Hadits Perwakilan
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
इमाम मुस्लिम : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
मला सांगितले आहे [अबू अथ थाहिर अहमद बिन 'अमरू बिन 'अब्दुल्लाह बिन 'अमरू बिन सरह], जो उमय्यांचा गुलाम होता, त्याने मला सांगितले आहे [इब्नू वहब] ने मला सांगितले आहे [यूनूस] ने [इब्न शिहाब] कडून सांगितले की; "पैगंबर सल्लल्लाहु 'अलैही वसल्लम एकदा सीरियातील रोमन आणि ख्रिश्चन असलेल्या अरबांचा सामना करण्यासाठी तबूकच्या लढाईत गेले होते." इब्न शिहाब म्हणाले; 'मला [अब्दुल रहमान बिन अब्दुल्ला बिन का'ब बिन मलिक] यांनी सांगितले आहे की, अब्दुल्ला बिन का'ब बिन मलिक - अब्दुल्ला बिन का'ब हा का'बच्या मुलांपैकी एक होता जो का'ब अंध असताना त्याच्यासोबत होता - ते म्हणाले; 'मी एकदा [का'ब बिन मलिक] यांना तबूकच्या लढाईत पैगंबर सल्लल्लाहु 'अलैही वसल्लम यांच्यासोबत असतानाचा स्वतःबद्दलचा एक प्रसंग सांगताना ऐकले.' का'ब बिन मलिक म्हणाले; तबूक युद्ध वगळता, पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी भाग घेतलेल्या युद्धांमध्ये मी त्यांच्यासोबत कधीही मागे राहिलो नाही, पण बद्रच्या युद्धातही मी मागे राहिलो होतो. बद्रच्या युद्धात भाग न घेतलेल्या कोणत्याही मुस्लिमावर रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी कधीही टीका केली नाही, याचे कारण असे होते की रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम आणि मुस्लिमांचा (बद्रच्या युद्धात) सुरुवातीचा उद्देश फक्त उंटांवरून प्रवास करणाऱ्या कुरैश काफिरांवर हल्ला करणे हा होता, जोपर्यंत अल्लाहने कोणतीही पूर्व-निश्चित वेळ न ठरवता मुस्लिमांना त्यांच्या शत्रूंशी एकत्र आणले नाही. त्या वेळी मी रसूलुल्लाह यांच्यासोबत 'अकबाहच्या रात्री' सहभागी झालो होतो, जेव्हा आम्ही इस्लामचे रक्षण करण्याचे वचन दिले होते. माझ्या मते, बद्रच्या युद्धात भाग घेणे हे 'अकबाहच्या रात्री' सहभागी होण्यासारखे नाही, जरी बद्रचे युद्ध बहुतेक लोकांमध्ये अधिक लोकप्रिय असले तरी. ज्या कथांमध्ये मी तबूकच्या युद्धात रसूलुल्लाह यांच्यासोबत सहभागी झालो नाही, त्या खालीलप्रमाणे आहेत; जेव्हा मी तबूकच्या युद्धात सहभागी झालो नाही, तेव्हा मी पूर्णपणे असहाय्य होतो आणि माझ्यापेक्षा जास्त स्वातंत्र्य कोणालाही नव्हते. अल्लाहची शपथ, यापूर्वी मी विविध लढायांसाठी दोन स्वारीचे प्राणी अजिबात तयार ठेवले नव्हते. पण या तबूकच्या युद्धात, मी दोन स्वारीचे प्राणी तयार ठेवले. अखेरीस, जेव्हा हवामान खूप उष्ण होते, तेव्हा रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम तबूकच्या लढाईसाठी गेले. असे म्हणता येईल की त्यांनी खूप लांबचा प्रवास केला, तो पूर्णपणे जोखमीचा होता आणि त्यांना मोठ्या संख्येने शत्रूंचा सामना करावा लागला. मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी मुस्लिमांना समजावून सांगितले की त्यांना त्यांच्यासोबत कशाचा सामना करावा लागेल. म्हणून, त्यांनी मुस्लिमांना पुरेशी युद्धसामग्री तयार ठेवण्याचा आदेश दिला. त्या वेळी, अनेक मुस्लिम लढण्यासाठी नियुक्तीपत्राशिवाय पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्यासोबत गेले. काब म्हणाले; 'एक माणूस होता जो आला नाही कारण त्याला युद्धापासून दूर राहायचे होते.' त्यांना संशय होता की, जोपर्यंत अल्लाह अज़्ज़ा व जल्लाहकडून त्यांच्याबद्दल कोणतीही वहित (ईश्वरीय संदेश) अवतरत नाही, तोपर्यंत रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना त्यांच्या आज्ञाभंगाची माहिती होणार नाही. जेव्हा फळांचे पीक इतके समाधानकारक आले होते की मला माझे लक्ष त्या पिकावरून दुसरीकडे वळवावे लागले, तेव्हा रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम तबूकच्या युद्धासाठी गेले. रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम आणि युद्धात सहभागी झालेले मुस्लिम तयारी करत होते आणि मी ताबडतोब त्यांच्यासोबत रसद शोधायला गेलो. मग मी कोणतीही रसद न घेताच घरी परत आलो. मी स्वतःशीच म्हणालो; 'मी रसद कधीही तयार करू शकतो. जोपर्यंत लोक अधिक तयार होत नाहीत, तोपर्यंत मी हो आणि नाही या द्विधा मनःस्थितीत असतो.' रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम मुस्लिमांसोबत निघाले, तर मी कोणतीही रसद तयार केली नव्हती. अखेरीस मी निघालो, मग काहीही तयार न करता घरी परत आलो. युद्धात भाग घ्यावा की नाही याबद्दल मी नेहमीच संभ्रमात होतो, जोपर्यंत मुस्लिम सैन्य निघून गेले नाही आणि युद्ध पेटले नव्हते. मग मला रणांगणात सामील व्हायचे होते - पण ती केवळ एक इच्छा होती - आणि शेवटी रणांगणात सामील न होणे माझ्या नशिबात होते. अल्लाहचे पैगंबर (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) तबूकच्या रणांगणाकडे निघून गेल्यानंतर, दुःखाने मला घेरण्यास सुरुवात केली. जेव्हा मी आजूबाजूच्या समाजात बाहेर पडलो, तेव्हा माझ्या लक्षात आले की मला ढोंगी लोकांशिवाय किंवा अल्लाह अज़्ज़ा व जल्लाने सबबी दिलेल्या दुर्बळ लोकांशिवाय दुसरे कोणीही भेटणार नाही. दरम्यान, अल्लाहच्या पैगंबरांना (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) तबूकला पोहोचेपर्यंत माझी आठवण झाली नाही. मग, ते आपल्या साथीदारांमध्ये बसले असताना, त्यांनी अचानक विचारले; 'काब बिन मलिक आपल्यात का सामील झाले नाहीत?' बनी सलीमाच्या एका साथीदाराने उत्तर दिले; 'हे अल्लाहचे पैगंबर, असे दिसते की काब बिन मलिक या संघर्षापेक्षा स्वतःच्याच काळजीमध्ये जास्त मग्न आहे?' त्या सहाबीचे शब्द ऐकून मुआध बिन जबल म्हणाले; 'हे मित्रा, तू किती वाईट शब्द वापरत आहेस! अल्लाहची शपथ, हे अल्लाहचे पैगंबर, मला माहित आहे की काब बिन मलिक एक चांगला माणूस आहे.' मग अल्लाहचे पैगंबर (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) शांत झाले. जेव्हा ते असे शांत होते, तेव्हा अचानक त्यांना लोखंडी हेल्मेट घातलेला एक माणूस दिसला, ज्याला ओळखणे कठीण होते. मग रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम म्हणाले: 'तू अबू खैतसामा असशील?' असे दिसून आले की ही व्यक्ती खरोखरच अबू खैतसामा अल अन्सारी होता, एक मित्र ज्याने एकदा ढोंगी लोकांकडून निंदा झाल्यावर एक शा खजूर दान केले होते. काब बिन मलिक म्हणाला; जेव्हा मी ऐकले की पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम तबूकच्या लढाईवरून परतण्याच्या तयारीत आहेत, तेव्हा माझे मन दुःखाने भरून गेले. मग मी खोटे बोलण्यासाठी कारणे शोधू लागलो. मी स्वतःला म्हणालो; 'कोणते कारण मला पैगंबरांच्या क्रोधापासून वाचवू शकेल?' यावर उपाय म्हणून, मी माझ्या कुटुंबाकडे मदत मागितली, जे मला सल्ला देऊ शकतील. जेव्हा कोणीतरी मला सांगितले की पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम मदिना शहरात जवळजवळ पोहोचले आहेत, तेव्हा खोटे बोलण्याचे कारण माझ्या मनातून नाहीसे झाले. अखेरीस मला जाणवले की मी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याशी अजिबात खोटे बोलू शकत नाही. म्हणून, मला त्यांना सत्य सांगावेच लागले. त्यानंतर फार काळ लोटला नाही, रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम मदिना शहरात पोहोचले. नेहमीप्रमाणे, ते थेट मशिदीत गेले - जसे की प्रत्येक वेळी प्रवासावरून परतल्यावर नमाज अदा करण्याची त्यांची परंपरा होती. सुन्नत नमाज अदा केल्यानंतर, रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी लगेचच आपल्या मित्रांशी गप्पा मारल्या. त्यानंतर, असे अनेक मित्र आले ज्यांना मुस्लिमांसोबतच्या लढाईत भाग घेण्यासाठी वेळ मिळाला नव्हता आणि त्यांनी शपथा घेऊन त्यांना विविध कारणे सांगितली. असा अंदाज आहे की लढाईत भाग न घेणारे ऐंशीहून अधिक लोक होते. असे दिसून येते की, पैगंबरांनी युद्धात भाग न घेतलेल्यांचा प्रामाणिकपणा स्वीकारला, त्यांच्याशी निष्ठा व्यक्त केली, त्यांच्यासाठी क्षमा मागितली आणि त्यांनी आपल्या हृदयात लपवलेल्या गोष्टी अल्लाहच्या हवाली केल्या. काही क्षणांनंतर, मी रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना भेटायला आलो. मी त्यांना सलाम केल्यानंतर, ते एखाद्या रागावलेल्या व्यक्तीसारखे हसले. मग ते म्हणाले; 'इकडे ये!' मग मी त्यांच्या जवळ गेलो आणि अगदी त्यांच्या समोर बसलो. त्यानंतर पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी विचारले: 'हे काब, तुम्ही आमच्यासोबत लढाईत का सामील होत नाही?' 