Hadith Representative
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Diris al mi [Abu Ath Thahir Ahmad bin 'Amru bin 'Abdullah bin 'Amru bin Sarh], la sklavo de la Umajadoj, diris al mi [Ibnu Wahb], diris al mi [Yunus] de [Ibn Shihab], ke li diris: 'La Profeto (salajhou 'alaihi wasallam) iam iris al la batalo de Tabuk por alfronti la Romanojn kaj Arabojn, kiuj estis Kristanoj en Sirio.' Ibn Shihab diris: '[Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malik] diris al mi, ke Abdullah bin Ka'ab bin Malik - Abdullah bin Ka'ab estis unu el la filoj de Ka'ab, kiu akompanis Ka'ab kiam li estis blinda - li diris: 'Mi iam aŭdis [Ka'ab bin Malik] rakonti okazaĵon pri si mem, kiam li aliĝis al la Profeto (salajhou 'alaihi wasallam) en la batalo de Tabuk.' Ka'ab bin Malik diris; Mi neniam estis postlasita akompanante la Profeton (salajlahu 'alaihi wasallam) en la militoj, en kiuj li partoprenis, krom la milito de Tabuk, sed mi ankaŭ estis postlasita en la milito de Badr. Rasulullah Ŝalallahu 'alaihi wasallam neniam kritikis islamanon, kiu ne partoprenis en la milito de Badr, tio estis ĉar Rasulullah Ŝalallahu 'alaihi wasallam kaj la islamanoj - en la milito de Badr - la komenca celo estis nur ataki la Kuraish-ajn malfidelulojn, kiuj vojaĝis sur kameloj, ĝis Alaho kunigis la islamanojn kun iliaj malamikoj sen antaŭe interkonsentita tempo. Tiutempe mi partoprenis kun Rasulullah en la nokto de Akabo, kiam ni promesis defendi Islamon. Laŭ mia opinio, partopreni en la milito de Badr ne kompareblas al partopreni en la nokto de Akabo, kvankam la milito de Badr estas pli populara ĉe la plej multaj homoj. Inter la rakontoj, kiam mi ne partoprenis kun Rasulullah en la milito de Tabuk, estas jenaj: "Mi estis tute senhelpa kaj neniu havis pli da libereco ol mi, kiam mi ne partoprenis en la milito de Tabuk." Je Alaho, antaŭe mi tute ne pretigis du rajdbestojn por diversaj bataloj. Sed en ĉi tiu Tabuk-milito, mi pretigis du rajdbestojn. Fine, la Profeto (paco) iris al la batalo de Tabuk kiam la vetero estis tre varma. Oni povas diri, ke li vojaĝis tre longan distancon kaj estis plena de riskoj kaj alfrontis grandan nombron da malamikoj. Tiam la Profeto (paco) klarigis al la islamanoj, kion ili alfrontos kun li. Tial li ordonis al la islamanoj prepari sufiĉajn militprovizojn. Tiutempe, multaj islamanoj akompanis la Profeton (paco) sen esti nomumitaj per letero de tasko por batali. Ka'ab diris: 'Estis viro, kiu ne aperis ĉar li volis resti ekster la milito. Li suspektis, ke lia malobeo ne estos konata de la Profeto (paco) - kondiĉe ke neniu revelacio venus pri li de Alaho Azza Wa Jalla -. La profeto, la paco de Dio, iris al milito en Tabuk kiam la fruktorikolto estis tiel kontentiga, ke mi devis deturni mian atenton de la rikolto. La profeto, la paco de Dio, kaj la islamanoj, kiuj partoprenis, prepariĝis, kaj mi tuj iris serĉi provizojn kun ili. Poste mi iris hejmen sen akiri iujn ajn provizojn. Mi diris al mi mem: "Mi povas prepari provizojn iam ajn. Mi ĉiam estas en enigmo inter jes kaj ne ĝis homoj estos pli pretaj." La profeto, la paco de Dio, foriris kun la islamanoj, dum mi tute ne preparis iujn ajn provizojn. Fine mi foriris, poste mi iris hejmen sen prepari ion ajn. Mi ĉiam estis en tia dubo pri ĉu partopreni en la milito aŭ ne, ĝis la islamaj trupoj rapidis kaj la milito jam furiozis. Tiam mi volis aliĝi al la