Hadith Representative
Urusan najih (keberhasilan), pada yang fasih
Imam Bukhari : 3577حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ أَنَّ سَالِمًا حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَلِشَيْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لَأَظُنُّهُ كَذَا إِلَّا كَانَ كَمَا يَظُنُّ بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلَّا مَا أَخْبَرْتَنِي قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلَاسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلَاصِ وَأَحْلَاسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ
[Яхья бин Сөләйман] безгә сөйләде, [Ибн Ваһб] миңа әйтте, [Гомәр] миңа [Сәлим] аңа [Абдулла бин Гомәрдән] (Аллаһ аннан риза булсын) сөйләгәнен әйтте, ул болай диде: Мин [Гомәрнең] бернинди сәбәп белән дә: "Мин шулай дип уйлыйм", - дигәнен ишетмәдем, ләкин чынбарлык аның уйлаганча булачак. Бервакыт Гомәр утыра иде, кинәт бер чибәр ир үтеп китте. Гомәр: "Минем шикләнүем ялгыш", яки "Бу кеше һаман да наданлык чорыннан бирле үз динендә", яки "Ул аларның күрәзәчесе. Аны монда алып килегез", - диде. Бу кешене Гомәр янына чакырттылар, һәм ул үзенең шикләрен әйтте һәм әйтте: "Мин бүгенге көндә мөселман белән сөйләшүгә дучар булган кебек бернәрсә дә күргәнем юк иде". Гомәр тагын әйтте: "Мин сезнең шикләремә ышанам, әгәр сез миңа башка нәрсә әйтмәсәгез". Бу кеше: "Мин җәһилият чорында аларның шаманы идем", - диде. Гомәр сорады; «Җенең сиңа иң гаҗәеп нәрсә алып килде?» – дип җавап бирде ир. «Беркөнне мин базарда булганда, җен минем яныма килде. Мин аның курыкканын белдем. Җен әйтте: «Син белмисеңмени, җен яшь дөяләрне җигүдән соң аптырашта һәм өметсезлектә иде?» – диде. Гомәр әйтте: «Җин хаклы. Мин аларның потлары янында йоклап ятканда, төшемдә кинәт бер кеше бозау алып килде һәм аны суйды. Шуннан соң берәү мин бу кешенең тавышы кебек көчле кычкыру белән кычкырды. Ул әйтте: «Әй, җәлих – дошман белән сугышуда җитди булган кеше – чыннан да, нәҗих – уңыш – сүзгә оста, «Ләә иләһә илләллаһ» дип әйтүче кешедә». Шуңа күрә кешеләр гаҗәпләнеп сикерделәр. Мин әйттем: «Мин боларның барысы артында нәрсә булганын белгәнче, аны ташламаячакмын». Аннары ир тагын кычкырды; «Әй, акыллы кеше, нәҗес эше – «Ләә иләһә илләллаһ» дип әйтүче сүзгә оста кеше белән бәйле». Мин тордым, күп тә үтмәде, «Бу кеше – Пәйгамбәр», – диделәр.