Imam Ahmad : 24027

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ أَوْ غَيْرِهِ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ مَا كَانَ خُلُقٌ أَبْغَضَ إِلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْكَذِبِ وَلَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ يَكْذِبُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكَذِبَةَ فَمَا يَزَالُ فِي نَفْسِهِ عَلَيْهِ حَتَّى يَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَحْدَثَ مِنْهَا تَوْبَةً

Dywedwyd wrthym [Abdurrazzaq] wedi dweud wrthym [Ma'mar] o [Ayyub] o [Ibn Abimulaikah] neu eraill a ddywedodd [Aisyah]; 'Nid oes unrhyw foesol sy'n cael ei gasáu fwyaf gan gymdeithion y Proffwyd sallallaahu'alaihiwasallam ac eithrio dweud celwydd. Ac, ar un adeg, roedd yna berson a oedd yn dweud celwydd wrth ochr y Proffwyd sallallaahu'alaihiwasallam, dim ond un celwydd, ond arhosodd yr un celwydd hwnnw gyda'r proffwyd nes iddo wybod ei fod wedi edifarhau ohono'.