At Tawwib

Imam Ahmad : 25922

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا حَتَّى كَانَتْ غَزْوَةُ تَبُوكَ إِلَّا بَدْرًا وَلَمْ يُعَاتِبْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْ بَدْرٍ إِنَّمَا خَرَجَ يُرِيدُ الْعِيرَ فَخَرَجَتْ قُرَيْشٌ مُغَوِّثِينَ لِعِيرِهِمْ فَالْتَقَوْا عَنْ غَيْرِ مَوْعِدٍ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَلَعَمْرِي إِنَّ أَشْرَفَ مَشَاهِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي النَّاسِ لَبَدْرٌ وَمَا أُحِبُّ أَنِّي كُنْتُ شَهِدْتُهَا مَكَانَ بَيْعَتِي لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حَيْثُ تَوَافَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَلَمْ أَتَخَلَّفْ بَعْدُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا حَتَّى كَانَتْ غَزْوَةُ تَبُوكَ وَهِيَ آخِرُ غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَأَذِنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلنَّاسِ بِالرَّحِيلِ وَأَرَادَ أَنْ يَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ وَذَلِكَ حِينَ طَابَ الظِّلَالُ وَطَابَتْ الثِّمَارُ فَكَانَ قَلَّمَا أَرَادَ غَزْوَةً إِلَّا وَرَّى غَيْرَهَا وَقَالَ يَعْقُوبُ عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ إِلَّا وَرَّى بِغَيْرِهَا حَدَّثَنَاهُ سُفْيَانَ عَنْ مَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ وَقَالَ فِيهِ وَرَّى غَيْرَهَا ثُمَّ رَجَعَ إِلَى حَدِيثِ عَبْدِ الرَّزَّاقِ وَكَانَ يَقُولُ الْحَرْبُ خَدْعَةٌ فَأَرَادَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنْ يَتَأَهَّبَ النَّاسُ أُهْبَةً وَأَنَا أَيْسَرُ مَا كُنْتُ قَدْ جَمَعْتُ رَاحِلَتَيْنِ وَأَنَا أَقْدَرُ شَيْءٍ فِي نَفْسِي عَلَى الْجِهَادِ وَخِفَّةِ الْحَاذِ وَأَنَا فِي ذَلِكَ أَصْغُو إِلَى الظِّلَالِ وَطِيبِ الثِّمَارِ فَلَمْ أَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا بِالْغَدَاةِ وَذَلِكَ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَكَانَ يُحِبُّ أَنْ يَخْرُجَ يَوْمَ الْخَمِيسِ فَأَصْبَحَ غَادِيًا فَقُلْتُ أَنْطَلِقُ غَدًا إِلَى السُّوقِ فَأَشْتَرِي جَهَازِي ثُمَّ أَلْحَقُ بِهِمْ فَانْطَلَقْتُ إِلَى السُّوقِ مِنْ الْغَدِ فَعَسُرَ عَلَيَّ بَعْضُ شَأْنِي فَرَجَعْتُ فَقُلْتُ أَرْجِعُ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَأَلْحَقُ بِهِمْ فَعَسُرَ عَلَيَّ بَعْضُ شَأْنِي فَلَمْ أَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى الْتَبَسَ بِي الذَّنْبُ وَتَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلْتُ أَمْشِي فِي الْأَسْوَاقِ وَأَطُوفُ بِالْمَدِينَةِ فَيُحْزِنُنِي أَنِّي لَا أَرَى أَحَدًا تَخَلَّفَ إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ وَكَانَ لَيْسَ أَحَدٌ تَخَلَّفَ إِلَّا رَأَى أَنَّ ذَلِكَ سَيُخْفَى لَهُ وَكَانَ النَّاسُ كَثِيرًا لَا يَجْمَعُهُمْ دِيوَانٌ وَكَانَ جَمِيعُ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا وَلَمْ يَذْكُرْنِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكًا فَلَمَّا بَلَغَ تَبُوكًا قَالَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِي خَلَّفَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بُرْدَيْهِ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ وَقَالَ يَعْقُوبُ عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَمَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا فَبَيْنَا هُمْ كَذَلِكَ إِذَا هُمْ بِرَجُلٍ يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَقَفَلَ وَدَنَا مِنْ الْمَدِينَةِ جَعَلْتُ أَتَذَكَّرُ بِمَاذَا أَخْرُجُ مِنْ سَخْطَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي حَتَّى إِذَا قِيلَ النَّبِيُّ هُوَ مُصْبِحُكُمْ بِالْغَدَاةِ زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ وَعَرَفْتُ أَنِّي لَا أَنْجُو إِلَّا بِالصِّدْقِ وَدَخَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضُحًى فَصَلَّى فِي الْمَسْجِدِ رَكْعَتَيْنِ وَكَانَ إِذَا جَاءَ مِنْ سَفَرٍ فَعَلَ ذَلِكَ وَدَخَلَ الْمَسْجِدَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ فَجَعَلَ يَأْتِيهِ مَنْ تَخَلَّفَ فَيَحْلِفُونَ لَهُ وَيَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ فَيَسْتَغْفِرُ لَهُمْ وَيَقْبَلُ عَلَانِيَتَهُمْ وَيَكِلُ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَدَخَلْتُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فَلَمَّا رَآنِي تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ فَجِئْتُ فَجَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَلَمْ تَكُنْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قُلْتُ بَلَى يَا نَبِيَّ اللَّهِ قَالَ فَمَا خَلَّفَكَ قُلْتُ وَاللَّهِ لَوْ بَيْنَ يَدَيْ أَحَدٍ مِنْ النَّاسِ غَيْرَكَ جَلَسْتُ لَخَرَجْتُ مِنْ سَخْطَتِهِ بِعُذْرٍ لَقَدْ أُوتِيتُ جَدَلًا وَقَالَ يَعْقُوبُ عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ لَرَأَيْتُ أَنْ أَخْرُجَ مِنْ سَخْطَتِهِ بِعُذْرٍ وَفِي حَدِيثِ عُقَيْلٍ أَخْرُجُ مِنْ سَخْطَتِهِ بِعُذْرٍ وَفِيهِ لَيُوشِكَنَّ أَنَّ اللَّهَ يُسْخِطُكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عَفْوَ اللَّهِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى حَدِيثِ عَبْدِ الرَّزَّاقِ وَلَكِنْ قَدْ عَلِمْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَنِّي إِنْ أَخْبَرْتُكَ الْيَوْمَ بِقَوْلٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ وَهُوَ حَقٌّ فَإِنِّي أَرْجُو فِيهِ عَفْوَ اللَّهِ وَإِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثًا تَرْضَى عَنِّي فِيهِ وَهُوَ كَذِبٌ أُوشِكُ أَنْ يُطْلِعَكَ اللَّهُ عَلَيَّ وَاللَّهِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَيْسَرَ وَلَا أَخَفَّ حَاذًا مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ فَقَالَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَكُمْ الْحَدِيثَ قُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ فَثَارَ عَلَى أَثَرِي نَاسٌ مِنْ قَوْمِي يُؤَنِّبُونَنِي فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا نَعْلَمُكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَطُّ قَبْلَ هَذَا فَهَلَّا اعْتَذَرْتَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعُذْرٍ يَرْضَى عَنْكَ فِيهِ فَكَانَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَيَأْتِي مِنْ وَرَاءِ ذَنْبِكَ وَلَمْ تُقِفْ نَفْسَكَ مَوْقِفًا لَا تَدْرِي مَاذَا يُقْضَى لَكَ فِيهِ فَلَمْ يَزَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى هَمَمْتُ أَنْ أَرْجِعَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي فَقُلْتُ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ غَيْرِي قَالُوا نَعَمْ هِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ وَمَرَارَةُ يَعْنِي ابْنَ رَبِيعَةَ فَذَكَرُوا رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا لِي فِيهِمَا يَعْنِي أُسْوَةً فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَا أَرْجِعُ إِلَيْهِ فِي هَذَا أَبَدًا وَلَا أُكَذِّبُ نَفْسِي وَنَهَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ النَّاسَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ قَالَ فَجَعَلْتُ أَخْرُجُ إِلَى السُّوقِ فَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَتَنَكَّرَ لَنَا النَّاسُ حَتَّى مَا هُمْ بِالَّذِينَ نَعْرِفُ وَتَنَكَّرَتْ لَنَا الْحِيطَانُ الَّتِي نَعْرِفُ حَتَّى مَا هِيَ الْحِيطَانُ الَّتِي