Wanita bepergian diizinkan dalam tandu

इमाम अहमद : 25704

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ مَوْلَى أَسْمَاءَ عَنْ أَسْمَاءَ أَنَّهَا نَزَلَتْ عِنْدَ دَارِ الْمُزْدَلِفَةِ فَقَالَتْ أَيْ بُنَيَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ لَيْلَةَ جَمْعٍ وَهِيَ تُصَلِّي قُلْتُ لَا فَصَلَّتْ سَاعَةً ثُمَّ قَالَتْ أَيْ بُنَيَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ قَالَ وَقَدْ غَابَ الْقَمَرُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَتْ فَارْتَحِلُوا فَارْتَحَلْنَا ثُمَّ مَضَيْنَا بِهَا حَتَّى رَمَيْنَا الْجَمْرَةَ ثُمَّ رَجَعَتْ فَصَلَّتْ الصُّبْحَ فِي مَنْزِلِهَا فَقُلْتُ لَهَا أَيْ هَنْتَاهُ لَقَدْ غَلَّسْنَا قَالَتْ كَلَّا يَا بُنَيَّ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَذِنَ لِلظُّعُنِ

आम्हाला [अबू उसामाह] यांनी सांगितले की: आम्हाला [हिशाम बिन उरवा] यांनी सांगितले की: माझ्या वडिलांनी मला [अस्मा बिन्त अबू बक्र] यांच्याकडून कळवले की त्या म्हणाल्या: "जुबैर यांनी माझ्याशी विवाह केला तेव्हा त्यांच्याकडे या जगात कोणतीही संपत्ती नव्हती, ना गुलाम, ना काहीही, फक्त त्यांच्या स्वतःच्या एका घोड्याशिवाय." अस्मा म्हणाल्या, "म्हणून मी त्याच्या घोड्यासाठी गवत गोळा करायचे, त्याची काळजी घ्यायची, खजूर दळायची, त्यांना चिन्हांकित करायची, त्याच्यासाठी पाणी आणावे लागायचे, त्याची बादली दुरुस्त करायची आणि रोटीसाठी पीठ मळायचे, जरी मी बेकिंगमध्ये पारंगत नव्हते. माझ्या शेजारीण, एक अंसारी महिला, माझ्यासाठी रोटी भाजत असे. त्या प्रामाणिक स्त्रिया होत्या. मीच ती होते जिला जुबैर यांच्या बागेतून—जी बाग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी त्यांना दिली होती—खजूर माझ्या डोक्यावर घेऊन तीन मैलांचा प्रवास करावा लागायचा." अस्मा पुढे म्हणाली, "एकदा मी डोक्यावर खजूर घेऊन येत होते, आणि जेव्हा मी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम आणि त्यांच्या साथीदारांना भेटले, तेव्हा त्यांनी मला हाक मारली. त्याने मला म्हटले: 'इथे ये, इथे ये!' म्हणजे तो माझ्यासाठी त्याच्या मागे स्वार होण्यासाठी उंटाची सोय करणार होता." असमा' पुढे म्हणाली, "पण मला पुरुषांच्या मागे चालताना खूप लाज वाटत होती, म्हणून मी जुबैर आणि त्याच्या ईर्ष्येचा उल्लेख केला." असमा' म्हणाली, "जुबैर पुरुषांमध्ये सर्वात जास्त ईर्ष्याळू होता. आणि अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, त्यांना माहीत होते की मी लाजाळू आहे, म्हणून ते पुढे गेले आणि मी जुबैरला भेटले. मी म्हणालो, 'अल्लाहच्या प्रेषितांनी मला भेटले तेव्हा माझ्या डोक्यावर काही खजूर होत्या. ते त्यांच्या काही साथीदारांसोबत होते, मग ते त्यांच्या उंटावरून उतरले आणि मला त्यांच्यासोबत स्वार होण्याचे आमंत्रण दिले, पण मला लाज वाटत होती आणि मला तुमच्या ईर्ष्येची माहिती होती.' मग जुबैर म्हणाला, 'अल्लाहच्या शपथाने, तुझ्या डोक्यावर एक खजूर घेऊन चालणे हे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्यासोबत घोड्यावर बसण्यापेक्षा माझ्या हृदयावर अधिक जड आहे.' असमा म्हणाली, 'इतकेच नव्हे तर त्या घटनेनंतर अबू बक्र यांनी माझ्याकडे एक नोकर पाठवला आणि त्याने घोड्याची सर्व काळजी घेतली, जणू तो मला गुलाममुक्त करत होता.'