Imam Ahmad : 22943

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ مَالِكٍ عَنْ سَالِمٍ أَبِي النَّضْرِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي مِنْ اللَّيْلِ فَإِذَا فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ اضْطَجَعَ فَإِنْ كُنْتُ يَقْظَانَةً تَحَدَّثَ مَعِي وَإِنْ كُنْتُ نَائِمَةً نَامَ حَتَّى يَأْتِيَهُ الْمُؤَذِّنُ

Na faamatala mai ia i matou [‘Abdur Rahman] mai ia [Malik] mai ia [Salim Abu An Nadlr] mai ia [Abu Salamah] mai ia [‘Aishah] e faapea, o le Perofeta (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a le Atua) na tatalo i le po, ona taoto lea o ia ma a ala aʻe, e talanoa mai o ia ia te aʻu ma a ou moe e moe o ia seia oo ina sau le muʻadhdhin ia te ia.