Tidak boleh meninggalkan sa’i bagi yang berhaji atau berumroh

Imam Muslim : 2241

حَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ وَابْنُ أَبِي عُمَرَ جَمِيعًا عَنْ ابْنِ عُيَيْنَةَ قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لَا أَطُوفَ بَيْنَهُمَا قَالَتْ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ فَكَانَتْ سُنَّةً وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لَا يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَلَمَّا كَانَ الْإِسْلَامُ سَأَلْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا الْعِلْمُ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لَا يَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنْ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ و قَالَ آخَرُونَ مِنْ الْأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّهُ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِنَحْوِهِ وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ فَلَمَّا سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا نَتَحَرَّجُ أَنْ نَطُوفَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } قَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ سَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الطَّوَافَ بَيْنَهُمَا فَلَيْسَ لِأَحَدٍ أَنْ يَتْرُكَ الطَّوَافَ بِهِمَا

Беҙгә [Әмру Ән Нәҡит] һәм [Ибнү Әбү Ғүмәр] [Ибн Өйәйнә] - [Ибн Әбү Ғүмәр] әйтте- Беҙгә [Суфьян] һөйләне, мин [Әз Зөһри] уны [Урва бин Зөбәйер] һөйләгәнен ишеттем, тине; Мин Пәйғәмбәребеҙҙең ҡатынына [Ғәйсиәгә]: «Шәфә менән Мәрүә араһында кемдер сәғиәт ҡылмаһа, был боҙолмай, тигән фекерҙәмен», — тинем. Ә мин үҙем был ике арала бер ни ҙә әйтмәүҙе ҡайғыртмайым». Шуға күрә Айсиә: «Һинең фекерең дөрөҫ түгел», — тине. Эй апайымдың улы! Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм һәм мосолмандар барыһы ла Шәфә менән Мәрүә араһында сағ ҡылды. Һәм был сөннәт. Элек Мусяллала булған Манат боттарға табыныусылар, улар Шәфә менән Мәрүә араһында килешмәгән. Шуға күрә Ислам дине килгәс, беҙ пәйғәмбәребеҙҙән был хаҡта һораныҡ. Шунан һуң Аллаһы Тәғәлә ғәззә вәжәллә аятты иңдерҙе: «Ысынлап та, Шәфә менән Мәрүә — Аллаһ Тәғәләнең диненең бөйөклөгөн күрһәткән символдар». Шулай итеп, кем ғибәҙәтханаға хаж ҡылһа йәки ғөмрә ҡылһа, улар өсөн ике арала хаж ҡылыу гонаһ түгел». -Әл-Баҡара: 158-. Әгәр ҙә һеҙҙең әйткәндәрегеҙ дөрөҫ булһа, тимәк, аят былай булырға тейеш: «Икеһе араһында килешмәгән кешелә гонаһ юҡ». Әз Зөһри әйтте; Шунан мин быны Әбү Бәкер бин Абдуррахман бин Харис бин Хишамға һөйләнем, шунан ул үҙен аптырап ҡалды һәм: «Ысынлап та, был ысынлап та фән», — тине. Бер ғалимдың былай тигәнен ишеткәнем бар; Шәфә менән Мәрүә араһында сәй булмаған кешеләр ғәрәптәр, улар: «Ысынлап та, был ике таш араһындағы тауафыбыҙ наҙанлыҡ ғәмәле», — тиҙәр. Шул арала ансарҙар: «Беҙгә Бәйтуллаһта ғына тәүәф ҡылырға ҡушылдыҡ, Шәфә менән Мәрүә араһында сәғиәт ҡылыу ҙа ҡушылманы», — тигән. Шулай итеп, Аллаһ Тәғәлә был аятты иңдерҙе: «Ысынлап та, Шәфә менән Мәрүә — Аллаһтың диненең бөйөклөгө символдары». — Әбү Бәкер бин Абдуррахман әйтте; Тимәк, миңә аят теге һәм теге төркөмгә индерелгән тип әйткәндәр. Һәм миңә [Мөхәммәт бин Рафиғ] һөйләне Беҙгә [Хөжәйен бин Әл Мусанна] Беҙгә [Ләйетс] [Үҡәйл] [Ибн Шиһабтан] әйтте, тип әйтте, миңә [Урва бин Зөбәйер] әйтте, тип әйтте; «Мин [Ғәйсәнән] һораным...» Ул да ошондай уҡ хәҙисте телгә алды. Шунан һуң хәҙистә; Был хаҡта Рәсүлуллаһтан һорағас, улар: «Эй, Рәсүлуллаһ, Шәфә менән Мәрүә араһында сәғиәт ҡылһаҡ, үҙебеҙҙе ғәйепле тоябыҙ», — тигән. Шунан һуң Аллаһы Тәғәлә ғәззә вәжәллә аятты иңдерҙе: «Ысынлап та, Шәфә менән Мәрүә — Аллаһ Тәғәләнең диненең бөйөклөгөн күрһәткән символдар». Шулай итеп, кем ғибәҙәтханаға хаж ҡылһа йәки ғөмрә ҡылһа, улар өсөн ике арала хаж ҡылыу гонаһ түгел». -Әл-Баҡара: 158-. Ғәйсә: «Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм уны сөннәт ғәмәл итеп индерҙе, шуға күрә бер кем дә Сәғиҙе улар икеһе араһында ҡалдыра алмай», — тигән.