Hadith Representative
Pembagian ghanimah yang adil oleh pemimpin (Kasus perintah Nabi kepada Khalid)
Imam Muslim : 3297و حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَتَلَ رَجُلٌ مِنْ حِمْيَرَ رَجُلًا مِنْ الْعَدُوِّ فَأَرَادَ سَلَبَهُ فَمَنَعَهُ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ وَكَانَ وَالِيًا عَلَيْهِمْ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَوْفُ بْنُ مَالِكٍ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لِخَالِدٍ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُعْطِيَهُ سَلَبَهُ قَالَ اسْتَكْثَرْتُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ادْفَعْهُ إِلَيْهِ فَمَرَّ خَالِدٌ بِعَوْفٍ فَجَرَّ بِرِدَائِهِ ثُمَّ قَالَ هَلْ أَنْجَزْتُ لَكَ مَا ذَكَرْتُ لَكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتُغْضِبَ فَقَالَ لَا تُعْطِهِ يَا خَالِدُ لَا تُعْطِهِ يَا خَالِدُ هَلْ أَنْتُمْ تَارِكُونَ لِي أُمَرَائِي إِنَّمَا مَثَلُكُمْ وَمَثَلُهُمْ كَمَثَلِ رَجُلٍ اسْتُرْعِيَ إِبِلًا أَوْ غَنَمًا فَرَعَاهَا ثُمَّ تَحَيَّنَ سَقْيَهَا فَأَوْرَدَهَا حَوْضًا فَشَرَعَتْ فِيهِ فَشَرِبَتْ صَفْوَهُ وَتَرَكَتْ كَدْرَهُ فَصَفْوُهُ لَكُمْ وَكَدْرُهُ عَلَيْهِمْ و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنَا صَفْوَانُ بْنُ عَمْرٍو عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ الْأَشْجَعِيِّ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ مَنْ خَرَجَ مَعَ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ فِي غَزْوَةِ مُؤْتَةَ وَرَافَقَنِي مَدَدِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِنَحْوِهِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ فِي الْحَدِيثِ قَالَ عَوْفٌ فَقُلْتُ يَا خَالِدُ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَضَى بِالسَّلَبِ لِلْقَاتِلِ قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي اسْتَكْثَرْتُهُ
تے مینوں دسیا اے [ابو عطا ثہر احمد بن امرو بن سرح] نے سانوں دسیا اے [عبداللہ بن وہب] نے دسیا اے [معاویہ بن صالح] توں [عبد الرحمن بن جبیر] توں [اپنے والد] توں [عوف بن مالک] نے آکھیا کہ ہمیار قبیلے دے اک بندے نے دشمن نوں قتل کیتا سی، فیر اوہ دشمن دی ملکیت لینا چاہندا سی اس نے قتل کیتا ، لیکن خالد بن ولید نے اسنوں روکیا ، کیونجے اوہ اس شخص دا کمانڈر سی ۔ فیر عوف بن مالک نے رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نوں اطلاع دتی تاں آپ نے فرمایا: آپ نوں لُٹ نہ دینے دی وجہ کیہ اے؟ خلید نے جواب دتا کہ میں اسنوں بہت دتا اے رسول اللہ! اوہ بولیا: 'ایہنوں اوہدا حصہ دے دیو!' اک مرتبہ خالد عوف دے سامنے توں گزریا تاں عوف نے اپنا کپڑا سختی توں کھچیا تے کہیا کہ کیہ تسيں نے نئيں سنیا جو ميں نے رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم دے فیصلے توں پہنچایا؟ پتہ چلیا کہ رسول اللہ ش����� فیر اس نے عوف توں کہیا: ’تسی صرف انہاں کمانڈراں دے معاملات نوں میرے حوالے کردے نيں جنہاں نوں ميں نے مقرر کيتا اے ؟ صرف اک چیز جو تسی استعمال کر سکدے او اوہ اوہناں دی تمثیل اے، جیویں اک اونٹ یا بکری چرواہا اپنے چرنے والے جانوراں دے نال، جدوں پین دا ویلا آ جاندا اے، اوہ جانوراں نوں جھیل تے لے جاندا اے، جانور فیر جھیل وچ جاندے نیں تے صاف پانی پیندے نیں، جدوں تیکر کہ صرف گندا پانی ای رہ جاندا اے۔ تہاڈے لئی صاف پانی تے اوہناں لئی گندا پانی'۔ مینوں دسیا اے [زہیر بن حرب] سانوں دسیا اے [الولید بن مسلم] سانوں دسیا اے [شفوان بن عمرو] توں [عبد الرحمن بن جبیر بن نفیر] توں [اپنے والد] توں [عوف بن ملک الاسیجائی] اوہنے آکھیا؛ میں زید بن حارثہ دے نال معتح دی لڑائی دے دوران باہر نکلیا، اچانک یمن توں سپاہیاں دا اک گروہ میری مدد لئی آیا...فیر انہاں نے حدیث نوں جاری رکھیا جداں کہ مذکورہ بالا حدیث وچ اے، لیکن حدیث وچ بیان کیتا گیا اے کہ [عوف] فرمایا، لہذا ميں نے فرمایا کہ اے [خالد]، کی تسيں نئيں جاندے کہ رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ علیہ وسلم فیصلہ کیتا کہ جہڑا بندہ مارے گا اوہنوں اوس دشمن دا مال غنیمت ملے گا جہنوں اوہنے ماریا اے؟ خالد نے جواب دتا، 'ہاں، پر میں بہت کجھ دتا اے۔'