Rasulullah tidak melihat Allah, beliau hanya melihat cahaya, beliau tidak bisa melihat Rabb-Nya

Imam Ahmad : 20547

حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ هَارُونَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ شَقِيقٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي ذَرٍّ لَوْ أَدْرَكْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَسَأَلْتُهُ قَالَ وَعَمَّا كُنْتَ تَسْأَلُهُ قَالَ سَأَلْتُهُ هَلْ رَأَى رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ أَبُو ذَرٍّ قَدْ سَأَلْتُهُ فَقَالَ نُورٌ أَنَّى أَرَاهُ

আমাক কৈছে [ইয়াজিদ বিন হাৰুনে] আমাক কৈছে [চুলাইমান বিন আল মুগিৰা] আমাক [হুমাইদ বিন হিলাল] [আব্দুল্লাহ বিন শ্বামিত]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল; [আবু জাৰে] এবাৰ কৈছিল; 'আমি আগতে আমাৰ জনগোষ্ঠী, ঘিফৰ জনগোষ্ঠী এৰি গৈছিলোঁ।' তেওঁলোকে প্ৰায়ে হাৰাম মাহটোক অবৈধ কৰি তুলিছিল, যেতিয়ালৈকে মই, মোৰ ভাইটি উনাইছ আৰু মোৰ মায়ে আমাৰ জনগোষ্ঠীটো এৰি থৈ যোৱা নাছিল। ইয়াৰ পিছত আমি মাৰ ককায়েক -মামা-ৰ ঘৰত থাকিলোঁ। তেওঁৰ মুখখন চহকী আৰু ধুনীয়া। আমাৰ মাৰ ভায়েকহঁতে - ককাহঁতে - আমাক বহুত সন্মান কৰিছিল আৰু ভাল ব্যৱহাৰ কৰিছিল যদিও শেষত আমাৰ মাৰ ভায়েকৰ জনগোষ্ঠীটোৱে আমাক ঈৰ্ষা কৰিছিল। আমাৰ মাৰ ভায়েকক ক’লে; 'ঘৰত নথকা সময়ত উনাইছে প্ৰায়ে পৰিয়ালৰ লগত কাজিয়া কৰে'। আমাৰ মাৰ ভায়েক আহিলত তেওঁৰ জনগোষ্ঠীয়ে কোৱা কথাবোৰ আমাক ক’লে, গতিকে আমি তৰ্ক কৰিলোঁ; 'আচলতে খুড়াই ইমান দিনে আমাক যি মঙ্গল প্ৰদান কৰিছে, সেই মঙ্গলবোৰ খুড়াই প্ৰদূষিত কৰি পেলাইছে।' OIeh, তাৰ বাবেই আমি কেৱল চিৰদিনৰ বাবে পৃথক হ'লেই ভাল'। তাৰপিছত আমি যাবৰ বাবে সামগ্ৰী যুগুত কৰিবলৈ ধৰিলোঁ, সেই সময়তে আমাৰ মাৰ ভায়েকে দুখী যেন লাগিল আৰু হুমুনিয়াহ কাঢ়ি থাকোঁতে চকুলোৰে দাগ পৰা মুখখন চাৰ্টেৰে মচি দিলে। অৱশেষত আমি মাৰ ভায়েকৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই আহি মক্কাৰ ওচৰ পালোঁগৈ। এদিন উনাইছে আমাৰ লগত উটত উঠি থকা কোনোবা এজনৰ বিষয়ে ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ আৰু আমাৰ মা এজন শ্বেমানৰ ওচৰলৈ গ’ল। দেখা গ’ল যে শ্বেমানজনে উনাইছক প্ৰশংসা কৰিছিল। বহুদিন নৌহওঁতেই উনাইছ আৰু আমাৰ মা আমাৰ লগত আড্ডা মাৰিবলৈ উভতি আহিল। আবু ধৰে ক’লে; ‘হে মোৰ ভতিজা, অনুগ্ৰহ কৰি জানি থওক যে মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি ৱাছাল্লাম’ক লগ পোৱাৰ আগতে তিনি বছৰ ধৰি নামাজ পঢ়ি আছো। মই -আব্দুল্লাহ বিন আছ-শ্বামিত- সুধিলে; ' খুড়াই কাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে?' আবু ডজাৰে উত্তৰ দিলে; 'মই আল্লাহৰ বাবে নামাজ কৰো'। তেতিয়া মই - আব্দুল্লাহ বিন আছ-শ্বামিত - আকৌ সুধিলোঁ; 'তেন্তে নামাজ কৰোতে কোন দিশৰ মুখামুখি হয়?' আবু ডজাৰে উত্তৰ দিলে; 'আল্লাহ চুবহানাহু ৱা তা'আলাই বিচৰা দিশটোৰ সন্মুখীন হৈছো।' আনকি ৰাতিৰ শেষলৈকে ঈশাৰ নামাজো কৰিলো। তাৰ পিছত মই লুকাই থকা মানুহৰ দৰে শুই পৰিলোঁ'। দেউতাই ক’লে; [আবু আন নাদলৰে] ক’লে; [চলোমনে] ক’লে; যেন মই লুকাই থকা কোনোবা, যেতিয়ালৈকে সূৰ্য্যই মোৰ ওপৰত জিলিকি উঠা নাছিল'। উনাইছে মোক ক’লে; 'মই মক্কা চহৰত প্ৰৱেশ কৰিব বিচাৰো।' গতিকে তোমাৰ ওচৰলৈ ঘূৰি নহালৈকে মোক যাবলৈ দিয়া'। তাৰ পাছত উনাইছ গুচি গ’ল। দেখা গ’ল তেওঁ মোক লগ পোৱাত দেৰি হৈছিল। গতিকে মই তেওঁক সুধিলোঁ; 'কিহে বাধা দিছে তোমাক?' উনাইছে উত্তৰ দিলে; 'মই এজন মানুহক লগ পাইছো - মক্কা চহৰত - যিয়ে ভাবে যে আল্লাহ আজ্জা ৱা জাল্লাই তেওঁক পঠিয়াইছে, এনে লাগে যেন তেওঁও আপোনাৰ ধৰ্মৰ অংশীদাৰ'। মই তেওঁক সুধিলোঁ; 'মানুহে তেওঁক কি ভাবে?' উনাইছে উত্তৰ দিলে; 'মানুহে কয় যে তেওঁ কবি, যাদুকৰ আৰু শ্বেমান আছিল'। ইফালে উনাইছ নিজেও এজন কবি। উনাইছে ক’লে; 'মই শ্বেমান আৰু ভৱিষ্যদ্বাণীকাৰীৰ মন্ত্ৰ শুনিছো, কিন্তু সেই মানুহবোৰে কোৱাৰ দৰে নহয়।' আৰু মই নিজেও তেওঁৰ কথাক বিখ্যাত কবিৰ ৰচনাৰ সৈতে সমান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছো। কিন্তু, আল্লাহৰ কচম, তেওঁৰ কথাবোৰ কবিতা নাছিল। আল্লাহৰ কচম, সঁচাকৈয়ে মানুহে যি কয় সেয়া সত্য, আৰু তেওঁলোকেই মিছা কথা ক’লে’। তেতিয়া আবু জজাৰে ক’লে; 'আপুনি উল্লেখ কৰা মানুহজনক চাবলৈ যাবলৈ অনুমতি দিবনে!' তেওঁ উত্তৰ দিলে; 'হয়, কিন্তু মক্কাৰ মানুহৰ পৰা সাৱধান হওক, কাৰণ তেওঁলোকে তেওঁক বৰ ভাল নাপায় আৰু ঘৃণা কৰে'। 