'तू आपले शरीर आणि आत्मा इस्लामला समर्पित करण्याचे वचन दिले नाहीस का?' मी उत्तर दिले; 'हे अल्लाहचे पैगंबर, अल्लाहची शपथ, जर मी तुमच्याशिवाय दुसऱ्या कोणाजवळ बसलो असतो, तर मला खात्री आहे की मी सादर केलेल्या कारणांमुळे आणि युक्तिवादांमुळे मी त्याच्या क्रोधापासून मुक्त झालो असतो. परंतु, अल्लाहची शपथ, मला माहित आहे की जर मी आता तुम्हाला राग येऊ नये म्हणून खोट्या कारणांनी भरलेली कारणे दिली, तर निश्चितच अल्लाहच तुम्हाला माझ्यावर क्रोधित करेल. हे अल्लाहचे पैगंबर, जर मी तुम्हाला माझी योग्य आणि प्रामाणिक कारणे सादर केली आणि मग तुम्ही त्या कारणांसाठी मला फटकारले, तर मी ते आनंदाने स्वीकारेन. अल्लाहने मला माझ्या प्रामाणिक शब्दांसाठी शिक्षा द्यावी. अल्लाहची शपथ, असे कोणतेही वय नाही जे मला युद्धात भाग घेण्यापासून रोखू शकेल. अल्लाहची शपथ, मुस्लिमांसोबतच्या संघर्षात सामील होण्याची अत्यंत मर्यादित संधी असूनही, मी त्या वेळी पूर्णपणे असहाय्य होतो.' ही प्रामाणिक कबुली ऐकून अल्लाहचे पैगंबर म्हणाले: 'या व्यक्तीने प्रामाणिकपणे आणि योग्यरित्या सांगितले आहे.' त्यामुळे अल्लाह तुम्हाला निर्णय देत नाही तोपर्यंत उभे राहा." शेवटी मी उभा राहिलो आणि त्याच्या बाजूने सरकलो. थोड्याच वेळात, बनी सलीमाचे अनेक लोक माझ्या मागे आले आणि म्हणाले: 'हे काब, अल्लाहची शपथ, तुम्ही चूक/पाप केले आहे हे आम्हाला माहित नव्हते. तुम्ही अल्लाहच्या मेसेंजरला कारणे सांगितली नाहीत जसे इतर साथीदारांनी मांडले होते, युद्धात केवळ राउलल्लाह यांनी भाग घेतला होता. इस्तगफ़र तुम्हे मिटाया दोसामु।' 'देमी अल्लाह, मेरेका सेलालु मेंसेरका साया हिंगा साया इंजीन केम्बली लगी केपडा रसुल्लाहु अलैही वस्लाम लालू साया दुस्तकन दिरी काब'।' orang lain yang telah menghadap Rasulullah शल्लाल्लाहु अलैहि वस्ल्लाम सेपरती दीरी साया इनी? ' ओरंग-ओरंग बनी सलीमाह मेंजवाब; 'हां. अदा दुआ ओरंग लागी सेपरती दिरिमु. Kedua orang tersebut mengatakan kepada Rasulullah सारखे तुम्ही काय बोललात आणि अल्लाहच्या मेसेंजरने तुम्हाला उत्तर दिले तसे त्याला उत्तर दिले.& #39; काब बिन मलिक म्हणाले; 'मग मी विचारलं; 'हे दोन लोक कोण आहेत? ' त्यांनी, बनी सलीमा, उत्तर दिले; 'हे दोन लोक मुराराह बिन रबीआह अल अमीन आणि हिलाल बिन उमायाह अल वकीफी आहेत.' काब बिन मलिक म्हणाले; 'मग त्यांनी बद्रच्या युद्धात भाग घेतलेल्या दोन सत्शील साथीदारांचा उल्लेख केला आणि ते दोघेही चांगले आदर्श होण्यास पात्र आहेत. त्यानंतर त्यांनी या दोन लोकांचा माझ्याशी उल्लेख केल्यावर मी तेथून निघून गेले.' काब बिन मालिक म्हणाले; 'काही दिवसांनंतर, अल्लाहचे रसूल (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) यांनी तबूकच्या लढाईत सहभागी न झालेल्या आम्हा तिघांशी बोलण्यास मुस्लिमांना मनाई केली. तेव्हापासून, मुस्लिमांनी आमच्यापासून अंतर ठेवण्यास सुरुवात केली आणि आमच्या तिघांप्रति त्यांचा दृष्टिकोन बदलला, इतके की ही पृथ्वी आम्हाला अनोळखी वाटू लागली. मला असे वाटले की, ही ती पृथ्वी नाही जिच्यावर मी यापूर्वी