Imam Ahmad : 25304

حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ يَعْنِي ابْنَ عُرْوَةَ عَنْ عَوْفِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ الطُّفَيْلِ عَنْ رُمَيْثَةَ أُمِّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَتِيقٍ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ كَلَّمَنِي صَوَاحِبِي أَنْ أُكَلِّمَ رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يَأْمُرَ النَّاسَ فَيُهْدُونَ لَهُ حَيْثُ كَانَ فَإِنَّهُمْ يَتَحَرَّوْنَ بِهَدِيَّتِهِ يَوْمَ عَائِشَةَ وَإِنَّا نُحِبُّ الْخَيْرَ كَمَا تُحِبُّهُ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ صَوَاحِبِي كَلَّمْنَنِي أَنْ أُكَلِّمَكَ لِتَأْمُرَ النَّاسَ أَنْ يُهْدُوا لَكَ حَيْثُ كُنْتَ فَإِنَّ النَّاسَ يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ يَوْمَ عَائِشَةَ وَإِنَّمَا نُحِبُّ الْخَيْرَ كَمَا تُحِبُّ عَائِشَةُ قَالَتْ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يُرَاجِعْنِي فَجَاءَنِي صَوَاحِبِي فَأَخْبَرْتُهُنَّ أَنَّهُ لَمْ يُكَلِّمْنِي فَقُلْنَ لَا تَدَعِيهِ وَمَا هَذَا حِينَ تَدَعِينَهُ قَالَتْ ثُمَّ دَارَ فَكَلَّمْتُهُ فَقُلْتُ إِنَّ صَوَاحِبِي قَدْ أَمَرْنَنِي أَنْ أُكَلِّمَكَ تَأْمُرُ النَّاسَ فَلْيُهْدُوا لَكَ حَيْثُ كُنْتَ فَقَالَتْ لَهُ مِثْلَ تِلْكَ الْمَقَالَةِ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا كُلُّ ذَلِكَ يَسْكُتُ عَنْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ يَا أُمَّ سَلَمَةَ لَا تُؤْذِينِي فِي عَائِشَةَ فَإِنَّهُ وَاللَّهِ مَا نَزَلَ عَلَيَّ الْوَحْيُ وَأَنَا فِي بَيْتِ امْرَأَةٍ مِنْ نِسَائِي غَيْرَ عَائِشَةَ فَقَالَتْ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَسُوءَكَ فِي عَائِشَةَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عَوْفِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ أُخْتِهِ رُمَيْثَةَ ابْنَةِ الْحَارِثِ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ أَنَّ نِسَاءَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْنَ لَهَا إِنَّ النَّاسَ يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

Wedi dweud wrthym [Abu Usama] efe a ddywedodd; wedi adrodd i ni [Hisyam, sef Ibn Urwah] o [Auf bin Al Harith bin Aththufail] o [Rumaitsah Umm Abdullah bin Muhammad bin Abi Atiq] o [Ummu Salamah, gwraig y Proffwyd sallallaahu'alaihi wa sallam] bekata; 'Dywedodd fy nghymdeithion wrthyf y dylwn ddweud wrth Rasulullah sallallaahu'alaihi wa sallam i orchymyn i bobl roi anrhegion iddo fel sydd wedi digwydd. Oherwydd ar ddiwrnod priodas Aisyah, dyma nhw'n rhoi anrhegion iddi hi. Yn wir, rydyn ni'n caru daioni wrth i chi garu Aisyah'. Meddai; 'Roedd y Proffwyd sallallaahu'alaihi wa sallam yn dawel ac nid atebodd fy ngeiriau'. Yna daeth fy ffrindiau ataf a dywedais wrthynt nad oedd wedi ateb yr hyn a ddywedais.' Dywedasant; 'Peidiwch â'i adael, dyma beth sy'n digwydd os byddwch chi'n ei adael'. Mae'n bekrata; 'Pan ddychwelodd adref, dywedais wrtho. dywedais; 'Yn wir, mae fy ffrindiau wedi gorchymyn i mi ddweud wrthych eich bod yn gorchymyn i bobl roi anrhegion i chi fel y rhai a gawsoch'. Dywedodd hynny wrtho ddwy neu dair gwaith. Fodd bynnag, roedd y Proffwyd sallallaahu'alaihi wa sallam yn dal i gadw'n dawel amdano. Yna dywedodd: 'O Umm Salamah, peidiwch â gwneud niwed i mi tuag at Aisyah, oherwydd yn wir, gan Allah, ni anfonwyd unrhyw ddatguddiad ataf pan oeddwn yn nhŷ un o'm gwragedd ac eithrio mai Aisyah ydoedd'. Meddai; 'Rwy'n ceisio lloches yn Allah os wyf wedi gwneud niwed i chi, Aisyah.' Wedi dweud wrthym mae [Affan] wedi dweud wrthym [Hammad bin Salamah] dywedodd; wedi dweud wrthym [Hisyam bin Urwah] o [Auf bin Al Harith] oddi wrth [Ei frawd, Rumaitsah bint Al Harith] o [Ummu Salamah] fod gwragedd y Proffwyd sallallaahu'alaihi wa sallam wedi dweud wrtho fod pobl yn arfer rhoi eu rhoddion'. Yna datganodd ystyr yr hadith.