Al Ghaffar

Imam Ahmad : 23181

حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ لَمَّا ذُكِرَ مِنْ شَأْنِي الَّذِي ذُكِرَ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيَّ خَطِيبًا وَمَا عَلِمْتُ بِهِ فَتَشَهَّدَ فَحَمِدَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ أَشِيرُوا عَلَيَّ فِي نَاسٍ أَبَنُوا أَهْلِي وَايْمُ اللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي سُوءًا قَطُّ وَأَبَنُوهُمْ بِمَنْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَطُّ وَلَا دَخَلَ بَيْتِي قَطُّ إِلَّا وَأَنَا حَاضِرٌ وَلَا غِبْتُ فِي سَفَرٍ إِلَّا غَابَ مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ نَرَى يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ تَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ الْخَزْرَجِ وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ مِنْ رَهْطِ ذَلِكَ الرَّجُلِ فَقَالَ كَذَبْتَ أَمَا وَاللَّهِ لَوْ كَانُوا مِنْ الْأَوْسِ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ تَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ حَتَّى كَادُوا أَنْ يَكُونَ بَيْنَ الْأَوْسِ وَالْخَزْرَجِ فِي الْمَسْجِدِ شَرٌّ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ ذَلِكَ الْيَوْمِ خَرَجْتُ لِبَعْضِ حَاجَتِي وَمَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ فَعَثَرَتْ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ عَلَامَ تَسُبِّينَ ابْنَكِ فَسَكَتَتْ فَعَثَرَتْ الثَّانِيَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ عَلَامَ تَسُبِّينَ ابْنَكِ ثُمَّ عَثَرَتْ الثَّالِثَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَانْتَهَرْتُهَا فَقُلْتُ عَلَامَ تَسُبِّينَ ابْنَكِ فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَسُبُّهُ إِلَّا فِيكِ فَقُلْتُ فِي أَيِّ شَأْنِي فَذَكَرَتْ لِي الْحَدِيثَ فَقُلْتُ وَقَدْ كَانَ هَذَا قَالَتْ نَعَمْ وَاللَّهِ فَرَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي فَكَانَ الَّذِي خَرَجْتُ لَهُ لَمْ أَخْرُجْ لَهُ لَا أَجِدُ مِنْهُ قَلِيلًا وَلَا كَثِيرًا وَوَعَكْتُ فَقُلْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسِلْنِي إِلَى بَيْتِ أَبِي فَأَرْسَلَ مَعِي الْغُلَامَ فَدَخَلْتُ الدَّارَ فَإِذَا أَنَا بِأُمِّ رُومَانَ فَقَالَتْ مَا جَاءَ بِكِ يَا ابْنَتَهْ فَأَخْبَرْتُهَا فَقَالَتْ خَفِّضِي عَلَيْكِ الشَّأْنَ فَإِنَّهُ وَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتْ امْرَأَةٌ جَمِيلَةٌ تَكُونُ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلَّا حَسَدْنَهَا وَقُلْنَ فِيهَا قُلْتُ وَقَدْ عَلِمَ بِهِ أَبِي قَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَعْبَرْتُ فَبَكَيْتُ فَسَمِعَ أَبُو بَكْرٍ صَوْتِي وَهُوَ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ فَنَزَلَ فَقَالَ لِأُمِّي مَا شَأْنُهَا قَالَتْ بَلَغَهَا الَّذِي ذُكِرَ مِنْ أَمْرِهَا فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ أَقْسَمْتُ عَلَيْكِ يَا ابْنَتَهْ إِلَّا رَجَعْتِ إِلَى بَيْتِكِ فَرَجَعْتُ وَأَصْبَحَ أَبَوَايَ عِنْدِي فَلَمْ يَزَالَا عِنْدِي حَتَّى دَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ الْعَصْرِ وَقَدْ اكْتَنَفَنِي أَبَوَايَ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي فَتَشَهَّدَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ إِنْ كُنْتِ قَارَفْتِ سُوءًا وَظَلَمْتِ تُوبِي إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَقَدْ جَاءَتْ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَهِيَ جَالِسَةٌ بِالْبَابِ فَقُلْتُ أَلَا تَسْتَحْيِي مِنْ هَذِهِ الْمَرْأَةِ أَنْ تَقُولَ شَيْئًا فَقُلْتُ لِأَبِي أَجِبْهُ فَقَالَ أَقُولُ مَاذَا فَقُلْتُ لِأُمِّي أَجِيبِيهِ فَقَالَتْ أَقُولُ مَاذَا فَلَمَّا لَمْ يُجِيبَاهُ تَشَهَّدْتُ فَحَمِدْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَثْنَيْتُ عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قُلْتُ أَمَّا بَعْدُ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي لَمْ أَفْعَلْ وَاللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ يَشْهَدُ إِنِّي لَصَادِقَةٌ مَا ذَاكَ بِنَافِعِي عِنْدَكُمْ لَقَدْ تَكَلَّمْتُمْ بِهِ وَأُشْرِبَتْهُ قُلُوبُكُمْ وَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي قَدْ فَعَلْتُ وَاللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَعْلَمُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْ لَتَقُولُنَّ قَدْ بَاءَتْ بِهِ عَلَى نَفْسِهَا فَإِنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلًا إِلَّا أَبَا يُوسُفَ وَمَا أَحْفَظُ اسْمَهُ { صَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ } فَأُنْزِلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاعَتَئِذٍ فَرُفِعَ عَنْهُ وَإِنِّي لَأَسْتَبِينُ السُّرُورَ فِي وَجْهِهِ وَهُوَ يَمْسَحُ جَبِينَهُ وَهُوَ يَقُولُ أَبْشِرِي يَا عَائِشَةُ فَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بَرَاءَتَكِ فَكُنْتُ أَشَدَّ مَا كُنْتُ غَضَبًا فَقَالَ لِي أَبَوَايَ قُومِي إِلَيْهِ قُلْتُ وَاللَّهِ لَا أَقُومُ إِلَيْهِ وَلَا أَحْمَدُهُ وَلَا أَحْمَدُكُمَا لَقَدْ سَمِعْتُمُوهُ فَمَا أَنْكَرْتُمُوهُ وَلَا غَيَّرْتُمُوهُ وَلَكِنْ أَحْمَدُ اللَّهَ الَّذِي أَنْزَلَ بَرَاءَتِي وَلَقَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْتِي فَسَأَلَ الْجَارِيَةَ عَنِّي فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُ عَلَيْهَا عَيْبًا إِلَّا أَنَّهَا كَانَتْ تَنَامُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَتَأْكُلَ خَمِيرَتَهَا أَوْ عَجِينَتَهَا شَكَّ هِشَامٌ فَانْتَهَرَهَا بَعْضُ أَصْحَابِهِ وَقَالَ اصْدُقِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ قَالَ عُرْوَةُ فَعِيبَ ذَلِكَ عَلَى مَنْ قَالَهُ فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُ عَلَيْهَا