Imam Ahmad : 22674

حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَجَلَسْتُ إِلَى شِيَخَةٍ فِي مَسْجِدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ شَيْخٌ يَتَوَكَّأُ عَلَى عَصًا لَهُ فَقَالَ الْقَوْمُ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا فَقَامَ خَلْفَ سَارِيَةٍ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَقُمْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُ قَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ الْجَنَّةُ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ يُدْخِلُهَا مَنْ يَشَاءُ وَإِنِّي رَأَيْتُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رُؤْيَا رَأَيْتُ كَأَنَّ رَجُلًا أَتَانِي فَقَالَ انْطَلِقْ فَذَهَبْتُ مَعَهُ فَسَلَكَ بِي مَنْهَجًا عَظِيمًا فَعَرَضَتْ لِي طَرِيقٌ عَنْ يَسَارِي فَأَرَدْتُ أَنْ أَسْلُكَهَا فَقَالَ إِنَّكَ لَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا ثُمَّ عَرَضَتْ لِي طَرِيقٌ عَنْ يَمِينِي فَسَلَكْتُهَا حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى جَبَلٍ زَلِقٍ فَأَخَذَ بِيَدِي فَزَجَلَ بِي فَإِذَا أَنَا عَلَى ذُرْوَتِهِ فَلَمْ أَتَقَارَّ وَلَا أَتَمَاسَكْ فَإِذَا عَمُودٌ مِنْ حَدِيدٍ فِي ذُرْوَتِهِ حَلْقَةٌ مِنْ ذَهَبٍ فَأَخَذَ بِيَدِي فَزَجَلَ بِي حَتَّى أَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقَالَ اسْتَمْسِكْ فَقُلْتُ نَعَمْ فَضَرَبَ الْعَمُودَ بِرِجْلِهِ فَاسْتَمْسَكْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقَصَصْتُهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَأَيْتَ خَيْرًا أَمَّا الْمَنْهَجُ الْعَظِيمُ فَالْمَحْشَرُ وَأَمَّا الطَّرِيقُ الَّتِي عَرَضَتْ عَنْ يَسَارِكَ فَطَرِيقُ أَهْلِ النَّارِ وَلَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا وَأَمَّا الطَّرِيقُ الَّتِي عَرَضَتْ عَنْ يَمِينِكَ فَطَرِيقُ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَأَمَّا الْجَبَلُ الزَّلِقُ فَمَنْزِلُ الشُّهَدَاءِ وَأَمَّا الْعُرْوَةُ الَّتِي اسْتَمْسَكْتَ بِهَا فَعُرْوَةُ الْإِسْلَامِ فَاسْتَمْسِكْ بِهَا حَتَّى تَمُوتَ قَالَ فَأَنَا أَرْجُو أَنْ أَكُونَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ قَالَ وَإِذَا هُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ

حسن بن موسيٰ ۽ عفان ٻنهي اسان کي ٻڌايو؛ ڇا حماد بن سلمه اسان کي ٻڌايو، عاصم بن بهدلہ، المسيب بن رافع، خراسيه بن الحر، جنهن چيو ته: مان مديني ۾ آيس ۽ رسول الله ﷺ جي مسجد ۾ هڪ پوڙهي ماڻهوءَ وٽ ويس. هڪ ٻيو پوڙهو ماڻهو پنهنجي لٺ تي ٽيڪ ڏئي آيو. ماڻهن چيو، "ڪير جنت وارن مان ڪنهن کي ڏسڻ چاهي ٿو؟ ان کي ڏسڻ ڏيو." هو هڪ ستون جي پويان بيٺو ۽ ٻه رڪعتون نماز پڙهي. مان ان وٽ ويس ۽ چيو، "ڪجهه ماڻهو هن طرح ۽ هن طرح چوندا آهن. هن چيو، 'جنت الله تعاليٰ جي آهي، ۽ هو جنهن کي چاهي ٿو ان ۾ داخل ڪري ٿو.' مون رسول الله ﷺ جي زماني ۾ هڪ خواب ڏٺو. مون خواب ڏٺو ته ڪو ماڻهو مون وٽ آيو ۽ چيو، "هلو هلون." مان ان سان گڏ ويس. هو مون سان گڏ هڪ ويڪري رستي تي هليو. منهنجي کاٻي پاسي هڪ رستو هو ۽ مان ان مان گذرڻ چاهيان ٿو. هن چيو، "ڪجهه ماڻهو هن طرح ۽ هن طرح چوندا آهن." تون انهيءَ رستي جي پوئلڳن مان نه آهين. پوءِ هڪ رستو منهنجي ساڄي پاسي هليو ويو، مان ان جي پٺيان هليو ويس جيستائين مان هڪ سخت جبل تي نه پهتس، ان ماڻهوءَ منهنجو هٿ وٺي مون کي ڌڪو ڏنو، ۽ مان پاڻ کي ان جي چوٽيءَ تي ڏٺو. مان ڪنهن به شيءِ کي نه جهلي رهيو هوس، پر هڪ لوهه جو ٿلهو هو جنهن جي پڇاڙيءَ ۾ سون جو ڌاڳو هو، ۽ مون ان کي جهليو. ان ماڻهوءَ مون کي ڌڪو ڏنو جيستائين مون رسي کي جهليو، ۽ هن چيو: رسي کي جهليو. مون چيو: ها. ان ماڻهوءَ پنهنجي پير سان سخت ٿلهو کي جهليو ۽ مون رسي کي جهليو. پوءِ مون رسول الله ﷺ کي خواب ٻڌايو. پاڻ فرمايائون: 'توهان جو خواب سٺو آهي، مکيه رستو محسير جو ميدان آهي، جيڪو رستو توهان جي کاٻي پاسي تائين پکڙيل آهي اهو جهنم جي ماڻهن جو رستو آهي، ۽ توهان انهن جا پيروڪار نه آهيو، جڏهن ته جيڪو رستو توهان جي ساڄي پاسي پکڙيل آهي اهو جنت جي ماڻهن جو رستو آهي، جيڪو سخت جبل شهيدن جي جاءِ آهي، جيڪو رسو توهان جهلي رهيا آهيو اهو اسلام جي رسو آهي، ان کي جهليو جيستائين توهان مرو.' هن چيو: مون کي اميد آهي ته جنت جي ماڻهن مان هڪ ٿيندس. خراسيه چيو: اهو معلوم ٿيو ته اهو ماڻهو [عبدالله بن سلام] هو.