Imam Ahmad : 23672
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْتِيهِ بِلَالٌ فَيُؤْذِنُهُ لِلصَّلَاةِ وَهُوَ جُنُبٌ فَيَقُومُ فَيَغْتَسِلُ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي وَأَنَا أَسْمَعُ قِرَاءَتَهُ وَرَأْسُهُ يَقْطُرُ ثُمَّ يَصُومُ ذَلِكَ الْيَوْمَ
Esan digute [Abu Nu'aim], esan digute [Zakariya], [Amir], [Abdurrahman bin Harith bin Hisham], [Aisyah] Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam junub egoeran zegoenean, Bilal etorri eta dei bat egin eta otoitz egitera joan zen otoitz egitera. otoitz egin, bere irakurketa entzun nuen ilea oraindik urez tantaka zegoen bitartean, orduan barau egin zuen. egun horretan'.