Imam Ahmad : 24575

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ نَافِعٍ يَعْنِي ابْنَ عُمَرَ عَنْ صَالِحِ بْنِ سُعَيْدٍ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا فَقَدَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مَضْجَعِهِ فَلَمَسَتْهُ بِيَدِهَا فَوَقَعَتْ عَلَيْهِ وَهُوَ سَاجِدٌ وَهُوَ يَقُولُ رَبِّ أَعْطِ نَفْسِي تَقْوَاهَا زَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا

اسان کي [واقع] کان [نافع، يعني ابن عمر] کان [صالح بن سُعيد] کان [عيسيه] تائين ٻڌايو ويو آهي ته هڪ ڀيرو هن رسول الله ﷺ کي سندس بستري تان گم ڪيو، هن ان کي پنهنجي هٿ سان محسوس ڪيو، پوءِ هن کيس سجدو ڪندي ۽ دعا ڪندي ڏٺو: 'ربي ايت نفس تقوا، زڪيه انت خيرون من زڪيه، انت ولييوها و مولا - اي الله، منهنجي روح کي ان جي تقويٰ عطا ڪر، ان کي پاڪ ڪر ڇو ته تون بهترين پاڪ ڪرڻ وارو آهين، تون ان جو مددگار ۽ حاڪم آهين-'.