تَجِيءَ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَفْرُغُ مِنْ وُضُوئِهِ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ إِلَّا فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ قَالَ مُعَاوِيَةُ وَحَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ عَنْ حَيْوَةَ وَهُوَ ابْنُ شُرَيْحٍ عَنْ أَبِي عَقِيلٍ عَنْ ابْنِ عَمِّهِ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ أَمْرَ الرِّعَايَةِ قَالَ عِنْدَ قَوْلِهِ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ رَفَعَ بَصَرَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَى حَدِيثِ مُعَاوِيَةَ

Һөйләне беҙгә [Әхмәт бин Сәғит Әл Хәмдәни] беҙгә һөйләне [Ибнү Ваһб] Мин ишеттем [Мөғәвиә бин Сәлих] бер хәҙис һөйләй [Әбү Усман] [Джүбәйер бин Нуфәйер] [Уҡба бин Әмир] ул әйтте; Беҙ һәм Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм үҙебеҙҙең хеҙмәтселәребеҙ, йәғни дөйәләребеҙҙе сиратлап көтәбеҙ. Дөйәләрҙе көтөргә сират еткәс, төштән һуң уларҙы ҡорбандарына һалдым, шул саҡта пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһи вәғәзләмдең халыҡҡа вәғәз һөйләгәнен тап иттем. Шуға күрә мин уның: «Һеҙҙең арала тәһәрәт алып, дөрөҫ тәһәрәт алып, һуңынан ике рәҡәғәт намаҙ уҡырға тороп, йөрәген һәм йөҙөн борған кеше юҡ, әммә ул мотлаҡ ожмахҡа инәсәк», — тигәнен ишеттем. Шулай итеп, мин әйттем: Шәп! Изгелек! Ниндәй шәп был һүҙбәйләнеш! Шул саҡ минең алдымдағы бер кеше: «Элекке һүҙҙәр тағы ла яҡшыраҡ ине, эй Уҡба», — тине. Шулай итеп, кешегә ҡараным, ул [Ғүмәр бин Әл-Хаттхаб] булып сыҡты, Аллаһ унан риза булһын. Мин һораным: «Нимә ул һүҙбәйләнеш, эй Әбү Хафса?» Ул яуап бирҙе: «Ысынлап та, һеҙ килгәнсе үк: «Һеҙҙең берегеҙ ҙә тәһәрәт алып, тәһәрәтте камил итмәй, һуңынан тәһәрәт алғас, доға ҡыла: «Асыһаду ән ля иләәһә илләләһу ваһдаһу ла шәриикә лаһу, үә әнә Мөхәммәҙән ғәбдүһу үә раҫылыуһу үә үрүсүһү, үә ғәбдүһү үә үрүсүһү үәһүһү, үә үәһүр үәһүһү ғәбдүһүһу үә үрүсүһү үәһүһү үәһүәһү үәһүәһу тип, Уның өсөн партнер түгел һәм Мөхәммәт Уның ҡоло һәм Уның илсеһе икәнен-', әммә күктең һигеҙ ишеге уның өсөн асыла, ул теләһә ниндәй ишектән инә ала' [Мөғәүиә] беҙгә әйткән, [Әбү Иҙрис] башлап ['Ус-Алд] тиклем; беҙгә [Ғабдуллаһ бин Йәзид Әл-Мөҡри] [Хәйүәх бин Сүрәх] [Әбү Аҡил] [Уның абзыйының улы] [Уҡба бин Әмир Әл-Джуһани] Пәйғәмбәребеҙҙән саллаллаһу ғәләйһи үсәлләмдән, шундай белдереүҙе телгә алмайынса, уның мәнүләһүлләһи ғибәҙәт ҡылыу мәсьәләһен телгә алмайынса, уның сәйәхәттәренән һуң ғибәҙәт ҡылды. «... һәм тәһәрәтте тамамланы, шунан күҙҙәрен күккә күтәрҙе, шунан әйтте...» һәм шулай уҡ Мөғәүиәнең хәҙисенә оҡшаш булған бер хәҙисте лә телгә алды.