نَعْرِفُ وَتَنَكَّرَتْ لَنَا الْأَرْضُ حَتَّى مَا هِيَ الْأَرْضُ الَّتِي نَعْرِفُ وَكُنْتُ أَقْوَى أَصْحَابِي فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَطُوفُ بِالْأَسْوَاقِ وَآتِي الْمَسْجِدَ فَأَدْخُلُ وَآتِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ فَأَقُولُ هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِالسَّلَامِ فَإِذَا قُمْتُ أُصَلِّي إِلَى سَارِيَةٍ فَأَقْبَلْتُ قِبَلَ صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ بِمُؤَخَّرِ عَيْنَيْهِ وَإِذَا نَظَرْتُ إِلَيْهِ أَعْرَضَ عَنِّي وَاسْتَكَانَ صَاحِبَايَ فَجَعَلَا يَبْكِيَانِ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يُطْلِعَانِ رُءُوسَهُمَا فَبَيْنَا أَنَا أَطُوفُ السُّوقَ إِذَا رَجُلٌ نَصْرَانِيٌّ جَاءَ بِطَعَامٍ يَبِيعُهُ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ فَأَتَانِي وَأَتَانِي بِصَحِيفَةٍ مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ فَإِذَا فِيهَا أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَأَقْصَاكَ وَلَسْتَ بِدَارِ مَضْيَعَةٍ وَلَا هَوَانٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِيكَ فَقُلْتُ هَذَا أَيْضًا مِنْ الْبَلَاءِ وَالشَّرِّ فَسَجَرْتُ لَهَا التَّنُّورَ وَأَحْرَقْتُهَا فِيهِ فَلَمَّا مَضَتْ أَرْبَعُونَ لَيْلَةً إِذَا رَسُولٌ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَتَانِي فَقَالَ اعْتَزِلْ امْرَأَتَكَ فَقُلْتُ أُطَلِّقُهَا قَالَ لَا وَلَكِنْ لَا تَقْرَبَنَّهَا فَجَاءَتْ امْرَأَةُ هِلَالٍ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هِلَالَ بْنَ أُمَيَّةَ شَيْخٌ ضَعِيفٌ فَهَلْ تَأْذَنُ لِي أَنْ أَخْدُمَهُ قَالَ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا يَقْرَبَنَّكِ قَالَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا بِهِ حَرَكَةٌ لِشَيْءٍ مَا زَالَ مُكِبًّا يَبْكِي اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ مُنْذُ كَانَ مِنْ أَمْرِهِ مَا كَانَ قَالَ كَعْبٌ فَلَمَّا طَالَ عَلَيَّ الْبَلَاءُ اقْتَحَمْتُ عَلَى أَبِي قَتَادَةَ حَائِطَهُ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيَّ فَقُلْتُ أَنْشُدُكَ اللَّهَ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَتَعْلَمُ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَسَكَتَ ثُمَّ قُلْتُ أَنْشُدُكَ اللَّهَ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَتَعْلَمُ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَلَمْ أَمْلِكْ نَفْسِي أَنْ بَكَيْتُ ثُمَّ اقْتَحَمْتُ الْحَائِطَ خَارِجًا حَتَّى إِذَا مَضَتْ خَمْسُونَ لَيْلَةً مِنْ حِينِ نَهَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ النَّاسَ عَنْ كَلَامِنَا صَلَّيْتُ عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ لَنَا صَلَاةَ الْفَجْرِ ثُمَّ جَلَسْتُ وَأَنَا فِي الْمَنْزِلَةِ الَّتِي قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ ضَاقَتْ عَل

Povedal nám ['Abdurrazaq] povedal, povedal nám [Ma'mar] od [Az Zuhri] od ['Abdurrahmana bin Ka'b bin Malik] od [svojho otca] povedal: ‚Nikdy som nezostal pozadu, keď som sa vždy zúčastňoval bitiek proroka sallallaahu ‚alaihi wasallam, až do bitky pri Tabuku. Okrem bitky o Badr a ten nekritizoval nikoho, kto z nej odišiel. Potom Rasulullah shallallahu To alaihi wasallam oznámil ľuďom, aby išli do vojny, a chcel, aby sa spoločníci pripravili na svoju vojnu a zásoby. A vtedy prišlo obdobie dátumov a bolo jeho zvykom, že to vždy tajil, keď išiel do vojny. [Ya'qub] spomenul [Ibn Shihabovho synovca] s lafadzom, „pokiaľ to neudrží v tajnosti“. Povedali sme to [Sufyanovi] od [Ma'mar] od [Az Zuhri] od ['Abdurrahman bin Abdullah