Imam Ahmad : 20935

حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدٍ حَدَّثَنِي عُمَيْرٌ مَوْلَى آبِي اللَّحْمِ قَالَ شَهِدْتُ خَيْبَرَ مَعَ سَادَتِي فَكَلَّمُوا فِيَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَنِي فَقُلِّدْتُ سَيْفًا فَإِذَا أَنَا أَجُرُّهُ فَأُخْبِرَ أَنِّي مَمْلُوكٌ فَأَمَرَ لِي بِشَيْءٍ مِنْ خُرْثِيِّ الْمَتَاعِ

A erenikem [Bisyr bin Al Mufadhdhal] seni [Muhammad bin Zaid] a erenikem [‘Umair] ewe chon angang ngeni Abu Al Lahm, a apasa; Iwe, üa fiti ewe maunen Khaibar ren nei kewe souemwen, ra fos ngeniei usun Rasulullah Sallallahu’alaiihi wasallam, mürin üa äeä efoch ketilas me a ffat pwe üa äeä le ässäwa mürin ra erenikem pwe ngang emön chon angang, mürin ra allük ngeniei pwe üpwe uwei pisekin angang.