Imam Ahmad : 25923
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ مُبَارَكٍ عَنْ مَعْمَرٍ وَيُونُسَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ كَعْبٍ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا سُرَّ اسْتَنَارَ وَجْهُهُ حَتَّى كَأَنَّ وَجْهَهُ شِقَّةُ قَمَرٍ وَكُنَّا نَعْرِفُ ذَلِكَ فِيهِ
Kontatu digute [Yahya bin Adam]-ek, [Ibn Mubarak] [Ma'mar] eta [Yunus] [Az Zuhri] ['Abdurrahman bin 'Abdullah bin Ka'b bin Malik] [Ka'b]-tik ['Abdurrahman bin 'Abdullah bin Ka'b bin Malik] [Ka'b]-tik esan digute: 'Rasulullah bada, orduan bere aurpegia pozik egongo zen, orduan shinallahu zen alaia izan arte. bere aurpegia ilargiaren zati bat balitz bezala, eta hori berari buruz bagenekien'.