-

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ أَبِي لَيْلَى ح حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنِي مَالِكٌ عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُهُوَ وَرِجَالٌ مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأُخْبِرَ مُحَيِّصَةُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ قَالُوا مَا قَتَلْنَاهُ وَاللَّهِ ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ وَأَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمُحَيِّصَةَ كَبِّرْ كَبِّرْ يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِمْ بِهِ فَكُتِبَ مَا قَتَلْنَاهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ قَالُوا لَا قَالَ أَفَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عِنْدِهِ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ الدَّارَ قَالَ سَهْلٌ فَرَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ

Powiedział nam [Abdullah bin Yusuf] Powiedział nam [Malik] od [Abu Laila] - poprzez inną narrację - Powiedział nam [Ismail] powiedział mi [Malik] od [Abu Laila bin Abdullah bin Abduurrahman bin Sahal bin Abu Khatsmah], on i niektórzy z przywódców jego ludu poinformowali go, że Abdullah bin Sahal i Muhayshah udali się do Chajbaru z powodu głodu, który ich dotknął, wtedy Muhayshahowi powiedziano, że Abdullah został zabity i wrzucony do źródła. Więc poszedł do Żydów i powiedział: „Hej, to wy - na Allaha - go zabiliście!” Powiedzieli: „Nie zabiliśmy go, na Allaha”. Wtedy Muhayshah poszedł do domu, aż spotkał się ze swoimi ludźmi i opowiedział im sprawę. Spotkał się ze swoimi ludźmi ze swoim bratem, Huwaysahem, który był od niego starszy, i Abdurrahmanem bin Sahalem. Muhayshah chciał rozmawiać gotówką - ponieważ to on poszedł do Khaibar - ale Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam zganił Muhayshaha; „Niech będzie starsze, niech będzie starsze” miał na myśli jego wiek. Więc Huwayshah - starszy brat Muhaysah - przemówił, a Muhayshah kontynuował. Wtedy Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam powiedział: „Czy chcą zapłacić diyat twoim przyjaciołom, czy chcą wypowiedzieć wojnę?” Wtedy Prorok sallallaahu'alaihiwasallam wysłał do nich list, a oni odpowiedzieli, że; „nie zabiliśmy go”. Wtedy Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam powiedział do Muhayshaha, Huwayshaha i Abdurrahmana bin Sahala: „Co powiecie na złożenie przysięgi i prawo do żądania krwi waszego przyjaciela?” odpowiedzieli; „Nie”. Prorok zapytał wtedy: „A co, jeśli Żydzi złożyli wam przysięgę?”. Odpowiedzieli: „Oni nie są muzułmanami”. Co więcej, to Prorok (sallallaahu'alaihiwasallam) płacił diyat ze swoich stu wielbłądów, dopóki nie trafiły do zagrody. [Sahal] powiedział: „Jeden z nich mnie kopnął”.