कधी वास्तव्य केले होते आणि हे पन्नास रात्रींपर्यंत टिकले.' माझा मित्र, जो तबूकच्या युद्धात सहभागी झाला नव्हता, तो आता त्याच्या घरात गुडघे टेकून दुःखाने रडत आहे, तर मी एक कणखर आणि खंबीर तरुण आहे. मी नेहमीप्रमाणेच सामान्यपणे वागत राहिलो आणि माझी दैनंदिन कामे करत राहिलो. कोणी माझ्याशी बोलू इच्छित नसतानाही, मी अजूनही घरातून बाहेर पडायचो, इतर मुस्लिमांसोबत सामूहिक नमाजासाठी मशिदीत जायचो आणि बाजारात फिरायचो. एके दिवशी, नमाज अदा करून आपल्या आसनावर बसलेल्या रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याजवळ जाऊन मी त्यांना सलाम केला. मी स्वतःला विचारले; 'या सलामला प्रतिसाद देण्यासाठी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम आपले ओठ हलवतील की नाही?' मग मी अल्लाहच्या पैगंबरांजवळ नमाज अदा केली आणि चोरून त्यांच्याकडे पाहत राहिलो. जेव्हा मी नमाज अदा करण्याची तयारी करत होतो, तेव्हा त्यांनी माझ्याकडे पाहिले. आणि जेव्हा मी त्यांच्याकडे वळलो, तेव्हा त्यांनी माझ्यावरून आपली नजर हटवली. मुस्लिम समाजापासून बराच काळ अलिप्त राहिल्यानंतर, मी फिरायला निघालो आणि अखेरीस अबू कतादाच्या बागेच्या कुंपणापर्यंत पोहोचलो. अबू कतादा माझ्या काकांचा मुलगा (माझा चुलतभाऊ) आहे आणि तो मला आवडतो. जेव्हा मी तिथे पोहोचलो, तेव्हा मी त्याला नमस्कार केला. पण, अल्लाहची शपथ, त्याने माझ्या नमस्काराला अजिबात उत्तर दिले नाही. अखेरीस मी हिम्मत करून त्याला विचारले; 'हे अबू कतादा, मी अल्लाहच्या नावाने शपथ घेतो, तुला माहीत नाही का की माझे अल्लाह आणि त्याच्या पैगंबरावर खूप प्रेम आहे?' तेव्हा अबू कतादा फक्त शांत राहिला. मग मी पहिल्यांदा जशी शपथ घेतली होती तशीच पुन्हा माझे शब्द उच्चारले. पण तो शांतच राहिला. मग मी माझे शब्द पुन्हा उच्चारले आणि त्याने उत्तर दिले; 'निश्चितच अल्लाह आणि त्याचे पैगंबर याबद्दल अधिक चांगले जाणतात.' त्याचे शब्द ऐकून माझ्या डोळ्यात अश्रू आले आणि मी बागेतून चालत घरी परतलो. जेव्हा मी मदिनाच्या बाजारात फिरत होतो, तेव्हा मदिना शहरात खाद्यपदार्थ विकणाऱ्या सीरिया देशातील एका माणसाने विचारले; 'काब बिन मलिक कुठे आहे हे मला कोण दाखवू शकेल?' मग लोकांनी मला मार्ग दाखवला, अखेरीस एक माणूस माझ्याकडे आला आणि त्याने मला राजा घस्सानचे एक पत्र दिले. मला वाचता-लिहिता येत असल्यामुळे, मला पत्रातील मजकूर समजला. पत्रातील मजकूर पुढीलप्रमाणे होता; 'आम्ही ऐकले आहे की तुमच्या मित्राने (म्हणजे अल्लाहचे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) तुम्हाला लोकांपासून दूर ठेवले आहे, पण तुमचा पालनकर्ता स्वतः तुम्हाला अशा प्रकारे वाया जाऊ देत नाही. म्हणून, आमच्यात सामील व्हा, आम्ही तुम्हाला नक्कीच मदत करू.' पत्र वाचल्यानंतर मी म्हणालो; 'खरं तर, हे पत्रसुद्धा माझ्यासाठी एक संकटच आहे.' मग मी ते आगीत टाकले आणि