Imam Ahmad : 24480

حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ أُسَامَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كُنْتُ أَدْخُلُ بَيْتِي الَّذِي دُفِنَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي فَأَضَعُ ثَوْبِي فَأَقُولُ إِنَّمَا هُوَ زَوْجِي وَأَبِي فَلَمَّا دُفِنَ عُمَرُ مَعَهُمْ فَوَاللَّهِ مَا دَخَلْتُ إِلَّا وَأَنَا مَشْدُودَةٌ عَلَيَّ ثِيَابِي حَيَاءً مِنْ عُمَرَ

A erenikich [Hammad bin Usamah] pwe a apasa; a fen esinesin ngenikem [Hisham] seni [seman we] seni [Aisha] a apasa; ‘Ua tolong lon imwei ikewe ewe Soufos a peias ie fitifengen me semei we. Ua isoni ai we uf me ua apasa; ‘Nge, i puluwei me semei we. Iwe, lupwen Umar a peias rer, ren Allah üsap tolong lon nge üa chök äeä ai üf pun üa niuokus ren Umar’.