Hadith Representative
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Dúirt sé liom [Abu Ath Thahir Ahmad bin 'Amru bin 'Abdullah bin 'Amru bin Sarh] sclábhaí na nUmayyad gur dhúirt [Ibnu Wahb] liom [Yunus] ó [Ibn Shihab] a dúirt sé; 'Chuaigh an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam uair amháin go dtí cath Tabuk chun aghaidh a thabhairt ar na Rómhánaigh agus na hArabaigh a bhí ina gCríostaithe sa tSiria.' Dúirt Ibn Shihab; 'Dúirt [Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malik] liom gur Abdullah bin Ka'ab bin Malik - ab ea Abdullah bin Ka'ab ar dhuine de mhic Ka'ab a chuaigh in éineacht le Ka'ab nuair a bhí sé dall - dúirt sé; 'Chuala mé [Ka'ab bin Malik] uair amháin ag insint eachtra faoi féin nuair a chuaigh sé leis an bhFáidh sallallaahu 'alaihi wasallam i gcath Tabuk'. Dúirt Ka'ab bin Malik; 'Níor fágadh mé riamh ar gcúl ag gabháil leis an bhFáidh sallallaahu 'alaihi wasallam sna cogaí inar ghlac sé páirt seachas cogadh Tabuk, ach fágadh mé ar gcúl i gcogadh Badr freisin. Níor cháin Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Moslamach riamh nár ghlac páirt i gcogadh Badr, bhí sé seo amhlaidh toisc gurbh é an aidhm tosaigh ag Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam agus na Moslamaigh - i gcogadh Badr - ná ionsaí a dhéanamh ar na neamhchreidmhigh Quraish a bhí ag taisteal ar chamaill go dtí gur thug Allah na Moslamaigh le chéile lena naimhde gan am a comhaontaíodh roimh ré. Ag an am sin ghlac mé páirt le Rasulullah ar oíche 'Aqabah nuair a gheallamar go gcosnóimis an tIoslam. I mo thuairimse, níl páirt a ghlacadh i gcogadh Badr inchomparáide le páirt a ghlacadh in oíche Aqabah, cé go bhfuil cogadh Badr níos mó tóir ag formhór na ndaoine. I measc na scéalta nuair nár ghlac mé páirt le Rasulullah i gcogadh Tabuk tá na nithe seo a leanas; 'Bhí mé go hiomlán gan chabhair agus ní raibh níos mó saoirse ag aon duine ná mise nuair nár ghlac mé páirt i gcogadh Tabuk.' Dar Allah, níor ullmhaigh mé dhá ainmhí marcaíochta ar chor ar bith roimhe seo do chathanna éagsúla. Ach sa chogadh Tabuk seo, d'ullmhaigh mé dhá ainmhí marcaíochta. Ar deireadh, chuaigh Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam go cath Tabuk nuair a bhí an aimsir an-te. Is féidir a rá gur thaistil sé achar an-fhada agus go raibh sé lán rioscaí agus gur thug sé aghaidh ar líon mór naimhde. Ansin mhínigh an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam do na Moslamaigh cad a bheadh roimhe acu leis. Dá bhrí sin, d'ordaigh sé do na Moslamaigh soláthairtí cogaidh leordhóthanacha a ullmhú. Ag an am sin, chuaigh go leor Moslamach in éineacht leis an bhFáidh sallallaahu 'alaihi wasallam gan a bheith ceaptha le litir sannta chun troid. Dúirt Ka'ab; 'Bhí fear ann nár thaispeáin suas mar theastaigh uaidh fanacht amach as an gcogadh. Bhí amhras air nach mbeadh a neamhchomhlíonadh ar eolas ag Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam - fad nach dtiocfadh aon nochtadh anuas faoi ó Allah Azza Wa Jalla -.' Chuaigh Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam chun cogaidh i Tabuk nuair a bhí