'আফফানে সম্পাদকীয়টোৰে কৈছিল 'ছিয়ফু লাহু' -তেওঁক ঘৃণা কৰিছিল-, আনহাতে [বাহজে] সম্পাদকীয় 'ছাবাকু লাহু'ৰ সৈতে কৈছিল -তেওঁৰ ওপৰত বিৰক্ত হৈছিল-, আনহাতে [আবু আন নাদলৰে] সম্পাদকীয়টোৰে কৈছিল 'ছিয়াফৌ লাহু' -তেওঁক ঘৃণা কৰিছিল-'। আবু দাৰে কথাখিনি আগবঢ়াই লৈ গ’ল; তাৰ পাছত মক্কালৈ গ’লোঁ৷ তাৰ পিছত মই মক্কা চহৰৰ এজন বাসিন্দাক লগ পাই যিজনে দুৰ্বল যেন লাগি থাকিল আৰু সুধিলে; 'আপুনি ধৰ্মান্তৰিত বুলি ভবা মানুহজন ক'ত -এছ-শ্বাবী-?' আগতে সোধা মানুহজনে মোৰ ফালে আঙুলিয়াই ক’লে; 'কি এছ-শ্বাবি?' তাৰ পিছত মানুহজনে মোৰ ওপৰত মাটি আৰু হাড় দলিয়াই দিলে যেতিয়ালৈকে মই পৰি অজ্ঞান হৈ পৰিলোঁ। আবু ধৰে ক’লে; 'কিছু সময় পিছত সাৰ পাই ৰঙা মূৰ্তি এটাৰ দৰে সাৰ পাই উঠিলোঁ।' তাৰ পাছত জামজাম কুঁৱাটোলৈ গৈ মাটি আৰু হাড় নিক্ষেপ কৰি হোৱা ঘাঁৰ পৰা তেজ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ গ’লোঁ৷ ইয়াৰ পিছত জম-জম পানী খালোঁ। ইয়াৰ পিছত মই ত্ৰিশ দিন, দিনে-নিশাই ককাৰ ল’ৰাৰ ঘৰত থাকিলোঁ জম-জম পানীৰ বাহিৰে একো খাদ্য নোহোৱাকৈ। OIeh, গতিকে সেই সময়ত মোৰ শৰীৰটো মোটা হৈ পৰিল আৰু পেটটো অলপ মোটা হৈ গ’ল, কোনো ধৰণৰ ভোকৰ অনুভৱ নোহোৱাকৈ। আবু ধৰে ক’লে; 'এদিন ৰাতি যেতিয়া পূৰ্ণিমা চন্দ্ৰ জিলিকি আছিল, তেতিয়া -['আফফানে] সম্পাদকৰ সৈতে ক'লে 'আছখিয়ান' -এইটো অতি উজ্জ্বলভাৱে জিলিকি উঠিছিল-, আনহাতে [বাহজে] একেজন সম্পাদক অৰ্থাৎ 'আছখিয়ান'ৰ সৈতেও ক'লে, যেনেকৈ [আবু আন নাদলৰ] - মক্কা চহৰখন নিৰ্জন অনুভৱ হৈছিল, এনে লাগিছিল যেন আল্লাহে মক্কাৰ লোকসকলৰ কাণ বন্ধ কৰি দিছিল, সেই সময়ত কোনো নাছিল।' কাবাৰ চাৰিওফালে তাৱাফ কৰি থকা, মাত্ৰ দুগৰাকী মহিলাৰ বাহিৰে যিয়ে এটা মূৰ্তি ইছাফ আৰু নাইলাক প্ৰাৰ্থনা কৰি আছিল। মহিলা দুগৰাকী মোৰ ওচৰলৈ আহিল, তাৰ পিছত মই ক’লোঁ; 'মাত্ৰ তোমালোক দুয়োৰে বাবে মূৰ্তি দুটাৰ ভিতৰত এটাক বিয়া কৰাই দিয়া!' দেখা গ’ল যে দুয়োৰে খং উঠি মোৰ ফালে আহিল। তেতিয়া মই দুয়োকে আকৌ ক’লোঁ; 'এই মূৰ্তিটো কেৱল কাঠৰ নহয়নে আৰু ইয়াৰ নামটো জনাটোও মোৰ প্ৰয়োজন নাই'। অৱশেষত মহিলা দুগৰাকী লগে লগে গুচি গ’ল বুলি কৈ; 'ইয়াৰ ওচৰে পাজৰে আমাৰ ধৰণৰ কিছুমান মানুহ থাকিলে আমি নিশ্চিতভাৱে সেই মানুহজনক পাঠ শিকাবলৈ সহায় বিচাৰিলোঁহেঁতেন।' ইয়াৰ বহুদিন নৌহওঁতেই সেই ঠাইত সদ্য আহি পোৱা ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম আৰু আবু বাকাৰৰ লগত মহিলা দুগৰাকীৰ লগত মুখামুখি হ’ল। ৰাছুলুল্লাহে মহিলা দুগৰাকীক সুধিলে- ‘তোমালোক দুজনৰ কি দোষ?’