Hadith Representative
Abdurrahman bin 'Auf menepati janjinya melindungi keluarga Umayyah bin Khalaf sampai kakinya tersabet pedang
Imam Bukhari : 2137حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكَاتَبْتُ أُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ كِتَابًا بِأَنْ يَحْفَظَنِي فِي صَاغِيَتِي بِمَكَّةَ وَأَحْفَظَهُ فِي صَاغِيَتِهِ بِالْمَدِينَةِ فَلَمَّا ذَكَرْتُ الرَّحْمَنَ قَالَ لَا أَعْرِفُ الرَّحْمَنَ كَاتِبْنِي بِاسْمِكَ الَّذِي كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَكَاتَبْتُهُ عَبْدَ عَمْرٍو فَلَمَّا كَانَ فِي يَوْمِ بَدْرٍ خَرَجْتُ إِلَى جَبَلٍ لِأُحْرِزَهُ حِينَ نَامَ النَّاسُ فَأَبْصَرَهُ بِلَالٌ فَخَرَجَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى مَجْلِسٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ أُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ لَا نَجَوْتُ إِنْ نَجَا أُمَيَّةُ فَخَرَجَ مَعَهُ فَرِيقٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فِي آثَارِنَا فَلَمَّا خَشِيتُ أَنْ يَلْحَقُونَا خَلَّفْتُ لَهُمْ ابْنَهُ لِأَشْغَلَهُمْ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَبَوْا حَتَّى يَتْبَعُونَا وَكَانَ رَجُلًا ثَقِيلًا فَلَمَّا أَدْرَكُونَا قُلْتُ لَهُ ابْرُكْ فَبَرَكَ فَأَلْقَيْتُ عَلَيْهِ نَفْسِي لِأَمْنَعَهُ فَتَخَلَّلُوهُ بِالسُّيُوفِ مِنْ تَحْتِي حَتَّى قَتَلُوهُ وَأَصَابَ أَحَدُهُمْ رِجْلِي بِسَيْفِهِ وَكَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُرِينَا ذَلِكَ الْأَثَرَ فِي ظَهْرِ قَدَمِهِقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ
Һөйләне беҙгә [Ғабдул Ғәзиз бин Ғабдулла] әйтте, миңә [Йософ бин Әл Мәжисүн] [Сәлих бин Ибраһим бин Абдуррахман бин Әүфтән] [атаһынан] [олатаһынан], Ғабдулрахман бин Әүф радлиаллаһу Үмәһүлләһүһүнгә әйтте: ғаиләмдең һәм Мәккәләге мөлкәтемдең эштәрендә мине ҡарар, мин уның эштәрендә ҡарармын, тип. ғаиләһе һәм уларҙың Мәҙинәләге мөлкәте. Мин Әр-Рахмандың исемен әйткәс, ул әйтте; — Әр-Рахманды белмәйем, әле наҙанлыҡта булғанда исемеңде яҙ. Шулай итеп, мин үҙемдең исемемде Ғәбдү Әмрү тип яҙҙым. Бәҙер һуғышы башланғас, халыҡ йоҡлағанда уларҙы һаҡларға тауҙарға сыҡтым. Шунан Билал уны күрҙе, шунан ансарҙар йыйылышына барып еткәнсе сығып китте. Шунан һуң Өмәйә бин Хәләф: «Әгәр Өмәйә иҫән ҡалһа, мин иҫән ҡалмаясаҡмын», — тине. Һуңынан ҡайһы бер ансарҙар уның менән сығып, беҙгә яҡынлашты, мин борсолғанда, улар беҙҙе табасаҡ, мин уның улын улар янына алып сыҡтым, улар уның менән мәшғүл булһын өсөн, әммә улар уны үлтерҙе һәм улар беҙҙе осратҡансы ҡайтырға теләмәне, шул ваҡытта ул һимеҙ кеше ине, улар беҙҙе осратҡанда мин әйттем, ҡаҙ аҫҡа уның аҫҡа, һуңынан мин уны ҡаҙ өҫтөндә ҡаҙ өҫтөндә - мосолмандар - ҡылыстарын минең аҫтыма ҡыуып үлтергәнсе сәнсергә маташтылар, аяғыма береһенең ҡылысы эләкте. Ә Ғабдуррахман бин Әүф беҙгә аяғының артҡы өлөшөндәге ҡылыс яраһын күрһәтте. Әбү Ғабдулла: «Йософ Салехты ишетте, атаһы Ибраһимды ла ишетте», — тигән.