Hadith
Utusan yang membawa surat Rasulullah diusir dari majelis
Imam Bukhari : 2723حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ شُكْرًا لِمَا أَبْلَاهُ اللَّهُ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لِأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍأَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطُلِقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنْ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لَا أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا وَسِجَالًا يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الْأُخْرَى قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا يَغْدِرُونَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلًا وَيُدَالُ عَلَيْكُمْ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ
Het vir ons gesê [Ibrahim bin Hamzah] het vir ons [Ibrahim bin Sa'ad] van [Salih bin Kaisan] van [Ibn Shihab] van ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah] van ['Abdullah bin 'Abbas radliallahu 'anhuma] vertel dat hy hom meegedeel het dat Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam 'n brief aan Qaishar - die Koning van die Romeine - geskryf het wat hom genooi het om Islam te omhels. Hy het toe Dihyah Al Kalbiy met sy brief aan hom gestuur en Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam het hom beveel om dit eers aan die Bushra-amptenare te gee en dit dan aan Qaishar. En Qaishar, toe Allah hom teen die Persiese troepe gewen het, het hy tussen die stad Himsh en die stad Iyliya geloop as 'n dankie vir die oorwinning wat Allah hom gegee het. Toe die brief van Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam by Qaishar aankom, het hy gesê nadat hy dit gelees het: 'Bring iemand van sy mense voor my sodat ek hulle oor Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam' kan vra. [Ibn 'Abbas] radliallahu 'anhu het gesê; [Abu Sufyan bin Harb] het vir my gesê dat hy destyds in die land Sirië was saam met die Quraysh-mense wat daardie land besoek het om handel te dryf gedurende die tydperk van vrede/wapenstilstand tussen die Profeet sallallaahu 'alaihi wasallam en die Quraish-ongelowiges. Abu Sufyan het gesê: 'So het Qaishar se boodskapper ons ontmoet toe ons in Sirië was en toe het hy my en my vriende genooi totdat ons in die land Iyliya aangekom het.' Ons is genooi om in te gaan om Qaishar te ontmoet wat destyds in sy koninklike vergadering gesit het terwyl hy 'n kroon gedra het terwyl daar hoogwaardigheidsbekleërs van die Romeinse koninkryk rondom hom was. Toe sê hy vir sy tolk: 'Vra hulle wie van hulle die naaste nasab - bloedverwantskap - het aan die man wat beweer dat hy die Profeet is.' Abu Sufyan het gesê; toe sê ek: 'Ek is die persoon wat die naaste in afstamming is.' Hy het gevra: 'Wat is jou verhouding met hom?' Ek het geantwoord: 'Hy is my oom se seun.' En destyds was daar niemand van die afstammelinge van Bani 'Abdu Manaf behalwe ek nie. Toe sê Qaishar weer: 'Bring hom nader aan my.' Toe beveel hy my vriende en laat hulle agter my in 'n ry naby my skouers staan. Toe sê hy vir sy tolk: 'Sê vir sy vriende dat ek hierdie man gevra het oor die man wat beweer het dat hy die Profeet is. As hy lieg, dan lieg jy vir hom.' Abu Sufyan het gesê: “By Allah, as dit nie was vir die skaamte wat 'n slegte impak op my metgeselle sou hê as ek gelieg het nie, sou ek gelieg het toe hy my oor die Profeet (vrede en seëninge van Allah op hom) uitgevra het. Maar ek was skaam om hulle 'n slegte beeld van leuens te gee, so ek het dit bevestig.” Toe sê hy vir sy tolk: “Sê vir hom, wat is die afkoms van hierdie man onder julle?” Ek antwoord: “Onder ons is hy 'n man van goeie afkoms.” Hy vra weer: “Het iemand onder julle voor hom ooit dit oor hom as 'n Profeet gesê?” Ek antwoord: “Niemand het nie.” Hy vra weer: “Het jy hom ooit daarvan beskuldig dat hy gelieg het voordat hy hierdie bewering gemaak het?” Ek antwoord: “Nooit.” Hy vra weer: “Het enige van sy voorouers ooit konings geword?” Ek antwoord: “Geen.” Hy vra weer: 'Is die mense wat hom volg uit die vooraanstaande mense of uit die swakkes?' Ek antwoord: 'Selfs diegene wat hom volg, is swak mense'. Hy vra weer: 'Tel sy volgelinge toe of af?''. Ek het geantwoord: 'Trouens, dit neem toe'. Hy het weer gevra: 'Is daar iemand wat weer 'n afvallige word omdat hy die leringe van sy godsdiens haat nadat hy dit aangeneem het?' Ek het geantwoord: 'Niks'. Hy het weer gevra: 'Het hy ooit verraai?' Ek het geantwoord: 'Nooit nie. En ons is nou in 'n tydperk van vrede en ons is bekommerd dat hy ons sal verraai. Abu Sufyan het gesê: 'Die koning het my nie die geringste geleentheid gegee om 'n enkele woord in te sit sodat ek hom - die Profeet sallallaahu 'alaihi wasallam - kon kritiseer waar ek nie bang was dat daardie woorde ander mense 'n - slegte - indruk oor my sou gee nie'. Hy het weer gevra: 'Veg jy teen hom of veg hy teen jou?' Ek het geantwoord: 'Ja'. Hy het voortgegaan: 'Hoe het jou oorlog geëindig?' Ek het geantwoord: 'Oorwinning en nederlaag wissel tussen ons. Soms slaan hy ons en ander kere slaan ons hom'. Hy