Hadith Representative
Tidak seorang pun dari kalian, kecuali telah ditulis tempat duduknya, neraka ataukah surga
Imam Abu Dawud : 4074حَدَّثَنَا مُسَدَّدُ بْنُ مُسَرْهَدٍ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ قَالَ سَمِعْتُ مَنْصُورَ بْنَ الْمُعْتَمِرِ يُحَدِّثُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَبِيبٍ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَام قَالَ كُنَّا فِي جَنَازَةٍ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِبَقِيعِ الْغَرْقَدِ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَلَسَ وَمَعَهُ مِخْصَرَةٌ فَجَعَلَ يَنْكُتُ بِالْمِخْصَرَةِ فِي الْأَرْضِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ مَا مِنْ نَفْسٍ مَنْفُوسَةٍ إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ مَكَانَهَا مِنْ النَّارِ أَوْ مِنْ الْجَنَّةِ إِلَّا قَدْ كُتِبَتْ شَقِيَّةً أَوْ سَعِيدَةً قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَفَلَا نَمْكُثُ عَلَى كِتَابِنَا وَنَدَعُ الْعَمَلَ فَمَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ السَّعَادَةِ لَيَكُونَنَّ إِلَى السَّعَادَةِ وَمَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الشِّقْوَةِ لَيَكُونَنَّ إِلَى الشِّقْوَةِ قَالَ اعْمَلُوا فَكُلٌّ مُيَسَّرٌ أَمَّا أَهْلُ السَّعَادَةِ فَيُيَسَّرُونَ لِلسَّعَادَةِ وَأَمَّا أَهْلُ الشِّقْوَةِ فَيُيَسَّرُونَ لِلشِّقْوَةِ ثُمَّ قَالَ نَبِيُّ اللَّهِ { فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَى فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرَى وَأَمَّا مَنْ بَخِلَ وَاسْتَغْنَى وَكَذَّبَ بِالْحُسْنَى فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى }
O n’à dito [o Musaddad bin Musarhad] o l’à dito, o n’à dito [o Al Mu’tamir] o l’à dito; Ho sentio [o Mansur Ibnul Mu'tamir] contâ da-o [Sa'd bin Ubaidah] da-o [Abdullah bin Habib, Abu 'Abdurrahman As Sulami] da-o [Ali Alaihis Salam] ch'o l'à dito, 'Eimo unna vòtta a-o çimitëio de Baqi Gharqad e à quelli tempi gh'ea o Rasulullah. O Rasulullah o s'é avvexinou dapeu e o s'é misso à sede, con portâ un bastô. O l’à dapeu tracciou unna linia co-o seu bastô e o l’à tiou sciù a testa, o l’à dito: ‘No gh’é nisciun de voscià feua che Allah ch’o l’agge determinou o seu pòsto; inte l’inferno ò into çê. E nisciun de voscià feua che Allah o l’à determinou s’o saià feliçe ò miserabile». Un òmmo o l’à domandou dapeu: «No saieiva megio se tegnemmo solo che zitti e anæscimo apreuvo à quello che o nòstro destin o l’à decretou e abbandonemmo a caitæ». Pecöse s’o l’é uña de persoñe ch’en destinæ à ottegnî a feliçitæ aloa o saià feliçe, e s’o l’é tra e persoñe ch’en destinæ à ottegnî a misëia aloa o saià miserabile». O l’à dito: ‘Dovieiva anâ avanti à fâ de boñe açioin, perché à tutti ghe saià dæto a façilitæ -pe anâ apreuvo a-o seu destin-. E persoñe che son destinæ à ëse feliçe trovian ciù façile ottegnî quella feliçitæ, e e persoñe che son destinæ à ëse miserabile ghe saià ciù façile ottegnî a misëia.» Dapeu l’à lezzuo: ‘-Pe quello ch’o l’à da fâ co-a persoña ch’a dà -a seu ricchessa inta stradda de Allah- e a l’é pia, e a conferma che gh’é a megio recompensa -o çê-, aloa Noî ghe preparemmo un percorso façile. E pe quelle persoñe che son sciäte e pensan ch’en assæ, e denegan a megio compensaçion. alloa Noi ghe preparemmo -un percorso diffiçile- -Qs. Al Lail: 5-10-.