Imam Ahmad : 24014

حَدَّثَنَا أَبُو قَطَنٍ حَدَّثَنَا يُونُسُ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ لِآلِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَحْشٌ إِذَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اشْتَدَّ وَلَعِبَ وَأَقْبَلَ وَأَدْبَرَ فَإِذَا أَحَسَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ دَخَلَ رَبَضَ فَلَمْ يَتَرَمْرَمْ كَرَاهِيَةَ أَنْ يُؤْذِيَهُ

Na faamatala mai ia i matou [Abu Qathan] mai ia [Yunus] mai ia [Mujahid] mai ia [Aisha] o lē na fai mai: 'O le aiga o le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah) sa i ai sa latou manu fagafao. A alu ese le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah), e taaalo fiafia le manu, e savalivali solo ma toe foi mai ma le saoloto. Peitai, a ulufale le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah) i le fale, e nofo filemu ma e le minoi ona o le fefe ne’i faalavelave ia te ia.'