bin Ka'b bin Malik], o ktorom sa zmienil vo svojom rozprávaní, 'Držal to v tajnosti'. Potom sa vrátil k svojmu hadísovi „Abdurrazaq, povedal: „Vojna je podvod“. Takže počas bitky o Tabuk, prorok sallallaahu To alaihi wasallam chcel, aby ľudia pripravili zásoby. Vtedy to pre mňa bolo veľmi jednoduché. Ešte nikdy som nezbieral dve vozidlá naraz. A viem lepšie bojovať proti džihádu a pripravovať zásoby. V tom čase som však viac inklinoval k tomu, aby som si užil úrodu a hojnosť ovocia a stále som bol takto uspávaný, až kým prorok sallallaahu To alaihi wasallam ráno neodišiel, a to sa stalo vo štvrtok. Odišiel radšej vo štvrtok, preto odišiel ráno - vo štvrtok -'. Povedal som: ‚Zajtra pôjdem na trh kúpiť zásoby a potom ich budem nasledovať‘. Na druhý deň som teda išiel na trh, keď mi srdce začalo byť ťažké, potom som sa vrátil a povedal som: ‚Zajtra sa vrátim, ak Boh dá, a dobehnem ich‘. Opäť sa mi situácia začala zdať ťažká, stále som bol taký, takže som mal pocit, že som zhrešil, pretože som opustil proroka sallallaahu To alaihi wasallam. Potom som išiel na trh a obišiel mesto Medina, niečo, čo ma naozaj zarmútilo, naozaj som nevidel nikoho, kto by zostal pozadu, okrem muža, ktorý bol známy svojim pokrytectvom. Nikto nezostal pozadu, ale vedelo sa, že niečo skrýva, a väčšina ľudí sa nezapísala do zoznamu jednotiek, zatiaľ čo tých, ktorí sa nezúčastnili na alaihi proroka sallallaahu 'alaihi wasallam, bolo okolo osemdesiat ľudí a prorok sallallaahu 'alaihi wasallam sám si ma nepamätal, kým neprišiel do Tabuku. Keď prišiel do Tabuku, spýtal sa: „Čo urobil Ka'b bin Malik? Takže muž z môjho ľudu povedal: 'Jeho kabát zostal pozadu, ó posol Alahov, zatiaľ čo on sa naň vždy pozeral - užasnutý -'. A Ya'qub povedal, že jeho synovec, Ibn Shihab, mal 'svoju burdu a vždy sa pozeral na svoj kabát kvôli ta'jub'. Mu'adz bin Jabal povedal: „Aké zlé je, čo hovoríš! Pri Alahovi, ó posol Alahov, nepoznáme nič okrem dobra.“ Kým boli takí, zrazu bolo z diaľky vidieť človeka ako fatamorgánu. Takže prorok sallallaahu 'alaihi wasallam povedal: 'Nech je to Abu Haitsamah'. A ukázalo sa, že je to pravda, tým mužom bol Abu Haitsamah. Keď Rasulullah shallallahu To alaihi wasallam dokončil bitku o Tabuk, vrátil sa s plačom z Mediny, okamžite som premýšľal o tom, ako sa dostanem z hnevu alaihi proroka alaihi proroka alaihi. Poprosím teda o pomoc ľudí, ktorí majú presné názory z mojej rodiny. Keď prišla správa, že posol Alahov sallallaahu To alaihi wasallam príde zajtra ráno, potom ma opustila lož, vedel som, že to nemôžem prežiť navždy, iba ak čestne. Ráno, Rasul Ullah malallahu To alaihi wasallam prišiel, potom sa pomodlil dva rak'ahs. Ak prišiel z výletu, vždy to urobil, prišiel do mešity, pomodlil sa dvoch rak'ahov a potom si sadol. Ľudia, ktorí sa nezúčastnili, potom prišli za ním, aby vyjadril svoje dôvody, aby ich požiadal o odpustenie, a tak prijal dôvody, ktoré predložili, a odovzdal to, čo skrývali, Alahovi 'azza wajalla. Potom som vošiel do mešity, v tom čase sedel, keď ma uvidel, sarkasticky sa na mňa usmial. Potom som prišiel až som si sadol oproti nemu. Potom sa ma spýtal: 'Nie je vaše vozidlo pripravené?' Odpovedal som: 'Správne, Nabiyullah'. Povedal: 'Čo spôsobilo, že ste sa nezúčastnili?' Odpovedal som: 'Ak by bol predo mnou niekto taký čestný ako pán, potom by som bol schopný dostať sa z jeho hnevu z jedného dôvodu, pretože som dostal