het weer gevra: 'Wat het hy jou dan beveel om te doen?' Ek het geantwoord: 'Hy het ons beveel om Allah alleen te aanbid en niks met Hom te assosieer nie, en hy het ons verbied om te aanbid wat ons voorvaders aanbid het. Hy het ons ook beveel om gebede te verrig, shadaqah te gee, eerlik te wees, beloftes na te kom en mandate na te kom.' Hy het vir sy tolk gesê terwyl ek dit alles beantwoord het: 'Sê vir hom dat toe ek jou oor sy afkoms onder julle gevra het, jy geantwoord het dat hy 'n man van goeie afkoms was. En dit was inderdaad 'n Boodskapper wat altyd onder sy afstammelinge - afstammelinge - van sy mense gestuur is. En toe ek jou gevra het of iemand onder julle hierdie belydenis voor hom afgelê het, het jy geantwoord dat niemand dit gedoen het nie. Dus het ek gesê, as iemand onder julle dit voor hom gesê het, dan het hierdie persoon slegs die woorde van diegene voor hom gevolg. En toe ek jou gevra het of jy hom ooit daarvan beskuldig het dat hy lieg voordat hy hierdie belydenis afgelê het, het jy nee gesê. Dus het ek daaruit geweet dat dit vir hom onmoontlik was om te vermy om leuens aan mense te vertel en dan te waag om teen Allah te lieg. En toe ek jou gevra het of enige van sy voorvaders konings was, het jy nee gesê. Ek het gesê, as enige van sy voorouers konings was, het ek gesê, dan soek hierdie persoon—herwin hy—die koninkryk van sy voorouers. En toe ek jou gevra het of diegene wat hom gevolg het uit die adellikes of die swakkes was, het jy gesê dat die swakkes hom gevolg het. En inderdaad, hulle was die volgelinge van die Boodskapper. En toe ek jou gevra het of sy volgelinge toeneem of afneem, het jy gesê dat hulle toeneem. En inderdaad, geloof bly toeneem totdat dit vervolmaak is. En toe ek jou gevra het of iemand 'n afvallige geword het as gevolg van haat vir die leringe van sy godsdiens nadat hy dit aangeneem het, het jy nee gesê. En so is geloof, sodra dit die dieptes van die hart binnegegaan het, sal niemand dit haat nie – met betrekking tot die leringe van 'n mens se godsdiens. En toe ek jou gevra het of hy jou ooit verraai het, het jy nooit geantwoord nie. En so sou die Boodskappers nie verraai nie. En toe ek jou gevra het of jy teen hom veg en hy teen jou veg, het jy geantwoord dat daar gereelde oorloë was en dat jou en sy oorloë verander het. Soms slaan hy jou en soms kan jy hom by ander geleenthede slaan. En so is die Boodskappers getoets en uiteindelik was die oorwinning beslis hulle s’n. En toe ek jou vra wat Hy jou beveel het om te doen, het jy geantwoord dat Hy jou beveel het om Allah te aanbid deur nie vennote met Hom in enigiets te assosieer nie en jou te verbied van wat jou voorouers aanbid het en Hy het jou beveel om gebede te verrig, shadaqah te gee, eerlik te wees, jou beloftes na te kom en jou mandaat na te kom. Die koning het gesê: 'Dit is die eienskappe van 'n Profeet. Inderdaad, ek het reeds geweet dat die laaste Profeet verskyn het, maar ek het nooit gedink dat hy van julle - die Quraysh - sou kom nie. As wat jy sê waar is, sal Hy werklik die land regeer wat nou onder my voete is, en as ek enige hoop gehad het om Hom te ontmoet, sou ek myself beslis verplig om Hom te ontmoet. En as ek voor Hom was, sou ek beslis sy voetsole was.' Abu Sufyan het gesê: 'Toe het hy 'n brief van die Profeet sallallaahu 'alaihi wasallam gevra en dit vir hom voorgelees, waarvan die inhoud was; 'Bismillahir rahmaanir rahim. Van Muhammad, dienaar van Allah en Sy Boodskapper, aan Heraclius, Koning van die Romeine, Veiligheid vir diegene wat die instruksies volg. Dan, van daar af, roep ek julle werklik met die roepstem van Islam. Betree Islam en julle sal veilig wees. Betree Islam en Allah sal julle twee keer beloon. As julle egter huiwerig is, sal julle die sondes van die Arisiyyiin -Erapa- nasie dra. En; -In daardie brief het hy die woord van Allah QS Alu 'Imran vers 63 geskryf, wat beteken: -'O mense van die boek, kom -hou - vas aan 'n woord - die besluit - tussen ons en julle is daar geen meningsverskil nie, dat ons niemand anders as Allah aanbid nie en ons niks met Hom assosieer nie en dat sommige van ons ander nie as here buiten Allah aanneem nie. As hulle afwend, sê dan vir hulle: 'Getuig dat ons diegene is wat hulle -aan Allah- onderwerp'. Abu Sufyan het gesê: ‘Toe die Koning klaar was met sy verklaring, was daar skielik 'n harde geraas van die mense rondom hom, van die Romeinse hoogwaardigheidsbekleërs, en hulle geraas het toegeneem en ek het nie verstaan wat hulle sê nie. Toe is ons beveel om te vertrek. Toe ek op die punt was om saam met my vriende te vertrek en ek van hulle vergadering wegbeweeg het, het ek vir my vriende gesê: ‘Die saak van hierdie seun van Abu Kabsyah is inderdaad groot. Hierdie is 'n Koning van Bani Asfar - 'n geelvellige/Romeinse nasie - oor wie hy ook bekommerd is.’ Abu Sufyan het weer gesê: ‘By Allah, ek het my altyd verneder gevoel en was baie vol vertroue dat sy sake - sy godsdiens - suksesvol sou wees totdat Allah uiteindelik my hart oopgemaak het om Islam te aanvaar, al het ek dit voorheen gehaat.’