? মহিলা দুগৰাকীয়ে উত্তৰ দিলে; 'কাবা আৰু ইয়াৰ পৰ্দাৰ মাজত এজন ধৰ্মান্তৰিত -এছ-শ্বাবী'- থিয় হৈ আছে'। ইয়াৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে সুধিলে: ‘তেওঁ তোমালোক দুয়োকে কি ক’লে? দুয়োজনে উত্তৰ দিলে; 'মানুহজনে আমাৰ লগত বৰ দুখৰ কথাত কথা পাতিলে'। তাৰ পাছত তেওঁ আৰু তেওঁৰ বন্ধুজন আহি লগে লগে ক’লা শিলটোক চুমা খালে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ তাৱাফ’ কৰিছিল। আবু ডজাৰে কথাখিনি আগবঢ়াই লৈ গ’ল; 'তাৰ পিছত মই তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিলোঁ।' আৰু মইয়েই প্ৰথমে তেওঁক ইছলামিক শুভেচ্ছাৰে সম্ভাষণ জনাইছিলো, তাৰ পিছত তেওঁ উত্তৰ দিছিল; "আলাইকা ৱা ৰহমাতুল্লাহ, তুমি কোন?" আবু ধৰে ক’লে; মই উত্তৰ দিলোঁ; 'মই ঘিফৰ জনগোষ্ঠীৰ পৰা আহিছো'। তেতিয়া তেওঁ হাতখন জোকাৰি কপালত থৈ দিলে, মোৰ অন্তৰত মই ক’লোঁ; 'মই ঘিফৰ জনগোষ্ঠীৰ পৰা আহিছো বাবে হয়তো তেওঁৰ ভাল নালাগে'। তেতিয়া তেওঁৰ হাতত ধৰিব মন গ’ল, কিন্তু তেওঁৰ বেষ্ট ফ্ৰেণ্ড - আবু বাকাৰে মোক বাধা দিলে। আচলতে তেওঁ আল্লাহৰ ৰাছুলৰ বিষয়ে মোতকৈ বেছি জানে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মোক সুধিলে: 'আপুনি কেতিয়াৰ পৰা এই ঠাইত আছা?' মই উত্তৰ দিলোঁ; 'মই ইয়াত ত্ৰিশ দিন আছো'। তেওঁ আকৌ সুধিলে: ‘তোমাক কোনে খুৱাইছে?’। মই উত্তৰ দিলোঁ; 'জামজাম পানীৰ বাহিৰে মোৰ খাদ্য নাই।' অ’, সেইবাবেই মোক মোটা দেখা যায় আৰু পেটটো অলপ চৰ্বিযুক্ত যাতে ভোক নালাগে’। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: ‘জাম-জাম পানী সঁচাকৈয়ে ৰহমতেৰে ভৰপূৰ আৰু ইয়াত অধিক প্ৰটিন থাকে’। ইয়াৰ পিছত আবু বকৰে ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মোক তেওঁৰ লগত ৰাতিৰ আহাৰ খাবলৈ দিয়া'। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ আৰু আবু বকৰ তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ ৰাওনা হ’ল আৰু মইও তেওঁলোকৰ লগত গ’লোঁ। আবু বকৰে নিজৰ ঘৰ খুলি লগে লগে আমাৰ বাবে থাইফ ৱাইন আনি দিলে। সেইটোৱেই আছিল মই খোৱা প্ৰথম খাদ্য। মই কেইমুহূৰ্তমান থাকিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘সঁচাকৈয়ে মোক বহুত খেজুৰ গছ থকা দেশ এখন উপস্থাপন কৰা হৈছিল, আৰু মই ভাবিছিলো যে সেইখন ইয়াথ্ৰিব - মদীনা -। মোৰ শিক্ষা আপোনাৰ লোকসকলৰ আগত প্ৰকাশ কৰিবলৈ আপুনি ইচ্ছুক নেকি? আল্লাহ আজ্জা ৱা জাল্লাই আপোনাৰ প্ৰচেষ্টাৰ দ্বাৰা আপোনাৰ লোকসকলক উপকৃত কৰক আৰু আপোনাৰ দ'ৱাহ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ বাবে আপোনাক পুৰস্কৃত কৰক'। ইয়াৰ পিছত মই উনাইছলৈ গ’লোঁ৷ তেতিয়া উনাইছে তেওঁক