إِلَّا مَا يَعْلَمُ الصَّائِغُ عَلَى تِبْرِ الذَّهَبِ الْأَحْمَرِ وَبَلَغَ ذَلِكَ الرَّجُلَ الَّذِي قِيلَ لَهُ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ كَنَفَ أُنْثَى قَطُّ فَقُتِلَ شَهِيدًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَمَّا زَيْنَبُ بِنْتُ جَحْشٍ فَعَصَمَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِدِينِهَا فَلَمْ تَقُلْ إِلَّا خَيْرًا وَأَمَّا أُخْتُهَا حَمْنَةُ فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ وَكَانَ الَّذِينَ تَكَلَّمُوا فِيهِ الْمُنَافِقُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ كَانَ يَسْتَوْشِيهِ وَيَجْمَعُهُ وَهُوَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ ومِسْطَحٌ وَحَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ فَحَلَفَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ لَا يَنْفَعَ مِسْطَحًا بِنَافِعَةٍ أَبَدًا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَلَا يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ } يَعْنِي أَبَا بَكْرٍ { أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ } يَعْنِي مِسْطَحًا { أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ } فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى وَاللَّهِ إِنَّا لَنُحِبُّ أَنْ يُغْفَرَ لَنَا وَعَادَ أَبُو بَكْرٍ لمِسْطَحٍ بِمَا كَانَ يَصْنَعُ بِهِ

اسان کي [ابو اسامه] ٻڌايو آهي [هشام] پنهنجي پيءُ کان [عائشه] کان بيان ڪيو آهي ته: جڏهن منهنجي باري ۾ اهڙيون ڳالهيون بيان ڪيون ويون جيڪي مون کي نه معلوم هيون، ته رسول الله ﷺ فرمايو: منهنجي سامهون بيٺو وعظ ڪري رهيو هو، مون کي خبر ناهي. پوءِ هن شاهدي ڏني ۽ الله جي تعريف ڪئي 'عَزَّ وَجَلَّ. ۽ سندس خاندان جي لاءِ سندس تعريف ڪئي. پوءِ هن چيو: 'اَمَّا بَعْدُ، مون کي ماڻهن جو هڪ گروهه ڏيکاريو جيڪي منهنجي خاندان تي تنقيد ڪري رهيا آهن. الله جو قسم، مون کي خبر نه هئي ته منهنجي خاندان ۾ ڪا به برائي آهي. اهي ماڻهن تي تنقيد ڪن ٿا، الله جو قسم، مون کي خبر نه هئي ته هن ۾ ڪا به بدصورتي آهي ۽ منهنجي گهر ۾ بلڪل به نه آيو جيستائين مان اتي نه هجان ۽ اهو نه هو ته مان سفر تي نه ويو هوس پر هو به مون سان گڏ نه آيو هو. پوءِ سعد بن معاذ اٿي بيٺو ۽ چيو: 'اسان ڏٺو، اي الله جا رسول، توهان انهن جون ڳچيون ڪٽي ڇڏيون.' پوءِ خزرج جو هڪ ماڻهو بيٺو ۽ ام حسان بن ثابت انهن ماڻهن مان هڪ هئي. پوءِ هن چيو: 'توهان ڪوڙ ڳالهائي رهيا آهيو، الله جو قسم، جيڪڏهن اهي اوس قبيلي مان هجن ها، ته توهان انهن جون ڳچيون نه ڪٽڻ چاهيو ها جيستائين اهي، اوس ۽ خزرج قبيلي جي وچ ۾، مسجد ۾ ڏوهه نه ڪن ۽ مون کي ان جي خبر نه هجي ها'. ان ڏينهن منجهند، ام مصطح ۽ مان پنهنجي ڪجهه خواهشن کي پورو ڪرڻ لاءِ ٻاهر نڪتاسين. پوءِ هو ڦِري پيو ۽ چيائين: 'افسوس مسطح'. پوءِ مون چيو: 'تون پنهنجي ٻار تي ڇو تنقيد ڪرين ٿو؟' هو خاموش ٿي ويو. پوءِ هو ٻئي ڀيري ڦِري پيو ۽ چيائين: 'افسوس مسطح'. پوءِ مون چيو: 'تون پنهنجي ٻار تي ڇو تنقيد ڪرين ٿو؟' پوءِ هو