Imam Ahmad : 23672

حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْتِيهِ بِلَالٌ فَيُؤْذِنُهُ لِلصَّلَاةِ وَهُوَ جُنُبٌ فَيَقُومُ فَيَغْتَسِلُ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي وَأَنَا أَسْمَعُ قِرَاءَتَهُ وَرَأْسُهُ يَقْطُرُ ثُمَّ يَصُومُ ذَلِكَ الْيَوْمَ

Naibalita sa amin [Abu Nu'aim], naibalita sa amin [Zakariya], mula kay [Amir], mula kay [Abdurrahman bin Harith bin Hisham], mula kay [Aisyah] na noong ang Sugo ng Allah (sallallahu'alaihiwasallam) ay nasa kalagayan ng junub, dumating si Bilal at nagbigay ng panawagan para sa panalangin, pagkatapos ay naligo siya at pumunta sa moske at nanalangin, narinig ko ang kanyang pagbabasa habang ang kanyang buhok ay tumutulo pa rin ng tubig, pagkatapos ay nag-ayuno siya sa araw na iyon."