সুধিলে; 'হে আবু ধৰ্ৰ তাত কি কৰিলা?' মই উত্তৰ দিলোঁ; 'মই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছো আৰু এজন মুমিন'। উনাইছে ক’লে; 'আচলতে মইও তোমাৰ ধৰ্মীয় শিক্ষাক ঘৃণা নকৰো।' আৰু জানি থওক, সঁচাকৈয়ে মই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছো আৰু এজন মুমিন’। ইয়াৰ পিছত আমি মাৰ ওচৰলৈ গ’লোঁ৷ দেখা গ’ল তেওঁও কৈছিল; 'তোমাৰ ধৰ্ম মোৰ বৰ ভাল লাগে।' গতিকে মইও ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিব বিচাৰো আৰু বিশ্বাস কৰিব বিচাৰো - আল্লাহত -'। ইয়াৰ পিছত আমি আমাৰ গৃহ চহৰ অৰ্থাৎ গীফাৰলৈ উভতি আহিলোঁ, দেখা গ’ল যে তেওঁলোকৰ কিছুমানে হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম মদীনাত আগমনৰ আগতেই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল, -[ইয়াজিদে] ক’লে; বাগদাদে, আনহাতে আন কিছুমানে কৈছিল, ‘যেতিয়া তেওঁ আহিব...’। [বাহজে] ক’লে; 'আমাৰ ভাইসকলে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছে'। সেইটোৱেই [আবু আন নাদলৰে] কৈছিল - সেই সময়ত তেওঁলোকৰ নেতা আছিল খুফাফ বিন আইমা বিন ৰাহাদলা আল ঘিফাৰী। ইফালে ঘিফৰ জনগোষ্ঠীৰ আধা সংখ্যকে ক’লে; 'যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম মদীনাত উপস্থিত হ'ব, তেতিয়া আমি ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিম'। যেতিয়া নবী মদীনাত উপস্থিত হয়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ আধাই অৱশেষত ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। তাৰ বহুদিন নৌহওঁতেই আছলাম জনগোষ্ঠী আহি ক’লে; ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আমাৰ ভাইসকল - ঘিফৰ জনগোষ্ঠী - ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছে। গতিকে আমিও ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিব বিচাৰো’। এই বক্তব্য শুনি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছালামে ক’লে, ‘গীফৰ, আল্লাহে গীফাৰ আৰু আছলাম জনগোষ্ঠীক ক্ষমা কৰক, আছলাম জনগোষ্ঠীক আল্লাহ তা‘আলাই নিৰাপত্তা আৰু শান্তি প্ৰদান কৰক’। [বাহজে] সম্পাদকীয়ৰ সৈতে ক’লে; 'ইফালে তেওঁলোকৰ নেতা আছিল ইমা` বিন ৰাখছাহ, আনহাতে [আবু আন নাদলৰে] কৈছিল; ‘ইমা’ আব্দুল্লাই আমাক কৈছে, তেওঁ আমাক কৈছে [হুদবাহে] আমাক [চুলাইমান বিন আল মুগিৰাহ] কৈছে, তাৰ পিছত তেওঁ ছানাদৰ সৈতে ওপৰৰ দৰে হাদীছৰ কথা উল্লেখ কৰিছে’।