batalkampo - sed tio estis nur revemo - kaj fine mi estis destinita ne aliĝi al la batalkampo. Post kiam la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) foriris al la batalkampo de Tabuk, malĝojo komencis superforti min. Kiam mi eliris en la mezon de la ĉirkaŭa komunumo, mi rimarkis, ke mi povus renkonti neniun krom homojn, kiuj estis hipokritaj aŭ malfortajn homojn, al kiuj Alaho Azza Wa Jalla donis ekskuzojn. Dume, la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) ne memoris min ĝis li alvenis en Tabuk. Tiam, dum li sidis inter siaj kunuloj, li subite demandis: "Kial Ka'ab bin Malik ne aliĝis al ni?" Kunulo el Bani Salimah respondis: "Ho Mesaĝisto de Alaho, ŝajnas ke Ka'ab bin Malik pli zorgas pri si mem ol pri ĉi tiu lukto?" Aŭdinte la vortojn de la kunulo, Muadh bin Jabal diris: "Ho amiko, kian malbonan vorton vi havas! Je Alaho, ho Mesaĝisto de Alaho, mi scias, ke Ka'ab bin Malik estas bona homo." Tiam la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) silentis. Kiam li silentis tiel, li subite vidis viron portantan feran kaskon, kiun estis malfacile rekoni. Tiam la profeto (paco) sallallahu 'alaihi wasallam diris: 'Ĉu vi devas esti Abu Ĥajtsama?' Montriĝis, ke ĉi tiu persono vere estis Abu Ĥajtsama Al-Ansari, amiko, kiu iam donis almozon da daktiloj, kiam li estis insultita de hipokrituloj. Ka'ab bin Malik diris: 'Kiam mi aŭdis, ke la profeto (paco) prepariĝis reveni de la batalo de Tabuk, mi pleniĝis de tristeco. Tiam mi komencis elpensi pretekstojn por mensogi. Mi diris al mi: 'Kia kialo povas savi min de la kolero de la profeto?' Por trakti tion, mi petis helpon de mia familio, kiu povus doni konsilojn. Kiam iu diris al mi, ke la profeto (paco) preskaŭ alvenis en la urbon Medino, la kialo por mensogi malaperis el mia menso. Fine mi komprenis, ke mi tute ne povas mensogi al la profeto (paco) sallallahu 'alaihi wasallam. Tial mi devis diri al li la veron. Ne longe poste, la Profeto (paco) alvenis en la urbon Medino. Kiel kutime, li iris rekte al la moskeo - kiel estis lia tradicio ĉiufoje kiam li alvenis de vojaĝo al iu regiono - por preĝi. Post la preĝo de la sunao, la Profeto (paco) tuj babilis kun siaj amikoj. Post tio, venis pluraj amikoj, kiuj ne havis tempon partopreni en batalado kontraŭ la islamanoj, kaj transdonis al li diversajn kialojn per sakrado. Oni taksas, ke pli ol okdek homoj ne partoprenis en la batalado. Montriĝis, ke la Profeto akceptis la sincerecon de tiuj, kiuj ne partoprenis en la milito, ĵuris fidelecon al ili, petis pardonon por ili, kaj transdonis tion, kion ili kaŝis en siaj koroj, al Alaho. Kelkajn momentojn poste, mi venis vidi la Profeton (pacon). Post kiam mi salutis lin, li ridetis kiel la rideto de kolera homo. Tiam li diris: "Venu ĉi tien!" 'Tiam mi alproksimiĝis al li ĝis mi sidiĝis rekte antaŭ li. Post tio la Profeto (salajlahu 'alaihi wasallam) demandis: 'Kial vi ne aliĝas al ni en la batalado, ho Ka'ab? Ĉu vi ne promesis transdoni vian korpon kaj animon al Islamo?' Mi respondis: 'Ho Mesaĝisto de Alaho, je Alaho, se mi sidus apud iu alia ol vi, mi certas, ke mi estus libera de Lia kolero pro la kialoj kaj argumentoj, kiujn mi prezentis. Sed, je Alaho, mi scias, ke se mi nun donos al vi kialojn plenajn de mensogoj, por ke vi ne koleru, certe Alaho estos Tiu, kiu kolerigos vin kontraŭ mi. Se mi prezentos al vi, ho Mesaĝisto de Alaho, miajn ĝustajn