schopnosť to urobiť. Zatiaľ čo [Ya'qub] povedal od [Ibnu Akhi Ibn Shihab]: 'Naozaj, dokázal som sa dostať z jeho hnevu s existujúcimi dôvodmi'. A v jeho rozprávaní 'Uqail: 'Dostanem sa z jeho hnevu s dôvodmi, ktoré existujú, naozaj vás Alah varuje, a ak vám to poviem úprimne, potom to odo mňa dostanete, skutočne dúfam v odpustenie od Alaha. Potom sa vrátim k hadísom 'Abdurrazaqa: 'Avšak, ó Nabiyullah, skutočne, ak ti to dnes poviem slovami, potom zistíš, že je to pravda, skutočne dúfam v odpustenie od Alaha, a ak ti dnes poviem slová, ktoré ma môžu potešiť klamstvom, potom mi Alah definitívne odhalí lož. Pri Alahovi, ó Nabiyullah, v tom čase som bol v situácii, ktorá bola pre mňa veľmi ľahká, keď som neprišiel s tebou.“ Potom povedal: ‚Toto je úprimnosť, zobuď sa, kým ti Alah nedá rozhodnutie‘. Vstal som, potom ma stretlo niekoľko mužov z môjho ľudu a povedali mi: ,Pri Alahovi, nevedeli sme, že si sa predtým dopustil hriechu, prečo nepožiadaš o odpustenie od Rasulullaha alaihi alaihiho, Rasulullaha, ktorý môže získať jeho schválenie, pretože odpustenie Rasulullaha, alaihi nebude vedieť, aké chyby tvojej duše nezastaví a nezastaví tvoje rozhodnutie stretnúť ťa'. A stále ma presviedčali, až som sa chcel vrátiť a klamať si, tak som povedal: ,Je tu niekto okrem mňa, kto hovorí to isté čo ja?' Odpovedali: 'Áno, je to Hilal bin Umayah a Murarah, menovite Ibn Rabi'ah'. Potom spomenuli dvoch spravodlivých mužov, ktorí sa zúčastnili bitky pri Badr, ktorých by som použil ako príklad, a tak som povedal: ‚Pri Alahovi sa k nemu nevrátim navždy a nikdy si nebudem klamať‘. Okrem toho, prorok sallallaahu 'alaihi wasallam zakázal ľuďom hovoriť s nami - menovite trom ľuďom -'. Ka'b povedal: ‚Potom som išiel na trh a ani jeden človek sa s nami nerozprával, ľudia sa od nás odvrátili do tej miery, že sa tak správali aj ľudia, ktorých sme poznali. Potom sa mi záhrada zúžila, až sme už nevedeli, ktorú záhradu poznáme, a zem sa nám zúžila, až som nevedel, ktorú zem už poznám. Bol som jedným z najsilnejších ľudí spomedzi mojich dvoch priateľov, potom som išiel okolo trhu a išiel som do mešity, aby som sa stretol s prorokom sallallaahu 'alaihi wasallam. Potom som mu povedal ahoj, v duchu som si povedal: ‚Odpovie na pozdrav dvoma ústami alebo nie? „Potom som sa modlil tvárou k stĺpu, keď som sa modlil, pozrel sa na mňa, ak som sa otočil k nemu, odvrátil sa odo mňa u. Medzitým moji dvaja najlepší priatelia vždy zostali doma a plakali vo dne aj v noci. Obaja sa nechceli objaviť medzi ľuďmi. Keď som kráčal po trhu, zrazu prišiel kresťan s jedlom na predaj a povedal: ‚Kto ma môže ukázať Ka'b bin Malikovi? “ Ľudia mi to hneď ukázali, potom ku mne prišiel s papierom od kráľa Ghassana, na ktorom bolo napísané: „Amma Ba'du. Prišlo mi, že ťa tvoj priateľ vyhnal, aj keď nie si na úzkej a nízkej zemi, choď k nám, určite ti pomôžeme. Keď som to čítal, povedal som: ‚Toto je súčasť skúšok a testov‘. Potom som zapálil oheň v peci, potom som spálil papier, až kým neuplynulo štyridsať dní, prišiel ku mne posol od proroka sallallaahu To alaihi wasallam so slovami: ,Nechaj svoju ženu! “ Spýtal som sa teda: „Mám sa s ním rozviesť? “ Odpovedal: „Nie, ale nechaj ho a nepribližuj sa k nemu. Potom prišla manželka Hilal bin Umayyah a povedala: „Ó posol Alahov, Hilal je skutočne starý muž, o ktorého sa už nemá kto starať, dovolíte mi, ak mu budem slúžiť? “ Povedal: „Áno, ale nedovoľte, aby sa k vám priblížil. Žena potom povedala: ‚Ó, Alahov prorok, skutočne sa už nemôže hýbať. Pri Alahovi stále plače dňom i nocou, odkedy mu to pán prikázal. Ka'b bin Malik povedal: „Keď som mal pocit, že skúšky, ktoré som zažil, boli dlhé, chcel som vyliezť na stenu záhrady Abu Qatadah, bol to syn môjho strýka. Potom som mu povedal ahoj, ale na môj pozdrav neodpovedal. Potom som povedal: ‚Pri Alahovi, ó Abu Qatadah, nevieš, že milujem Alaha a Jeho posla? ‘ Tak mlčal. Potom som povedal: ‚Pri Alahovi, ó Abu Qatadah, nevieš, že naozaj milujem Alaha a Jeho posla? “ Potom odpovedal: „Alah a jeho posol vedia lepšie“. Ka'b bin Malik povedal: 'Nevedel som sa ovládať, takže mi tiekli slzy, potom som liezol na vonkajšiu stenu, kým neuplynulo päťdesiat nocí, odkedy prorok sallallaahu 'alaihi wasallam zakázal ľuďom s nami hovoriť, potom som povedal rannú modlitbu v našom dome, potom som si sadol na miesto, ktoré Alah Azza Wa Jalla cítil ako veľmi úzky ľud, a zrazu som povedal, kričal z vrchu Sal Hill', 'Buď šťastný, ó Ka'b bin Malik! “ Potom som ležal na zemi a vedel som, že Alah mi poskytol cestu von, potom prišiel muž na koni s mojou dobrou správou, ukázalo sa, že jeho hlas bol rýchlejší ako kôň, potom som si vyzliekol šaty a obliekol som si ich kvôli dobrým správam, potom som si obliekol svoje ďalšie dva šaty. A naše pokánie prišlo k prorokovi sallallaahu To alaihi wasallam v tretej časti noci, potom Umm Salamah povedala: 'Mali by sme dnes večer oznámiť túto dobrú správu Ka'b bin Malik, ó posol Alahov? “ Odpovedal: „Potom vás budú ľudia kritizovať, pretože ste im zabránili v noci spať“. Umm Salamah bola láskavý človek a správala sa ku mne veľmi dobre, bola veľmi smutná z mojej situácie, potom som išiel za prorokom sallallaahu 'alaihi wasallam, a v tom čase sedel v mešite, zatiaľ čo moslimovia boli vedľa neho, jeho tvár žiarila ako svetlo mesiaca, a ak bol šťastný, potom by jeho tvár žiarila. Potom som prišiel a sadol si pred neho, potom povedal: ‚Buď šťastný, ó Ka'b bin Malik, s najšťastnejším dňom pre teba, odkedy ťa porodila tvoja matka‘. Povedal som, 'Ó Nabiyullah, je táto záležitosť od pána alebo ja priamo od Boha?' Povedal: 'Dokonca aj od Alláha Azza Wa Jalla'. Potom im prečítal: '-Naozaj, Alah prijal pokánie Proroka, Muhadžirina a Ansara -' na slovo Alaha '- Naozaj je Alah najprijímavejší z pokánia, najmilosrdnejší-' -Qs. V Taubah: 17-18-. A o nás bol zjavený aj verš: '-Vy, ktorí veríte, bojte sa Alaha a buďte s tými, ktorí sú spravodliví-' -Qs. V TAubah: 119-. Tak som povedal: 'Ó, Nabiyullah, skutočne súčasťou môjho pokánia, naozaj nebudem hovoriť inak ako úprimne a svoje bohatstvo odovzdám ako almužnu Alahovi Ta'alovi a Jeho poslovi'. Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam potom povedal: 'Ponechajte si časť svojho bohatstva, je to pre vás lepšie'. Povedal som: ‚Potom som si nechal svoju časť, ktorá bola v Khaibare‘. Ka'b bin Malik povedal: „Takže nebolo väčšieho požehnania, ktoré mi dal Alah po požehnaní islamom, ako moja čestnosť pred Alahovým poslom sallallaahu To alaihi wa salám, keď som to ja a moji dvaja spoločníci potvrdili, že nebudeme hovoriť klamstvo, ktoré by nás prinútilo zahynúť, keď zahynuli. V skutočnosti dúfam, že Alah Azza Wa Jalla nevystaví nikoho spomedzi moslimov takej skúške úprimnosti, ako On mňa. Naozaj dúfam, že Alah ma bude chrániť po zvyšok môjho života.