Imam Ahmad : 23812

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى الْآيَاتِ آيَاتِ الرِّبَا مِنْ آخِرِ سُورَةِ الْبَقَرَةِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَأَهُنَّ عَلَيْنَا ثُمَّ حَرَّمَ التِّجَارَةَ فِي الْخَمْرِ

Na taʻu mai e [Abdur-Razzaq] ia i matou, o lana tala lea; na taʻu mai e [Sufyan] ia i matou mai ia [Manshur] mai ia [Abi Adh Dhuha] mai ia [Masruq] o lē na fai mai; na fai mai [Aisha] ina ua faʻaalia e Allah, le Silisili Ese, ia fuaiupu -e uiga i le faʻasiliga- i le faʻaiʻuga o le Surah Al-Baqarah; na tu i luga le Avefeʻau a Allah, ia faʻamanuiaina o ia e Allah ma tuʻuina atu ia te ia le filemu, ona ia taulotoina lea o na fuaiupu ona ia faʻasaina lea o le faʻatauina atu o khumar.