इमाम अहमद : 25161

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ قَالَتْ لَمَّا قَسَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَبَايَا بَنِي الْمُصْطَلِقِ وَقَعَتْ جُوَيْرِيَةُ بِنْتُ الْحَارِثِ فِي السَّهْمِ لِثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ شِمَاسٍ أَوْ لِابْنِ عَمٍّ لَهُ وَكَاتَبَتْهُ عَلَى نَفْسِهَا وَكَانَتْ امْرَأَةً حُلْوَةً مُلَاحَةً لَا يَرَاهَا أَحَدٌ إِلَّا أَخَذَتْ بِنَفْسِهِ فَأَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَسْتَعِينُهُ فِي كِتَابَتِهَا قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلَّا أَنْ رَأَيْتُهَا عَلَى بَابِ حُجْرَتِي فَكَرِهْتُهَا وَعَرَفْتُ أَنَّهُ سَيَرَى مِنْهَا مَا رَأَيْتُ فَدَخَلَتْ عَلَيْهِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا جُوَيْرِيَةُ بِنْتُ الْحَارِثِ بْنِ أَبِي ضِرَارٍ سَيِّدِ قَوْمِهِ وَقَدْ أَصَابَنِي مِنْ الْبَلَاءِ مَا لَمْ يَخْفَ عَلَيْكَ فَوَقَعْتُ فِي السَّهْمِ لِثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ الشَّمَّاسِ أَوْ لِابْنِ عَمٍّ لَهُ فَكَاتَبْتُهُ عَلَى نَفْسِي فَجِئْتُكَ أَسْتَعِينُكَ عَلَى كِتَابَتِي قَالَ فَهَلْ لَكِ فِي خَيْرٍ مِنْ ذَلِكَ قَالَتْ وَمَا هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَقْضِي كِتَابَتَكِ وَأَتَزَوَّجُكِ قَالَتْ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ قَدْ فَعَلْتُ قَالَتْ وَخَرَجَ الْخَبَرُ إِلَى النَّاسِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَزَوَّجَ جُوَيْرِيَةَ بِنْتَ الْحَارِثِ فَقَالَ النَّاسُ أَصْهَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلُوا مَا بِأَيْدِيهِمْ قَالَتْ فَلَقَدْ أَعْتَقَ بِتَزْوِيجِهِ إِيَّاهَا مِائَةَ أَهْلِ بَيْتٍ مِنْ بَنِي الْمُصْطَلِقِ فَمَا أَعْلَمُ امْرَأَةً كَانَتْ أَعْظَمَ بَرَكَةً عَلَى قَوْمِهَا مِنْهَا

[याकूब] यांनी आम्हाला सांगितले की: [माझ्या वडिलांनी] आम्हाला [इब्न इशाक] यांच्याकडून सांगितले की: [यजीद बिन रुमान] यांनी मला [उरवा] यांच्याकडून आणि त्यांनी [आयशा] यांच्याकडून सांगितले की: "अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर अल्लाहची शांति आणि आशीर्वाद असोत, यांनी ठार झालेल्यांची शरीरे एका विहिरीत टाकण्याचा आदेश दिला. त्यांनी ती विहिरीत टाकली, फक्त उमाय्या बिन खलाफच्या बाबतीत असे झाले नाही. त्याचे शरीर इतके सूजले होते की त्याने परिधान केलेले वस्त्र भरून टाकले; ते त्याच्याकडे गेले आणि त्याला हलवले, तेव्हा त्याचे शरीर सरकले, त्यामुळे त्यांनी त्याचा मृत्यू निश्चित केला. मग त्यांनी त्याला त्या विहिरीत फेकले, जी वाळू आणि दगडांनी भरलेली होती. ते त्याचा मृतदेह विहिरीत फेकत असताना, अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) विहिरीच्या काठावर उभे राहिले आणि म्हणाले: 'हे विहिरीतील रहिवाशांनो, तुम्हाला तुमच्या प्रभूने जे वचन दिले होते ते तुम्हाला खरोखरच मिळाले का? खरोखरच, मला माझ्या प्रभूने जे वचन दिले होते ते मला खऱ्या अर्थाने मिळाले आहे.' त्यानंतर साथींनी त्याला विचारले, "अल्लाहच्या संदेशवाहका, तुम्ही मृत लोकांशी का बोलत आहात?" त्यांनी उत्तर दिले, "त्यांना ठाऊक आहे की जे मी आणले आहे ते सत्य आहे." ऐशामुनी म्हटले: "सहाबांनी म्हटले: 'ते तुम्ही त्यांना जे सांगत आहात ते ऐकू शकत नाहीत.' परंतु अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: 'त्यांना माहीत आहे.'"