an fómhar chomh sásúil sin gur ghá dom mo shúil a dhíriú ón bhfómhar. Bhí Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam agus na Moslamaigh a ghlac páirt ag ullmhú agus chuaigh mé láithreach ag lorg soláthairtí leo. Ansin chuaigh mé abhaile gan aon soláthairtí a fháil ar chor ar bith. Dúirt mé liom féin; 'Is féidir liom soláthairtí a ullmhú am ar bith. Bíonn mé i gcónaí i gcruachás idir tá agus níl go dtí go mbeidh daoine níos ullmhaithe'. D'imigh Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam leis na Moslamaigh, agus gan aon soláthairtí ullmhaithe agam ar chor ar bith. Faoi dheireadh d'imigh mé, ansin chuaigh mé abhaile gan aon rud a ullmhú. Bhí amhras orm i gcónaí faoi pháirt a ghlacadh sa chogadh nó nach nglacfainn, go dtí gur rith na trúpaí Moslamacha amach agus go raibh an cogadh ar siúl cheana féin. Ansin theastaigh uaim dul isteach sa chatha - ach ní raibh ann ach smaointeoireacht mhianmhar - agus sa deireadh bhí mé i ndán gan dul isteach sa chatha. Tar éis don Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) imeacht go dtí réimse catha Tabuk, thosaigh brón ag cur as dom. Nuair a chuaigh mé amach i measc an phobail máguaird, thuig mé nach bhféadfainn bualadh le duine ar bith ach daoine a bhí i gciallmhaireacht nó daoine laga a raibh leithscéalta tugtha dóibh ag Allah Azza Wa Jalla. Idir an dá linn, níor chuimhnigh Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) orm go dtí gur shroich sé Tabuk. Ansin, agus é ina shuí i measc a chompánach, d'fhiafraigh sé go tobann; 'Cén fáth nár tháinig Ka'ab bin Malik linn?' D'fhreagair compánach ó Bani Salimah; 'A Theachta Allah, is cosúil go bhfuil Ka'ab bin Malik níos buartha faoi féin ná faoin streachailt seo?' Agus é ag éisteacht le focail an chompánach, dúirt Muadh bin Jabal; 'A chara, a leithéid de dhrochfhocal atá agat! Dar Allah, a Theachta Allah, tá a fhios agam gur duine maith é Ka'ab bin Malik.' Ansin d'fhan Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) ina thost. Nuair a bhí sé ina thost mar sin, chonaic sé fear go tobann le clogad iarainn air a bhí deacair a aithniú. Ansin dúirt an Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Is tusa Abu Khaitsamah? ' Tharla gurbh é an duine seo i ndáiríre Abu Khaitsamah Al Ansari, cara a thug carthanacht uair amháin nuair a cháin na bréagchráifigh é. Dúirt Ka'ab bin Malik; 'Nuair a chuala mé go raibh an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam ag ullmhú le filleadh ó chath Tabuk, líonadh mé le brón. Ansin thosaigh mé ag ceapadh leithscéalta le bréag a dhéanamh. Dúirt mé liom féin; 'Cén chúis a shábháilfidh mé ó fhearg an Fháidh?' Chun déileáil leis seo, d'iarr mé cabhair ó mo theaghlach a d'fhéadfadh comhairle a chur ar fáil. Nuair a dúirt duine éigin liom go raibh an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam beagnach tagtha go cathair Medina, d'imigh an chúis le bheith ag bréag as m'intinn. Faoi dheireadh thuig mé nach bhféadfainn bréag a dhéanamh leis an bhFáidh sallallaahu 'alaihi wasallam ar chor ar bith. Dá bhrí sin, b'éigean dom an fhírinne a insint dó. Go gairid ina dhiaidh