Imam Ahmad : 25032
حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ عَلَيَّ بَيْتِي فِي إِزَارٍ وَرِدَاءٍ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَبَسَطَ يَدَهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ فَأَيُّ عَبْدٍ مِنْ عِبَادِكَ شَتَمْتُ أَوْ آذَيْتُ فَلَا تُعَاقِبْنِي فِيهِ
A erenikem [Yunus] a erenikem [Hammad] seni [Simak] seni [Ikrimah] seni [Aisyah], pwe ewe chon kuno seni Kot fan eu a churiei lon imwei we a ufouf echo mangaku me mangaku mi pwechepwech. Iwe, a ü ngeni ewe Qibla o aitietä pöün kewe o iotek: “O Allah, enlet, ngang aramas, iö me lein noum kewe chon angang esap turunufasei.