ते नष्ट होईपर्यंत जाळून टाकले. चाळीस दिवसांच्या सार्वजनिक एकांतवासानंतर असे दिसून आले की अल्लाहची वाणी अवतरली नव्हती. एकदा अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांचे एक प्रेषित माझ्याकडे एक संदेश घेऊन आले: 'हे काब, अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी तुला तुझ्या पत्नीपासून दूर राहण्याचा आदेश दिला आहे.' मी विचारले; 'मी तिला घटस्फोट देऊ की काय?' प्रेषिताने उत्तर दिले; 'तुला तिला घटस्फोट देण्याची गरज नाही.' पण, फक्त ते टाळ आणि त्या विषयाच्या जवळ जाऊ नकोस.' मग मी माझ्या पत्नीला म्हणालो; 'हे ताई, तू आधी तुझ्या आई-वडिलांकडे घरी जा आणि जोपर्यंत अल्लाह यावर स्पष्ट निर्णय देत नाही तोपर्यंत त्यांच्यासोबत राहा.' काब बिन मलिक म्हणाले; 'त्यानंतर लगेचच हिलाल बिन उमय्या यांची पत्नी अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे गेली आणि तिने विचारले; 'हे अल्लाहचे प्रेषित, हिलाल बिन उमय्या वृद्ध आणि अशक्त आहेत आणि त्यांच्याकडे कोणी नोकर नाहीत. म्हणून, मला त्यांची काळजी घेऊ द्या.' रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी उत्तर दिले: 'नाही. तुम्ही सुरुवातीला त्याच्यासोबत न जाणेच उत्तम आहे आणि काही काळ त्याने तुमच्या जवळ येऊ नये.' हिलालची पत्नी आपल्या मतावर ठाम राहिली आणि म्हणाली; 'हे अल्लाहचे पैगंबर, अल्लाहची शपथ, आता त्याच्यात जगण्याचा कोणताही उत्साह उरलेला नाही. जेव्हापासून त्याला ही समस्या आहे, तेव्हापासून तो नेहमी रडत असतो.' काब बिन मलिक म्हणाले; 'माझ्या घरातील काही लोकांनी सांगितले; 'तुम्ही तुमच्या पत्नीच्या या बाबतीत आधी अल्लाहच्या पैगंबरांची परवानगी घ्या. कारण अल्लाहच्या पैगंबरांनी स्वतः हिलाल बिन उमय्या यांना त्यांच्या पतीची काळजी घेण्याची परवानगी दिली होती.' काब बिन मलिक म्हणाले; 'मी माझ्या पत्नीच्या या बाबतीत अल्लाहच्या पैगंबरांची परवानगी घेणार नाही.' कारण, मी तरुण असताना जर अल्लाहच्या पैगंबरांनी परवानगी मागितली, तर ते काय उत्तर देतील हे मला अखेर माहीत नसेल. #३९; काब बिन मलिक म्हणाले; 'असे दिसून आले की हे दहा रात्री चालले, त्यामुळे ज्या दिवसापासून मुस्लिमांना आमच्याशी बोलण्यास मनाई करण्यात आली, तेव्हापासून आमच्यासाठी पन्नास रात्री झाल्या. काब बिन मलिक म्हणाले; 'मग पन्नासाव्या रात्री मी घराच्या मागच्या बाजूला पहाटेची नमाज अदा केली. नमाज पढताना मी पश्चात्ताप आणि दुःखाने भरून गेलो होतो. ही विशाल पृथ्वी मला अरुंद वाटू लागली. अचानक मला क्षितिजापलीकडून कोणीतरी मोठ्याने ओरडताना ऐकू आले; 'हे काब बिन मलिक, आनंद साजरा करा!' म्हणून मी साष्टांग नमस्कार केला आणि मला समजले की मी माझ्या समस्येतून मुक्त झालो आहे. काब बिन मलिक म्हणाले; 'मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी मुस्लिमांना घोषित केले की हे सर्व संपले आहे.