sin, tháinig Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam cathair Medina. Mar is gnách, chuaigh sé díreach chuig an mosc - mar a bhí ina thraidisiún gach uair a thagadh sé ó thaisteal go ceantar - chun paidreacha a dhéanamh. Tar éis dó an paidir sunnah a dhéanamh, labhair Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam láithreach lena chairde. Ina dhiaidh sin, tháinig roinnt cairde nach raibh am acu páirt a ghlacadh sa troid leis na Moslamaigh agus thug siad cúiseanna éagsúla dó trí mhionn a thabhairt. Meastar go raibh níos mó ná ochtó duine nár ghlac páirt sa troid. Is cosúil gur ghlac an Fáidh le macántacht na ndaoine nár ghlac páirt sa chogadh, gur gheall sé dílseacht dóibh, gur iarr sé maithiúnas dóibh, agus gur thug sé do Allah an méid a bhí i bhfolach ina gcroí. Cúpla nóiméad ina dhiaidh sin, tháinig mé chun bualadh leis an Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam. Tar éis dom beannú dó, aoibh sé cosúil le aoibh duine feargach. Ansin dúirt sé; 'Tar anseo! ' Ansin shiúil mé níos gaire dó go dtí gur shuigh mé díreach os a chomhair. Ina dhiaidh sin d'fhiafraigh an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Cén fáth nach dtéann tú linn sa troid, a Ka'ab? Nach bhfuil geallta agat do chorp agus d'anam a thabhairt suas don Ioslam? ' D'fhreagair mé; 'A Theachtaire Allah, dar Allah, dá suífinn in aice le duine seachas tusa, táim cinnte go mbeadh mé saor óna fhearg mar gheall ar na cúiseanna agus na hargóintí atá curtha i láthair agam. Ach, dar Allah, tá a fhios agam má thugaim cúiseanna duit anois atá lán de bhréaga ionas nach mbeidh tú feargach, is cinnte gurb é Allah a chuirfidh fearg ort liom. Má chuireann mé mo chúiseanna cearta agus macánta i láthair duit, a Theachtaire Allah, agus má cháineann tú mé ansin ar na cúiseanna sin, glacfaidh mé leo le pléisiúr. Lig do Allah pionós a ghearradh orm le mo chuid focal macánta. Dar Allah, níl aon aois a chuirfidh cosc orm páirt a ghlacadh sa chogadh. Dar Allah, bhí mé go hiomlán gan chabhair ag an am sin cé nach raibh mórán deis agam dul isteach sa streachailt leis na Moslamaigh. Agus an admháil ó chroí seo á chloisteáil aige, dúirt Teachtaire Allah: 'Labhair an duine seo go hionraic agus i gceart. Dá bhrí sin, seas go dtí go dtabharfaidh Allah cinneadh duit'. Faoi dheireadh sheas mé suas agus bhog mé óna thaobh. Go gairid ina dhiaidh sin, lean roinnt daoine ó Bani Salimah mé agus dúirt siad; 'A Ka'ab, dar Allah, ní raibh a fhios againn roimhe seo go raibh botún/peaca déanta agat. Níor mhínigh tú na cúiseanna do Theachta Allah i ndáiríre cosúil leis na cúiseanna a chuir cairde eile nár chuaigh chun cogaidh chun cinn. Go deimhin, níl ach istighfar Theachta Allah duit a scriosann do pheacaí'. Dúirt Ka'ab bin Malik ina dhiaidh sin; 'Dar Allah, maslaíonn siad mé i gcónaí go dtí go dteastaíonn uaim filleadh ar an bhFáidh sallallaahu 'alaihi wasallam agus ansin bréagaim dom féin'. Dúirt Ka'ab bin Malik; 'An bhfuil aon duine eile ann a bhí i láthair an Fháidh sallallaahu 'alaihi wasallam cosúil liomsa?' ' D'fhreagair muintir Bani Salimah; 'Sea. Tá beirt eile