Imam Ahmad : 20929
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ قَالَ أَنْشَدَ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ فَمَرَّ عُمَرُ بِهِ فَلَحَظَهُ فَقَالَ حَسَّانُ وَاللَّهِ لَقَدْ أَنْشَدْتُ فِيهِ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنْكَ فَخَشِيَ أَنْ يَرْمِيَهُ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَازَ وَتَرَكَهُ
Esan digu ['Abdur Rozzaq]-ek [Ma'mar] [Az Zuhri] [Ibnu Al Musayyib]-tik [Ibnu Al Musayyib]-etik [Ma'mar] esan digu, esan zuen; Hassan bin Thabit meskitan poesia abesten ari zen, orduan 'Umar pasa zen eta begiratu zion, [Hassanek] esan zuen; Ala esanez, behin olerki bat abestu nuen meskita batean eta zu baino jende hobea zegoen bertan. 'Umar kezkatuta zegoen esan nahi zena Rasulullah sallallaahu'alaihi wasallam zelako, orduan 'Umarrek onartu zuen eta utzi egin zuen.