Imam Ahmad : 25978
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ وَحَجَّاجٌ قَالَا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سِمَاكٍ قَالَ سَمِعْتُ عَلْقَمَةَ بْنَ وَائِلٍ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ شَهِدَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَسَأَلَهُ رَجُلٌ مِنْ خَثْعَمَ يُقَالُ لَهُ سُوَيْدُ بْنُ طَارِقٍ عَنْ الْخَمْرِ فَنَهَاهُ فَقَالَ إِنَّمَا هُوَ شَيْءٌ نَصْنَعُهُ دَوَاءً فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا هِيَ دَاءٌ
Ekɛɛ wɔ [Waki’] kɛ [Hajjaj] fɛɛ kɛɛ, ekɛɛ wɔ [Syu’bah] kɛjɛ [Simak] ekɛɛ, minu [‘Alqamah bin Wa’il] kɛjɛ [etsɛ] ŋɔɔ, akɛ eye Gbalɔ lɛ odase. no sɛɛ lɛ, egu. Kɛkɛ ni nuu lɛ kɛɛ, ‘Wɔfee lɛ akɛ tsofa pɛ,’ kɛkɛ ni Gbalɔ sallallaahu ‘alaihi wasallam kɛɛ: ‘Yɛ anɔkwale mli lɛ, hela ji lɛ’.