ٽيون ڀيرو ڦِري پيو ۽ چيائين: 'افسوس مسطح'. پوءِ مون کيس ڊانٽ ڪيو ۽ مون چيو: 'تون پنهنجي ٻار تي ڇو تنقيد ڪرين ٿو؟' پوءِ هن چيو: 'الله جو قسم، مان توهان جي سامهون کان سواءِ ان تي تنقيد نه ڪندس. مون چيو: 'ڪهڙي معاملي تي'. پوءِ هن مون کي ٻڌايو ته ڇا ٿيو. مون چيو؛ 'اهو ائين ئي نڪتو'. هو چوي ٿو؛ 'ها'. الله جو قسم، مان سڌو گهر ويس، تنهن ڪري جڏهن مون کي هن سان گڏ ٻاهر وڃڻ گهرجي ها، مون پاڻ کي بند ڪري ڇڏيو، ڪڏهن به ٻاهر نه ويو ۽ ڪڏهن به کائڻ نه چاهيو، ٿورو يا گهڻو، جيستائين مون کي بيمار محسوس نه ٿيو. پوءِ مون رسول الله صلي الله عليه وسلم کي چيو. 'مون کي منهنجي پيءُ جي گهر موڪليو'. پوءِ هن مون سان گڏ غلام موڪليو. جيڪڏهن مون سان گڏ ام رومان هجي ته مان گهر ۾ داخل ٿيڻ چاهيان ٿو. هو چوي ٿو؛ 'توکي ڇا ٿيو؟' پوءِ مون ان جي رپورٽ ڪئي. پوءِ هن چيو؛ 'ان کي راز ۾ رک، الله جي واسطي، تمام گهٽ خوبصورت عورتون مردن سان آهن جيڪي انهن سان پيار ڪن ٿا ۽ اهي خطري ۾ آهن جيستائين اهي لالچي نه هجن. مون - عائشه رضي الله عنها - چيو؛ 'منهنجو پيءُ اڳ ۾ ئي ڄاڻي ٿو'. - عائشه رضي الله عنها - چيو؛ 'ها'. مون - عائشه رضي الله عنها - چيو؛ 'رسول الله صلي الله عليه وسلم. پڻ؟' - عائشه رضي الله عنها - چيو؛ 'عائشه رضي الله عنها - چيو؛' عائشه رضي الله عنها - چيو؛ 'رسول الله صلي الله عليه وسلم. پڻ؟' - عائشه رضي الله عنها - چيو؛' 'رسول الله صلي الله عليه وسلم. پڻ؟' پوءِ مون روئي ڏنو ۽ ابوبڪر منهنجي آواز ٻڌي، ۽ هو گهر جي چوٽيءَ تي قرآن پڙهي رهيو هو. آخرڪار هيٺ لهي آيو. پوءِ هن - ابو بڪر - منهنجي ماءُ کان پڇيو؛ 'هن کي ڇا ٿيو آهي؟' هن چيو؛ 'تون اڳ ۾ ئي مسئلو ڄاڻين ٿي'. آخرڪار منهنجي ماءُ جون اکيون روئي پيون. پوءِ منهنجي پيءُ چيو؛ 'مون کي قسم آهي، منهنجا پٽ، توکي پنهنجي گهر واپس وڃڻ گهرجي'. پوءِ مان گهر ويس ۽ منهنجا والدين گڏ هئا، جيڪي ٻئي اڃا تائين منهنجي ڀرسان هئا، جن ۾ رسول الله صلي الله عليه وسلم به شامل هئا. مون سان عشرت کان پوءِ ملو. ان دوران، منهنجا والدين مون کي ساڄي ۽ کاٻي پاسي کان گهيرو ڪيو. ايتري قدر جو رسول الله صلي الله عليه وسلم اهو ڏٺو ۽ پنهنجي خاندان جي لاءِ الله جي تعريف ڪئي. پوءِ هن چيو؛ 'عَمَابَد، اي عَيسَة، جيڪڏهن تون برائي ۽ ناانصافي ڪندين ته پوءِ الله کان توبه ڪر 'عَزَّ وَجَلَّ'، الله جي ڪري. پنهنجن ٻانهن کان توبه قبول ڪندو.' پوءِ هڪ انصاري عورت آئي ۽ دروازي تي ويٺي. پوءِ عورت چيو: 'ڇا توهان کي هن عورت تي شرم نه ايندي آهي ته جيئن هوءَ ڪجهه چوي'. پوءِ مون پنهنجي پيءُ کي چيو: 'جواب ڏيو'. پوءِ هن چيو: 'مان ڇا چوان؟' پوءِ مون پنهنجي ماءُ کي چيو: 'جواب ڏيو'. پوءِ هن چيو: 'مان ڇا چوان؟' جڏهن ٻنهي جواب نه ڏنو، مون شاهدي ڏني ۽ الله جي تعريف ڪئي 'عَزَّ وَجَلَّ'. ۽ ان جي تعريف ڪريو ان لاءِ جيڪو هن پنهنجي خاندان کي ڏنو آهي. پوءِ مون چيو: 'اَمَّا بَعْدُ، الله جو قسم، واقعي جيڪڏهن مان توهان کي ٻڌايان ته مون اهو نه ڪيو آهي - توهان ان تي يقين نه ڪندا - جيتوڻيڪ الله جل جلالہ منهنجي ايمانداري جي شاهدي ڏئي ٿو، ته هاڻي منهنجي لاءِ توهان جي ڀرسان هجڻ جو ڪو به فائدو