इमाम अहमद : 20995

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءِ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْعَبْدِيِّ أَوْ الْخَوْلَانِيِّ قَالَ جَلَسْتُ مَجْلِسًا فِيهِ عِشْرُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِذَا فِيهِمْ شَابٌّ حَدِيثُ السِّنِّ حَسَنُ الْوَجْهِ أَدْعَجُ الْعَيْنَيْنِ أَغَرُّ الثَّنَايَا فَإِذَا اخْتَلَفُوا فِي شَيْءٍ فَقَالَ قَوْلًا انْتَهَوْا إِلَى قَوْلِهِ فَإِذَا هُوَ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ فَلَمَّا كَانَ مِنْ الْغَدِ جِئْتُ فَإِذَا هُوَ يُصَلِّي إِلَى سَارِيَةٍ قَالَ فَحَذَفَ مِنْ صَلَاتِهِ ثُمَّ احْتَبَى فَسَكَتَ قَالَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ إِنِّي لَأُحِبُّكَ مِنْ جَلَالِ اللَّهِ قَالَ أَاللَّهِ قَالَ قُلْتُ أَاللَّهِ قَالَ فَإِنَّ مِنْ الْمُتَحَابِّينَ فِي اللَّهِ فِيمَا أَحْسَبُ أَنَّهُ قَالَ فِي ظِلِّ اللَّهِ يَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ ثُمَّ لَيْسَ فِي بَقِيَّتِهِ شَكٌّ يَعْنِي فِي بَقِيَّةِ الْحَدِيثِ يُوضَعُ لَهُمْ كَرَاسٍ مِنْ نُورٍ يَغْبِطُهُمْ بِمَجْلِسِهِمْ مِنْ الرَّبِّ عَزَّ وَجَلَّ النَّبِيُّونَ وَالصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاءُ قَالَ فَحَدَّثْتُهُ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ فَقَالَ لَا أُحَدِّثُكَ إِلَّا مَا سَمِعْتُ عَنْ لِسَانِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَقَّتْ مَحَبَّتِي لِلْمُتَحَابِّينَ فِيَّ وَحَقَّتْ لِلْمُتَبَاذِلِينَ فِيَّ وَحَقَّتْ مَحَبَّتِي لِلْمُتَصَادِقِينَ فِيَّ وَالْمُتَوَاصِلِينَ شَكَّ شُعْبَةُ فِي الْمُتَوَاصِلِينَ أَوْ الْمُتَزَاوِرِينَ

आम्हाला हे [मुहम्मद बिन जा'फर] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [शु'बाह] यांच्याकडून, [य'अला बिन 'अथो' बिन अल-वलीद बिन अबू 'अब्दुर-रहमान] यांच्याकडून, [अबू इद्रिस अल-'अब्दी किंवा अल-खौलाणी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले; मी एका जमातमध्ये बसलो होतो; तिथे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांचे वीस साथीदार होते, आणि त्यांच्यामध्ये एक तरुण होता, जो नाजूक वयाचा, सुंदर दिसणारा, काळ्या डोळ्यांचा आणि पांढऱ्या दातांचा होता. जेव्हा ते एखाद्या विषयावर मतभेद करीत, तेव्हा शेवटचे बोलणे त्याचेच असायचे. तो [मुआध इब्न जबल] होता. दुसऱ्या दिवशी मी आलो आणि त्याला प्रार्थना करताना पाहिले; तो एखाद्या जाणाऱ्या व्यक्तीकडे तोंड करून उभा होता. मुआधने आपली प्रार्थना थांबवली, गुडघ्यांवर हात ठेवून बसला आणि शांत बसून राहिला. मग मी म्हणालो: 'अल्लाहच्या महानतेसाठी मी तुझ्यावर प्रेम करतो.' त्याने 'अल्लाह' असे उत्तर दिले. मी म्हणालो: 'तू 'अल्लाह' म्हटले.' त्याने सांगितले: 'कारण जे लोक परस्पर अल्लाहच्या प्रसन्नतेसाठी प्रेम करतात—माझ्या मते, त्याने असे म्हटले—ते अल्लाहच्या सावलीत असतात, जेव्हा त्याच्याशिवाय दुसरी कोणतीही सावली नसते. याव्यतिरिक्त, हदीसच्या सातत्याबद्दल—म्हणजेच हदीस पुढे सुरू राहते याबद्दल—कोणतीही शंका नाही; त्यांच्यासाठी प्रकाशाच्या खुर्च्या ठेवलेल्या असतात; अल्लाहशी त्यांची भेट पैगंबर, सत्यवादी आणि शहीदांनाही ईर्ष्या वाटवते.' त्याने सांगितले: 'मग मी हे ['उबादा इब्न अल-शामित] यांना सांगितले, आणि त्यांनी म्हटले: "मी तुम्हाला पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या ओठातून ऐकलेलेच सांगितले आहे, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत"; "माझी महरबानी त्या लोकांवर आहे जे माझ्यासाठी एकमेकांवर प्रेम करतात, जे माझ्यासाठी त्याग करतात, जे एकमेकांचे मित्र होतात आणि कौटुंबिक नाती जपतात – शु'बाह यांना खात्री नव्हती की हे कौटुंबिक नाती जपणार्‍यांविषयी आहे की एकमेकांना भेट देणाऱ्यांविषयी."