इमाम अहमद : 22866

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي عَاصِمٍ قَالَ أَخْبَرَنِي النَّهَّاسُ بْنُ قَهْمٍ عَنْ أَبِي عَمَّارٍ شَدَّادٍ عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ كُنَّ لَهُ ثَلَاثُ بَنَاتٍ أَوْ ثَلَاثُ أَخَوَاتٍ أَوْ بِنْتَانِ أَوْ أُخْتَانِ اتَّقَى اللَّهَ فِيهِنَّ وَأَحْسَنَ إِلَيْهِنَّ حَتَّى يَبِنَّ أَوْ يَمُتْنَ كُنَّ لَهُ حِجَابًا مِنْ النَّارِ

[अबू अल-मुघिरा] यांनी आम्हाला सांगितले: [शफवान] यांनी आम्हाला सांगितले: ['अब्दुर-रहमान बिन जुबैर बिन नुफैर] यांनी मला त्यांच्या वडिलांकडून, जुबैर यांच्याकडून, ['औफ बिन मालिक अल-असजाई] यांनी सांगितले की: आम्ही सीरियाच्या सर्वात दूरच्या भागांपर्यंत लढत पोहोचलो; खालिद बिन अल-वलीद यांची आमची सेनापती म्हणून नियुक्ती करण्यात आली. हिम्यारीत बळाकटीतील एक माणूस आमच्यात सामील झाला आणि आमच्या छावणीत आश्रय घेतला; त्याच्याकडे त्या तलवारीशिवाय दुसरे कोणतेही शस्त्र नव्हते. मग मुसलमानांपैकी एका माणसाने एक उंट कापला; तो माणूस तोपर्यंत शांत राहिला जोपर्यंत त्याने त्याची चमडी काढून तिला ढालाचा आकार दिला, त्याने ते जमिनीवर पसरवले, आगीवर सुकवले आणि नंतर त्यातून ढालासारखा हातला तयार केला. आमचे नशीब आमच्या शत्रूंशी भेटायचे ठरले; त्यात रोमन्स आणि कुद्ला'ह जमातीतील अरबांचा समावेश होता. त्यांनी आमच्यावर जोरदार हल्ला केला, गर्दीच्या मधोमध सोनेरी काठीचा, सोन्याने गुंडाळलेला पट्टा असलेला आपला पिंगट घोडास्वारी रोमन होता; त्या माणसाने गर्दीवर हल्ला केला, तेव्हा मदतीला आलेल्या सैनिकांपैकी एकाने त्या रोमनवर सतत हल्ला केला जोपर्यंत तो त्याच्याजवळ पोहोचला नाही, त्याने मागून त्याचा मार्ग अडवला आणि घोड्याच्या टाचेवर तलवार चालवली जोपर्यंत तो खाली पडला; त्यानंतर त्या रोमनला तलवारीने मारून ठार केले. जेव्हा अल्लाहने विजय प्रदान केला, तेव्हा तो माणूस लूटमालातील आपला वाटा मागत पुढे आला. लोकांनी त्याच्या बाजूने साक्ष दिली की तोच रोमन मारणारा होता, म्हणून खालिदने त्याला लूटमालाचा एक भाग दिला आणि उरलेला स्वतःकडे ठेवला. जेव्हा तो 'औफच्या सैन्यात परतला, तेव्हा त्याने हे 'औफला सांगितले, आणि 'औफने त्याला म्हटले: 'त्याच्याकडे परत जा आणि उरलेले त्याला परत दे.' तो माणूस खालिदकडे परत गेला, परंतु खालिद उरलेला लूट देण्यास अनिच्छुक होता. तेव्हा 'औफ' खालिदकडे गेला आणि म्हणाला: "तुम्हाला माहिती नाही का की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ज्याने मारले त्याला लूट देतात?" खालिदने उत्तर दिले: "हो." 'औफने विचारले: "मग तुम्हाला त्याच्या मारलेल्या लूटातला हिस्सा त्याला देण्यापासून काय अडवते?" खालिदने उत्तर दिले: 'माझ्या मते अशा माणसासाठी हे खूपच आहे.' औफ म्हणाला: 'जर मी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना भेटलो, तर मी त्यांना याची माहिती देईन.' मदीनामध्ये पोहोचल्यावर, 'औफने त्या माणसाला बोलावले, आणि तो पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे गेला. पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी 'औफ बसलेला असताना खालिदला बोलावले. पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी विचारले: "अरे खालिद, त्या माणसाच्या बळीचा लूटमाल त्याला देण्यापासून तुला काय अडवते?" खालिदने उत्तर दिले: "माझ्या मते, हे त्याच्यासाठी खूपच जास्त आहे, ऐ अल्लाहचे प्रेषित, त्यावर शांति आणि आशीर्वाद असोत." अल्लाहचे प्रेषित, त्यावर शांति आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: "ते त्याला दे." खालिद 'औफ'जवळून गेला, आणि 'औफने त्याचा चादर ओढला आणि म्हणाला: "पाहा मी अल्लाहच्या प्रेषितांकडून, त्यावर शांति आणि आशीर्वाद असोत, काय सांगितले आहे." पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी हे ऐकले आणि रागावले; त्यांनी म्हटले: "अरे खालिद, ते त्याला देऊ नकोस. तू माझ्या नेत्यांना सोडून दिलास का? खरोखरच तुझं आणि त्यांचं उदाहरण त्या माणसासारखं आहे जो उंटांची किंवा बकऱ्यांची देखभाल करतो; तो त्यांची देखभाल करतो आणि त्यांना प्यायच्या पाण्याला प्राधान्य देतो; तो त्यांना विहिरीकडे नेतो, आणि त्याचा कळप येतो आणि स्वच्छ पाणी पितो, तर धुंद पाणी सोडतो—स्वच्छ पाणी तुमच्यासाठी आणि धुंद पाणी त्यांच्यासाठी."