Imam Ahmad : 24327
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ أَيُّوبَ يَعْنِي أَبَا الْعَلَاءِ الْقَصَّابَ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي جَالِسًا فَإِذَا أَرَادَ الرُّكُوعَ قَامَ فَقَرَأَ قَدْرَ عَشْرِ آيَاتٍ أَوْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ رَكَعَ
Na taʻu mai e [Muhammad bin Yazid] ia i matou mai ia [Ayyub, o Abu Al Ala`] mai ia [Abi Hashim] mai ia [Hisham bin Urwah] mai ia [lona tama] mai ia [Aisha] e faapea o le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah) e masani ona tatalo a o nofo, ma a ia manaʻo e punou, e tu i luga ma tauloto pe tusa ma le sefulu fuaiupu pe a finagalo i ai Allah, ona punou lea.