kaj honestajn kialojn, kaj poste vi riproĉos min pro tiuj kialoj, tiam mi akceptos ĝin kun plezuro. Alaho punu min per miaj honestaj vortoj. Je Alaho, ne ekzistas aĝo, kiu malhelpos min partopreni en la milito. Je Alaho, mi estis tute senhelpa tiutempe, kvankam mi havis tre limigitan ŝancon aliĝi al la lukto kun la islamanoj. Aŭdinte ĉi tiun sinceran konfeson, la Mesaĝisto de Alaho diris: "Ĉi tiu persono parolis honeste kaj ĝuste. Tial, staru ĝis Alaho donos al vi decidon." Fine mi stariĝis kaj moviĝis de lia flanko. Ne longe poste, pluraj homoj el Banu Salimah sekvis min kaj diris: "Ho Ka'ab, je Alaho, antaŭe ni ne sciis, ke vi faris eraron/pekon. Vi vere ne klarigis la kialojn al la Mesaĝisto de Alaho kiel la kialojn prezentitajn de aliaj amikoj, kiuj ne iris al milito. Efektive, nur la bonfarado de la Mesaĝisto de Alaho por vi forviŝas viajn pekojn." Ka'ab bin Malik diris poste: "Je Alaho, ili ĉiam insultas min ĝis mi volas reiri al la Profeto (salajho) kaj poste mi mensogas al mi mem." Ka'ab bin Malik diris: "Ĉu estas iu alia, kiu aperis antaŭ la Profeto (salajho) kiel mi?" La homoj de Banu Salimah respondis: "Jes. Estas du pliaj homoj kiel vi." La du viroj diris al la Mesaĝisto de Alaho tion, kion vi diris, kaj la Mesaĝisto de Alaho respondis al ili kiel li respondis al vi. Ka'ab bin Malik diris: "Tiam mi demandis: 'Kiuj estas ĉi tiuj du viroj, ho kunuloj?' Ili, la Banu Salimah, respondis: 'Ĉi tiuj du viroj estas Murarah bin Rabi'ah Al Amin kaj Hilal bin Ummayah Al Waqifi.' Ka'ab bin Malik diris: "Tiam ili menciis du justajn kunulojn, kiuj partoprenis en la Batalo de Badr, kaj ambaŭ meritas esti bonaj rolmodeloj. Post tio, mi foriris, kiam ili menciis ĉi tiujn du virojn al mi." Ka'ab bin Malik diris: "Kelkajn tagojn poste, la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) malpermesis al la islamanoj paroli al ni tri, kiuj ne partoprenis en la Batalo de Tabuk. De tiam, la islamanoj komencis distancigi sin kaj ŝanĝis sian sintenon al ni tri, ĝis ĉi tiu tero sentiĝis stranga al ni. Ŝajnis, ke ĉi tiu tero ne estis la tero, kiun mi iam antaŭe loĝis, kaj tio daŭris dum kvindek noktoj." Du el miaj amikoj, kiuj ne partoprenis en la milito de Tabuk, nun surgenuiĝas malĝoje en sia domo kaj ploras, dum mi estas forta kaj fortika junulo. Mi daŭre kondutas normale kaj plenumas ĉiutagajn agadojn kiel kutime. Mi tamen forlasis la domon, iris al la moskeo por ĉeesti komunumajn preĝojn kun aliaj islamanoj, kaj promenis ĉirkaŭ la merkato, kvankam neniu volis paroli kun mi. Ĝis unu tagon mi alproksimiĝis al la Profeto, la paco de Alaho, kaj salutis lin, kiam li estis en sia sidloko post la preĝo. Mi demandis al mi: "Ĉu la Profeto, la paco de Alaho, movos siajn lipojn por respondi al la saluto aŭ ne?" Tiam mi preĝis apud la Mesaĝisto de Alaho, ŝtele rigardante lin. Kiam mi pretiĝis preĝi, li rigardis min. Kaj kiam mi turnis min al li, li deturnis siajn okulojn de mi. Post longa tempo izolita de la islama socio, mi promenis ĝis mi atingis la barilon de la ĝardeno de Abu Qatadah. Abu Qatadah estas la filo de mia onklo - mia kuzo - kaj li estas la persono, kiun mi ŝatas. Kiam mi alvenis tien, mi salutis lin. Sed, je Alaho, li tute ne respondis al mia saluto. Fine mi kuraĝiĝis demandi lin: "Ho Abu Qatadah, mi ĵuras al vi en la nomo de Alaho, ĉu vi ne scias, ke mi vere amas Alaho-n kaj Lian Mesaĝiston?" Rezultis, ke Abu