Hadith Representative
Utusan yang membawa surat Rasulullah diusir dari majelis
Imam Bukhari : 2723حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ شُكْرًا لِمَا أَبْلَاهُ اللَّهُ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لِأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍأَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطُلِقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنْ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لَا أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا وَسِجَالًا يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الْأُخْرَى قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا يَغْدِرُونَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلًا وَيُدَالُ عَلَيْكُمْ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ
[Ibrahim bin Hamzah] rakontis al ni [Ibrahim bin Sa'ad] de [Salih bin Kaisan] de [Ibn Shihab] de ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah] de ['Abdullah bin 'Abbas radiyallahu 'anhuma] ke li informis lin, ke la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) skribis leteron al Qaishar - la romia reĝo - invitante lin ampleksi Islamon. Do li sendis Dihyah Al Kalbiy kun sia letero al li, kaj la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) ordonis al li unue doni ĝin al la ĉefo de Bushra kaj poste doni ĝin al Qaishar. Kaj Qaishar, kiam Alaho donis al li venkon super la persa armeo, li piediris inter la urbo Himsh kaj la urbo Ilyliya' en dankemo pro la venko, kiun Alaho donis al li. Kiam la letero de la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) venis al Qaishar, li diris post legado de ĝi: "Alkonduku al mi iun el lia popolo, por ke mi povu demandi ilin pri la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li)." [Ibn 'Abbas], kiu Alaho estu kontenta pri li, diris; [Abu Sufyan bin Harb] rakontis al mi, ke tiutempe li estis en la lando Ŝam kun la popolo de Quraish, kiuj vizitis tiun landon por komerci dum la tempo de paco/daŭrigo de la armistico inter la Mesaĝisto de Alaho, sallallaahu 'alaihi wasallam, kaj la nekredantoj de Quraish. Abu Sufyan diris: "Do la mesaĝisto de Qaishar renkontis nin, kiam ni estis en Ŝam, kaj li ekiris por konduki min kaj miajn amikojn, ĝis kiam ni atingis la landon Ilyliya, ni estis invititaj eniri por vidi Qaishar, kiu tiutempe sidis en sia reĝa kunveno, portante kronon, dum ĉirkaŭ li estis la eminentuloj de la Romia Imperio." Do li diris al sia interpretisto: 'Demandu ilin, kiu inter ili estas la plej proksima laŭ sangparenceco - sangparenceco - al la viro, kiu asertas esti la Profeto'. Abu Sufyan diris; do mi diris: 'Mi estas la plej proksima laŭ sangparenceco'. Li demandis: 'Kia estas via rilato kun li?' Mi respondis: 'Li estas la filo de mia onklo'. Kaj tiutempe estis neniu el la posteuloj de Bani 'Abdu Manaf krom mi. Tiam Qaishar diris denove: 'Alportu lin pli proksimen al mi'. Tiam li ordonis al miaj amikoj kaj igis ilin vicigi malantaŭ mi apud miaj ŝultroj. Tiam li diris al sia interpretisto: 'Diru al liaj amikoj, ke mi demandis ĉi tiun viron pri viro, kiu asertas esti Profeto. Se li mensogas, tiam nomu lin mensoganto'. Abu Sufyan diris: 'Je Alaho, se