Imam Ahmad : 20995

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءِ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْعَبْدِيِّ أَوْ الْخَوْلَانِيِّ قَالَ جَلَسْتُ مَجْلِسًا فِيهِ عِشْرُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِذَا فِيهِمْ شَابٌّ حَدِيثُ السِّنِّ حَسَنُ الْوَجْهِ أَدْعَجُ الْعَيْنَيْنِ أَغَرُّ الثَّنَايَا فَإِذَا اخْتَلَفُوا فِي شَيْءٍ فَقَالَ قَوْلًا انْتَهَوْا إِلَى قَوْلِهِ فَإِذَا هُوَ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ فَلَمَّا كَانَ مِنْ الْغَدِ جِئْتُ فَإِذَا هُوَ يُصَلِّي إِلَى سَارِيَةٍ قَالَ فَحَذَفَ مِنْ صَلَاتِهِ ثُمَّ احْتَبَى فَسَكَتَ قَالَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ إِنِّي لَأُحِبُّكَ مِنْ جَلَالِ اللَّهِ قَالَ أَاللَّهِ قَالَ قُلْتُ أَاللَّهِ قَالَ فَإِنَّ مِنْ الْمُتَحَابِّينَ فِي اللَّهِ فِيمَا أَحْسَبُ أَنَّهُ قَالَ فِي ظِلِّ اللَّهِ يَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ ثُمَّ لَيْسَ فِي بَقِيَّتِهِ شَكٌّ يَعْنِي فِي بَقِيَّةِ الْحَدِيثِ يُوضَعُ لَهُمْ كَرَاسٍ مِنْ نُورٍ يَغْبِطُهُمْ بِمَجْلِسِهِمْ مِنْ الرَّبِّ عَزَّ وَجَلَّ النَّبِيُّونَ وَالصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاءُ قَالَ فَحَدَّثْتُهُ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ فَقَالَ لَا أُحَدِّثُكَ إِلَّا مَا سَمِعْتُ عَنْ لِسَانِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَقَّتْ مَحَبَّتِي لِلْمُتَحَابِّينَ فِيَّ وَحَقَّتْ لِلْمُتَبَاذِلِينَ فِيَّ وَحَقَّتْ مَحَبَّتِي لِلْمُتَصَادِقِينَ فِيَّ وَالْمُتَوَاصِلِينَ شَكَّ شُعْبَةُ فِي الْمُتَوَاصِلِينَ أَوْ الْمُتَزَاوِرِينَ

Wedi dweud wrthym [Muhammad bin Ja'far] wedi dweud wrthym [Syu'bah] o [Ya'la bin' Atho `bin Al Walid bin Abu' Abdur Rahman] o [Abu Idris Al' Abdi neu Al Khoulani], meddai; Eisteddais wrth gyngor, roedd ugain o gymdeithion y Proffwyd sallallaahu'alaihi wasallam, yn eu canol roedd dyn ifanc, ifanc mewn oedran, hardd ei olwg, llygaid du, dannedd gwyn. Pan oeddent yn gwahaniaethu mewn barn am rywbeth, dywedodd y geiriau olaf. Mae'n troi allan ei fod [Mu'adz bin Jabal]. Y diwrnod wedyn deuthum ac roedd yn gweddïo yn wynebu rhywun yn cerdded heibio. Stopiodd Mu'adz weddïo ac eistedd i lawr, cofleidio ei liniau, yna aros yn dawel. Yna dywedais; 'Erbyn Allah, dwi'n dy garu di oherwydd mawredd Allah. Meddai; Allah. dywedais; Rydych yn dweud; Allah. Meddai; Achos mae pobl sy'n caru ei gilydd er mwyn Allah - dwi'n meddwl meddai - yng nghysgod Allah ar adeg pan nad oes unrhyw gysgod heblaw Ei. Ymhellach, nid oes amheuaeth am y parhad - sy'n golygu parhad y hadith - gosodwyd cadeiriau golau ar eu cyfer, gwnaeth eu cyfarfod ag Allah destun eiddigedd y proffwydi, pobl onest a merthyron. Meddai; Yna y dywedais wrth ['Ubadah bin Ash Shamit], efe a ddywedodd; Nid wyf yn dweud wrthych heblaw'r hyn a glywais o enau Negesydd Allah sallallaahu'alaihi wasallam'; 'Mae fy nghariad yn orfodol i'r rhai sy'n caru ei gilydd oherwydd Fi, i'r rhai sy'n aberthu oherwydd Fi, i'r rhai sy'n gwneud ffrindiau ac yn parhau â chyfeillgarwch - mae Shu'bah yn amheus am bobl sy'n parhau â chyfeillgarwch neu bobl sy'n ymweld â'i gilydd'.