cosúil leatsa ann. Dúirt an bheirt fhear le Teachtaire Allah an rud a dúirt tú agus d'fhreagair Teachtaire Allah iad mar a d'fhreagair sé tusa. Dúirt Ka'ab bin Malik; 'Ansin d'fhiafraigh mé: 'Cé hiad an bheirt fhear seo, a chompánaigh?' D'fhreagair siadsan, na Banu Salimah: 'Is iad an bheirt fhear seo Murarah bin Rabi'ah Al Amin agus Hilal bin Ummayah Al Waqifi.' Dúirt Ka'ab bin Malik; 'Ansin luaigh siad beirt chompánach fíréanta a ghlac páirt i gCath Badr agus is fiú an bheirt acu a bheith ina n-eiseamláirí maithe. Ina dhiaidh sin, d'imigh mé nuair a luaigh siad an bheirt fhear seo dom.' Dúirt Ka'ab bin Malik; 'Cúpla lá ina dhiaidh sin, chuir Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) cosc ar na Moslamaigh labhairt leis an triúr againn nár ghlac páirt i gCath Tabuk. Ó shin i leith, thosaigh na Moslamaigh ag scaradh óna chéile agus d'athraigh siad a ndearcadh i leith an triúr againn go dtí gur mhothaigh an domhan seo aisteach dúinn.' 'Bhí an chuma air nach raibh an domhan seo mar an talamh a raibh cónaí orm riamh cheana agus lean sin ar aghaidh ar feadh caoga oíche.' Tá beirt de mo chairde nár ghlac páirt i gcogadh Tabuk ar a nglúine anois go brónach ina dteach ag gol, agus mise i mo fhear óg diana agus diana. Leanann mé orm ag iompar go gnáth agus ag déanamh gníomhaíochtaí laethúla mar is gnách. D'fhág mé an teach fós, chuaigh mé go dtí an mosc chun freastal ar paidreacha pobail le Moslamaigh eile, agus shiúil mé timpeall an mhargaidh cé nach raibh aon duine ag iarraidh labhairt liom. Go dtí gur lá amháin chuaigh mé i dtreo an Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam agus gur bheannaigh mé dó nuair a bhí sé ina shuíochán tar éis guí. D'fhiafraigh mé díom féin; 'An mbogfaidh an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam a liopaí chun freagairt don bheannacht nó nach mbogfaidh? Ansin ghuigh mé in aice le Teachtaire Allah agus mé ag goid súile air. Agus mé ag ullmhú le guí, d'fhéach sé orm. Agus nuair a chas mé air, bhain sé a shúile díom.' Tar éis dom a bheith scoite amach ó shochaí na Moslamach ar feadh i bhfad, chuaigh mé ag siúl go dtí gur shroich mé fál ghairdín Abu Qatadah. Is é Abu Qatadah mac m'uncail - mo chol ceathrar - agus is é an duine is ansa liom é. Nuair a shroich mé ann, dúirt mé 'Haigh' leis. Ach, dar Allah, níor fhreagair sé mo bheannacht ar chor ar bith. Faoi dheireadh fuair mé an misneach chun ceist a chur air; 'A Abu Qatadah, mionnaím duit in ainm Allah, nach bhfuil a fhios agat go bhfuil grá mór agam do Allah agus dá Theachtaire?' Tharla sé nach raibh Abu Qatadah ach ina thost. Ansin d'athdhúirt mé mo chuid focal arís trí mhionn a thabhairt cosúil leis an gcéad uair. Ach d'fhan sé ina thost. Ansin d'athdhúirt mé an rud a dúirt mé agus d'fhreagair sé; 'Go deimhin tá a fhios ag Allah agus a Theachtaire níos fearr faoi seo'. Agus mé ag éisteacht lena chuid focal, líon deora mo shúile agus d'fhill mé abhaile agus mé ag siúl feadh an ghairdín. Agus mé ag siúl i margadh Medina, d'fhiafraigh fear ó thír na Siria a bhí ag díol bia i gcathair Medina; 'Cé a fhéadfaidh a thaispeáint dom cá bhfuil Ka'ab bin Malik?' Ansin thaispeáin na daoine dom go dtí gur tháinig an duine chugam agus thug sé litir dom ó rí Ghassan. Ós rud é go raibh mé in ann léamh agus scríobh, thuig mé ábhar na litreach. Seo a bhí sa litir: ‘Chuala muid gur leithlisigh do chara - Teachtaire Allah sallallaahu 'alaihi wasallam - thú ó chaidreamh poiblí, agus nach ndéanann do Thiarna féin do chur amú mar sin. Dá bhrí sin, bí linn, is cinnte go gcabhróimid leat.’ Tar éis dom an litir a léamh, dúirt mé: ‘Go deimhin, is tubaiste domsa an litir seo freisin.’ Ansin chuir mé sa tine í agus dhóigh mé í go dtí gur scriosadh í. Tar éis daichead lá d’aonrú poiblí, tharla sé nár tháinig nochtadh Dé anuas. Go dtí lá amháin, tháinig teachtaire ó Theachtaire Allah sallallaahu 'alaihi wasallam chugam le teachtaireacht: ‘A Ka’b, go deimhin ordaíonn Teachtaire Allah sallallaahu 'alaihi wasallam duit do bhean chéile a sheachaint.’ D’fhiafraigh mé; ‘Ar cheart dom colscaradh nó cad é?’ D’fhreagair an teachtaire; ‘Ní gá duit colscaradh. Ach, seachain é agus ná bí ag druidim leis.’ Ansin dúirt mé le mo bhean chéile; ‘A dheirfiúr, ba chóir duit dul abhaile chuig do thuismitheoirí ar dtús agus fanacht leo go dtí go dtabharfaidh Allah cinneadh soiléir ar an ábhar seo’. Dúirt Ka’ab bin Malik; ‘Go gairid ina dhiaidh sin chuaigh bean chéile Hilal bin Umayyah chuig Teachtaire Allah sallallaahu ‘alaihi wasallam agus d’fhiafraigh sí; ‘A Theachta Allah, tá Hilal bin Umayyah sean agus lag agus níl aon seirbhísigh aige. Dá bhrí sin, lig dom aire a thabhairt dó’. D’fhreagair Rasulullah sallallaahu ‘alaihi wasallam: ‘Níl. Is fearr mura dtéann tú leis ar dtús agus níor chóir go mbeadh sé gar duit ar feadh tamaill’. D’fhan bean chéile Hilal daingean agus dúirt sí; ‘Dar Allah, a Theachta Allah, níl aon díograis aige don saol a thuilleadh. Tá sé ag gol i gcónaí, ó tháinig sé ar an bhfadhb seo go dtí seo.’ Dúirt Ka’ab bin Malik; Dúirt cuid de bhaill mo theaghlaigh, "Ba chóir duit cead a iarraidh ar Theachta Allah ar dtús maidir le do bhean chéile. Mar thug Teachtaire Allah, síocháin agus beannachtaí air, cead do Hilal bin Umayyah aire a thabhairt dá fear céile." Dúirt Ka'ab bin Malik, "Ní iarrfaidh mé cead ar Theachta Allah, síocháin agus beannachtaí air, maidir le mo bhean chéile. Mar, tar éis an tsaoil, ní bheidh a fhios agam conas a fhreagróidh Teachtaire Allah má iarrann mé a chead agus mé fós óg." Dúirt Ka'ab bin Malik; ‘Tharla sé gur lean sé seo ar aghaidh ar feadh deich n-oíche, ionas gur caoga oíche a bhí ann dúinn ag tosú ón uair a raibh cosc ar na Moslamaigh labhairt linn. Dúirt Ka'ab bin Malik; ‘Ansin rinne mé paidir na maidine ar an gcaogadú oíche ag cúl an tí. Agus mé i mo shuí ag guí, líonadh mé le haiféala agus le brón. Is cosúil go mbraitheann an domhan fairsing seo cúng dom. Go tobann chuala mé duine éigin ag béicíl go hard trasna na spéire; ‘A Ka'ab bin Malik, bíodh áthas ort!’ Mar sin thit mé ar mo chromán agus bhí a fhios agam go raibh mé saor ó mo fhadhb. Dúirt Ka'ab bin Malik; ‘Ansin d’fhógair an Fáidh sallallaahu ‘alaihi wasallam do na Moslamaigh go raibh deireadh leis.’