Hadith Representative
Tidak boleh meninggalkan sa’i bagi yang berhaji atau berumroh
Imam Tirmidzi : 2891حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَال سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لَا أَطُوفَ بَيْنَهُمَا فَقَالَتْ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لَا يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى { فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا الْعِلْمُ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لَا يَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنْ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ وَقَالَ آخَرُونَ مِنْ الْأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ
Беҙгә [Ибн Әбү Ғүмәр] беҙгә [Суфьянға] әйтте, тине; Мин [Әз Зөһриҙең] [Урванан] һөйләгәнен ишеттем, ул әйтте; Мин [Ғәйшәгә] әйттем; «Минеңсә, шәфә менән мәрүә араһында сағ ҡылмаған кеше бер нәмә лә күтәрмәй һәм икеһе араһында сағ ҡылмауҙы ла ҡайғыртмайым». Ғәйсә яуап бирҙе; — Һинең әйткәндәрең бик насар, эй, ейәнем, Рәсүлуллаһ шәлләллаһу ғәләйһи вәсәлләм сәғиәт ҡылған һәм шулай уҡ мосолмандар, ысынында Мөсйәллилдәге Мәкәх менән Мәҙинә араһындағы һыу күп булған урында — Мәҡәх менән Мәҙинә араһындағы тағут өсөн тәлбиә ҡылған кешеләр Шәфә менән Шәфә менән Мәрүәһ ҡылмаусылар. Шунан һуң Аллаһы Тәғәлә Тәбәрәкә вә Тәғәлә был аятты индерә: «Шулай итеп, кем Аллаһ йортона хаж ҡылған йәки ғөмрә ҡылһа, уға был ике арала сәйи ҡылыуҙа гонаһ юҡ». Ҡ.С.Әл-Баҡара: 158. Әгәр ҙә һеҙ әйткәнсә булһа, әлбиттә, аят былай буласаҡ: «Уның икеһе араһында сәғи ҡылмауында гонаһ юҡ». Әз Зөһри әйтте; Мин был турала Әбү Бәкер бин Әбдүррәхмән бин Әл Харис бин Хисйәмгә әйттем, күрәһең, был уны аптыратты, тине; — Был фән, ҡайһы бер ғалимдарҙан ишеткәнем бар; «Ғәрәп даирәләренән Шәфә менән Мәрүә араһында риза булмағандар, беҙҙең Шәфә менән Мәрүә араһындағы тәүәфтең наҙанлыҡ мәсьәләһе, тиҙәр». Ә башҡалар, Ансарҙарҙан; «Беҙгә Бәйтуллала ғына тәүәф ҡылырға ҡушылды һәм беҙгә Шәфә менән Мәрүә араһында тәүәф ҡылырға ҡушылманы, шунан һуң Аллаһы Тәғәлә Тәғәлә был аятты индерҙе: «Ысынлап та, Шәфә менән Мәрүә Аллаһтың сийәренең бер өлөшө». 158. Әбү Бәкер бин Әбдүррахман әйтте; «Минеңсә, был аят улар һәм улар тураһында төшөрөлгән». Әбү Иса әйтте; Был хәҙис дөрөҫ.