Qatadah simple silentis. Tiam mi ripetis miajn vortojn denove sakrante kiel la unuan fojon. Sed li silentis. Tiam mi ripetis tion, kion mi diris, kaj li respondis: "Vere, Alaho kaj Lia Mesaĝisto scias pli bone pri tio". Aŭdante liajn vortojn, larmoj plenigis miajn okulojn kaj mi revenis hejmen dum mi promenis laŭ la ĝardeno. Kiam mi promenis en la merkato de Medino, viro el la lando Sirio, kiu vendis manĝaĵojn en la urbo Medino, demandis: "Kiu povas montri al mi, kie estas Ka'ab bin Malik?" Tiam la homoj montris al mi ĝis la persono venis al mi kaj donis al mi leteron de la reĝo de Ghassan. Ĉar mi povis legi kaj skribi, mi komprenis la enhavon de la letero. Rezultis, ke la enhavo de la letero estis jena: 'Ni aŭdis, ke via amiko - tio estas, la Mesaĝisto de Alaho, sallallaahu 'alaihi wasallam - izolis vin de publikaj rilatoj, dum via Sinjoro mem ne tiel malŝparas vin. Tial, aliĝu al ni, certe ni helpos vin.' Post legado de la letero, mi diris: 'Fakte, ĉi tiu letero ankaŭ estas katastrofo por mi.' Poste mi metis ĝin en la fajron kaj bruligis ĝin ĝis ĝi estis detruita. Post kvardek tagoj da publika izolado, montriĝis, ke la revelacio de Dio ne venis. Ĝis unu tagon, mesaĝisto de la Mesaĝisto de Alaho, sallallaahu 'alaihi wasallam, venis al mi kun mesaĝo: 'Ho Ka'b, efektive la Mesaĝisto de Alaho, sallallaahu 'alaihi wasallam, ordonas al vi eviti vian edzinon.' Mi demandis: 'Ĉu mi eksedziĝu aŭ kion?' La mesaĝisto respondis: 'Vi ne bezonas eksedziĝi. Sed, nur evitu ĝin kaj ne alproksimiĝu al ĝi.' Tiam mi diris al mia edzino; „Ho fratino, vi unue iru hejmen al viaj gepatroj kaj restu kun ili ĝis Alaho donos klaran decidon pri ĉi tiu afero.“ Ka'ab bin Malik diris; „Baldaŭ poste la edzino de Hilal bin Umayyah iris al la Mesaĝisto de Alaho, sallallahu 'alaihi wasallam, kaj demandis: „Ho Mesaĝisto de Alaho, Hilal bin Umayyah estas maljuna kaj malforta kaj ne havas servistojn. Tial lasu min prizorgi lin.“ Rasulullah, sallallahu 'alaihi wasallam, respondis: „Ne. Estas plej bone, se vi ne akompanas lin unue kaj li ne devus esti proksime al vi por iom da tempo.“ La edzino de Hilal restis nefleksebla kaj diris: „Je Alaho, ho Mesaĝisto de Alaho, nun li ne plu havas entuziasmon por la vivo. Li ĉiam ploris, de kiam li renkontis ĉi tiun problemon ĝis nun.“ Ka'ab bin Malik diris; Kelkaj el miaj familianoj diris: "Vi unue petu permeson de la Mesaĝisto de Alaho koncerne vian edzinon. Ĉar la Mesaĝisto de Alaho, paco kaj benoj estu sur li, mem donis permeson al Hilal bin Umayyah zorgi pri ŝia edzo." Ka'ab bin Malik diris: "Mi ne petos permeson de la Mesaĝisto de Alaho, paco kaj benoj estu sur li, koncerne mian edzinon. Ĉar, finfine, mi ne scios kiel la Mesaĝisto de Alaho respondos se mi petos lian permeson dum mi estas ankoraŭ juna." Ka'ab bin Malik diris; 'Rezultis, ke tio daŭris dek noktojn, do ĝi estis kvindek noktoj por ni, komencante de kiam la islamanoj estis malpermesitaj paroli al ni. Ka'ab bin Malik diris; 'Tiam mi plenumis la tagiĝon en la kvindeka nokto ĉe la malantaŭo de la domo. Dum mi sidis preĝante, mi estis plena de bedaŭro kaj tristeco. Ŝajnas, ke ĉi tiu vasta tero sentas min mallarĝa. Subite mi aŭdis iun laŭte krii trans la horizonto; 'Ho Ka'ab bin Malik, ĝoju!' Do mi falis teren kaj sciis, ke mi estas libera de mia problemo. Ka'ab bin Malik diris; 'Tiam la profeto (paco de Dio) anoncis al la islamanoj, ke ĝi finiĝis.