نه هوندو، توهان ۽ توهان جا دل ان تي يقين نه ڪندا. ۽، جيڪڏهن مان چوان ته مون اصل ۾ اهو ڪيو آهي، جڏهن ته الله جل جلالہ بهتر ڄاڻي ٿو ته مون اهو نه ڪيو آهي، واقعي توهان صرف چوندا؛ 'بيشڪ، هن - عائشه رضي الله عنها - پاڻ پنهنجي عملن جو اعتراف ڪيو آهي'. حقيقت ۾، الله جو قسم، مون پاڻ کي ۽ توهان کي سندس پيءُ يوسف وانگر نه ڏٺو آهي ۽ مون کي سندس نالو ياد ناهي، - سندس پيءُ ڪجهه به نه چيو - سواءِ ان جي ته صبر سٺو آهي ۽ الله ئي توهان جي الزامن ۾ مدد گهرڻ جي جاءِ آهي. پوءِ آيت رسول الله صلي الله عليه وسلم تي نازل ٿي. ۽ مون واقعي سندس چهري تي خوشي ڏٺي ۽ هن پنهنجي پيشاني تي هٿ ملائي چيو؛ 'مون کي ٻڌاءِ، عائشه! الله وٽ 'عَزَّ وَجَلَّ' آهي. هڪ آيت نازل ڪئي آهي جيڪا تصديق ڪري ٿي ته تون هن عمل کان پري هوندين'. واقعي ان وقت مون کي تمام گهڻو ڪاوڙ هئي. پوءِ منهنجي والدين مون کي چيو؛ 'هن جي سامهون اٿي بيهه'. مون چيو؛ 'الله جو قسم، مان هن جي سامهون نه بيهندس، هن جي تعريف نه ڪندس، ۽ توهان جي ڪنهن به چراغ جي تعريف نه ڪندس. توهان اهو چيو آهي، توهان ان کي رد ڪيو آهي ۽ ان کي تبديل ڪيو آهي. بهرحال، مان صرف الله جي تعريف ڪريان ٿو جنهن آيتون نازل ڪيون آهن جيڪي وضاحت ڪن ٿيون ته مان هن ڪم کان ڪيترو پري آهيان. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم منهنجي گهر آيا ۽ نوڪرياڻيءَ کان منهنجي باري ۾ پڇيو، ته ان چيو: 'نه، الله جو قسم، مون کي هن ۾ ڪا به بدنامي خبر ناهي جيستائين هو سمهي نه هجي ۽ پوءِ هڪ ٻڪري آئي ۽ سندس اٽو کائي.' هشام کي هن تي شڪ ٿيو ۽ سندس ڪجهه دوستن هن تي تنقيد ڪئي. - هشام - چيو؛ 'پنهنجي باري ۾ ايماندار رهو، رسول الله صلي الله عليه وسلم. جيستائين انهن - دوستن - ان کي نرم نه ڪيو. عروه چيو؛ 'انهي شخص لاءِ ڪهڙي بدنامي آهي جنهن اهو چيو'. هو چوي ٿو؛ 'نه، الله جو قسم، مون کي خبر ناهي سواءِ ان جي جو هن سون وڃائي ڇڏيو، پوءِ هڪ ماڻهوءَ کيس گهر موڪليو ۽ پوءِ هو الله جي رستي ۾ شهيد ٿي ويو'. عائشه چيو؛ 'جيستائين زينب بنت جهزين جو تعلق آهي، الله ان کي سندس دين سان محفوظ رکيو آهي، تنهنڪري هوءَ ڪڏهن به نيڪي کان سواءِ ڪجهه به نه چوندي.' سندس ڀيڻ حمنه جي حوالي سان، هوءَ واقعي بدبخت ماڻهن مان هڪ هئي، هوءَ هڪ منافق، عبدالله بن ابي سان اتحاد ۾ هئي، ۽ هو انهن مان سڀ کان وڌيڪ مغرور هو. هن مسثح ۽ حسن بن ثابت کي متاثر ڪيو. پوءِ ابو بڪر قسم کنيو ته هو ڪڏهن به مسثح جي مدد نه ڪندو. پوءِ الله 'عَزَّ وَجَلَّ. آيتون گهٽائڻ؛ ۽ جن کي توهان مان فائدا ۽ موقعا آهن - يعني ابوبڪر - قسم کڻن ته اهي - پنهنجن مائٽن، غريبن ۽ الله جي رستي ۾ هجرت ڪندڙ - يعني مسثح - جي مدد نه ڪندا، ۽ انهن کي معاف ڪرڻ ۽ بردباري ڪرڻ گهرجي. ڇا توهان نٿا چاهيو ته الله توهان کي معاف ڪري؟ ۽ الله تمام گهڻو معاف ڪندڙ، تمام گهڻو رحم ڪندڙ آهي پوءِ ابو بڪر چيو؛ ها، الله جو قسم، اسان خوش ٿينداسين جيڪڏهن الله اسان کي معاف ڪري. پوءِ هن مسثح سان جيڪو ڪجهه چيو ۽ ڪيو هو اهو واپس ڪري ڇڏيو. ۽ اهو ڪنهن ماڻهو لاءِ صلاح آهي جنهن وٽ نيڪي ۽ وسيع وسيلا آهن، يعني ابوبڪر، پنهنجي مائٽن ۽ غريبن جي زيارت ڪري.