tiutempe ne estus pro mia honto, tio havus malbonan efikon al miaj amikoj - se mi mensogus - mi mensogus, kiam li demandis pri li - la Profeto sallallaahu 'alaihi wasallam -. Sed mi hontas doni al ili malbonan bildon de mensogado, do mi konfirmis ĝin.' Tiam li diris denove al sia interpretisto: 'Diru al li, kia estas la deveno de ĉi tiu viro inter vi?' Mi diris: 'Inter ni, li estas persono de bona deveno.' Li demandis denove: 'Ĉu lia konfeso - kiel Profeto - estas iu inter vi antaŭ li, kiu iam diris ĝin?' Mi respondis: 'Neniam estis tie.' Li demandis denove: 'Ĉu vi akuzis lin pri mensogado antaŭ ol li faris ĉi tiun konfeson?' Mi respondis: 'Neniam'. Li demandis denove: 'Ĉu iu el liaj prapatroj iam fariĝis reĝoj?' Mi respondis: 'Neniu'. Li demandis denove: 'Ĉu tiuj, kiuj sekvas lin, estas el inter la eminentuloj aŭ el inter la malfortuloj?' Mi respondis: 'Eĉ tiuj, kiuj sekvas lin, estas malfortaj homoj'. Li demandis denove: 'Ĉu liaj sekvantoj kreskas aŭ malpliiĝas?'. Mi respondis: 'Fakte ĝi kreskas'. Li demandis denove: 'Ĉu estas iu, kiu denove fariĝas renegato pro malamo al la instruoj de sia religio post ampleksado de ĝi?' Mi respondis: 'Neniu'. Li denove demandis: 'Ĉu li iam estis malfidela?' Mi respondis: 'Neniam. Kaj ni nun estas en tempo de paco kaj ni maltrankviliĝas se li perfidos.' Abu Sufyan diris: 'La reĝo ne donis al mi eĉ unu ŝancon diri vorton kontraŭ li - la Profeto sallallaahu 'alaihi wasallam - sen timo, ke tio donus al aliaj malbonan impreson pri mi'. Li denove demandis: 'Ĉu vi batalis kontraŭ li aŭ ĉu li batalis kontraŭ vi?' Mi respondis: 'Jes'. Li daŭrigis: 'Kia estis la rezulto de via milito?' Mi respondis: 'Venko kaj malvenko alterne okazis inter ni. Foje li venkis nin kaj foje ni venkis lin'. Li denove demandis: 'Do kion li ordonis al vi?' Mi respondis: 'Li ordonis al ni adori Alaho-n sole kaj ne asocii ion ajn kun Li kaj li malpermesis al ni tion, kion niaj patroj adoris. Li ankaŭ ordonis al ni starigi preĝon, doni almozon, esti veramaj, plenumi niajn promesojn kaj plenumi niajn konfidojn'. Li diris al sia tradukisto dum mi respondis ĉion tion: 'Diru al li, ke kiam mi demandis vin pri lia deveno inter vi, vi respondis, ke li estas iu, kiu havas bonan devenon -pozicion-. Kaj tiel Mesaĝisto ĉiam estas sendita meze de la deveno -posteuloj- de sia popolo. Kaj kiam mi demandis vin, ĉu iu inter vi diris ĉi tiun konfeson antaŭ li, vi diris ne. Do mi diras, ke se estas iu el vi, kiu diris ĝin antaŭ li, tio signifas, ke tiu persono nur sekvas la vortojn de la persono antaŭ li. Kaj kiam mi demandis, ĉu vi iam akuzis lin pri mensogado antaŭ ol li faris ĉi tiun konfeson, vi diris neniam. Do el tio mi scias, ke estas neeble por li eviti mensogi al homoj kaj kuraĝi mensogi al Dio. Kaj kiam mi demandis vin, ĉu iu el liaj prapatroj fariĝis reĝoj, vi diris ne. Mi diras, ke se estas unu el liaj prapatroj, kiu iam fariĝis reĝo, mi diras, ke tiu persono serĉas -repreni- la regnon de siaj prapatroj. Kaj kiam mi demandis vin, ĉu tiuj, kiuj sekvis lin, estis el la nobeloj aŭ la malfortuloj, vi respondis, ke la malfortuloj sekvis lin. Kaj efektive ili estis la sekvantoj de la Mesaĝisto. Kaj kiam mi demandis vin, ĉu liaj sekvantoj pliiĝis aŭ malpliiĝis, vi respondis, ke ili pliiĝis. Kaj efektive tiel la fido daŭre kreskas kaj perfektiĝas. Kaj kiam mi demandis vin, ĉu ekzistas iu, kiu fariĝas apostato, ĉar li malamas sian religion post kiam li ampleksas ĝin, vi respondis, ke ne ekzistas. Kaj efektive tiel la fido, kiam ĝi eniris la profundojn de la koro, neniu malamos lin - pri lia religio -. Kaj kiam mi demandis vin, ĉu li iam perfidis vin, vi respondis, ke li neniam faris tion. Kaj efektive tiel la Mesaĝistoj ne perfidus. Kaj kiam mi demandis vin, ĉu vi batalis kontraŭ li kaj li batalis kontraŭ vi, vi respondis, ke estis multaj bataloj kaj ke viaj kaj liaj bataloj okazis alterne. Foje li venkis vin kaj foje vi povis venki lin alifoje. Kaj efektive tiel la Mesaĝistoj estis provitaj kaj fine la venko estis certa esti ilia. Kaj kiam mi demandis al vi, kion li ordonis al vi, vi respondis, ke li ordonis al vi adori Alaho'n, ne asocii ion ajn kun Li, kaj malpermesis al vi tion, kion viaj patroj adoris, kaj li ordonis al vi establi preĝon, doni almozon, esti veramaj, plenumi viajn promesojn kaj plenumi viajn konfidojn.' La reĝo diris: 'Tio estas la karakterizaĵoj de Profeto. Efektive, mi sciis, ke la lasta Profeto venis, sed mi neniam pensis, ke li venus el inter vi - la Kurajŝoj. Se tio, kion vi diras, estas vera, li certe regos super la lando, kiu nun estas sub miaj piedoj, kaj se mi havus ian esperon renkonti lin, mi certe devintus min renkonti lin. Kaj se mi estus en lia ĉeesto, mi certe lavus liajn piedojn.' Abu Sufyan diris: 'Tiam li petis la leteron de la Mesaĝisto de Alaho, Alaho benu lin kaj donu al li pacon, kaj ĝi estis legita al li, kaj ĝi legis al li, kaj ĝi legis: 'Bismillahir rahmaanir rahiim.' De Mohamedo, la servisto de Dio kaj Lia Mesaĝisto, ĝis Heraklio, la Romia Imperiestro, Paco estu sur tiuj, kiuj sekvas la gvidadon. Tiam, vere, mi vokas vin al la voko de Islamo. Eniru Islamon kaj vi estos sekuraj. Eniru Islamon kaj Alaho certe donos al vi duoblan rekompencon. Sed se vi rifuzos, vi portos la pekojn de la Arisiyyiin -Erapa-. Kaj; -En la saluto de la letero, li skribis la vorton de Alaho QS Alu 'Imran verso 63- kiu signifas: -'Ho homoj de la Libro, venu al vorto -determino- en kiu ne estas disputo inter ni kaj vi, ke ni adoras neniun krom Dion kaj ke ni asocias nenion kun Li kaj ke neniu el ni prenas aliajn kiel sinjorojn krom Dio. Se ili forturniĝas, tiam diru al ili: 'Atestu, ke ni estas tiuj, kiuj submetiĝis -al Dio-'. Abu Sufyan diris: 'Kiam la Reĝo finis sian parolon, li subite aŭdis la bruajn voĉojn de la homoj ĉirkaŭ li de la romiaj eminentuloj kaj ilia bruo pliiĝis kaj mi ne komprenis, kion ili diris. Tiam oni ordonis al ni foriri. Kiam mi estis elironta kun miaj amikoj kaj mi jam moviĝis for de ilia kunveno, mi diris al miaj amikoj: "Kian grandan aferon havas ĉi tiu filo de Abu Kabsyah. Ĉi tiu estas reĝo de Bani Ashfar - flavhaŭta nacio/romianoj - pri kiu li ankaŭ maltrankviliĝas". Abu Sufyan diris denove: "Pro Dio, mi ĉiam sentis min humiligita kaj estis tre memfida, ke liaj aferoj - lia religio - sukcesos ĝis fine Dio malfermis mian koron por akcepti Islamon, kvankam antaŭe mi malamis ĝin".