Imam Ahmad : 22511

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ بَيْنَا أَنَا جَالِسٌ مَعَ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِذْ طَلَعَ عَلَيْنَا رَجُلٌ مِنْ بَنِي غِفَارٍ ابْنٌ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ طِخْفَةَ فَقَالَ أَبُو سَلَمَةَ أَلَا تُخْبِرُنَا عَنْ خَبَرِ أَبِيكَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ طِخْفَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا كَثُرَ الضَّيْفُ عِنْدَهُ قَالَ لِيَنْقَلِبْ كُلُّ رَجُلٍ بِضَيْفِهِ حَتَّى إِذَا كَانَ ذَاتَ لَيْلَةٍ اجْتَمَعَ عِنْدَهُ ضِيفَانٌ كَثِيرٌ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَنْقَلِبْ كُلُّ رَجُلٍ مَعَ جَلِيسِهِ قَالَ فَكُنْتُ مِمَّنْ انْقَلَبَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا دَخَلَ قَالَ يَا عَائِشَةُ هَلْ مِنْ شَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ حُوَيْسَةُ كُنْتُ أَعْدَدْتُهَا لِإِفْطَارِكَ قَالَ فَجَاءَتْ بِهَا فِي قُعَيْبَةٍ لَهَا فَتَنَاوَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْهَا قَلِيلًا فَأَكَلَهُ ثُمَّ قَالَ خُذُوا بِسْمِ اللَّهِ فَأَكَلْنَا مِنْهَا حَتَّى مَا نَنْظُرُ إِلَيْهَا ثُمَّ قَالَ هَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَرَابٍ قَالَتْ نَعَمْ لُبَيْنَةٌ كُنْتُ أَعْدَدْتُهَا لَكَ قَالَ هَلُمِّيهَا فَجَاءَتْ بِهَا فَتَنَاوَلَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَفَعَهَا إِلَى فِيهِ فَشَرِبَ قَلِيلًا ثُمَّ قَالَ اشْرَبُوا بِسْمِ اللَّهِ فَشَرِبْنَا حَتَّى وَاللَّهِ مَا نَنْظُرُ إِلَيْهَا ثُمَّ خَرَجْنَا فَأَتَيْنَا الْمَسْجِدَ فَاضْطَجَعْتُ عَلَى وَجْهِي فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلَ يُوقِظُ النَّاسَ الصَّلَاةَ الصَّلَاةَ وَكَانَ إِذَا خَرَجَ يُوقِظُ النَّاسَ لِلصَّلَاةِ فَمَرَّ بِي وَأَنَا عَلَى وَجْهِي فَقَالَ مَنْ هَذَا فَقُلْتُ أَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ طِخْفَةَ فَقَالَ إِنَّ هَذِهِ ضِجْعَةٌ يَكْرَهُهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ

Na faamatala mai ia i matou [Yazid] e faapea [Ibn Abi Dhi`b] na faamatala mai ia i matou mai ia [Al Harith bin 'Abdur Rahman] e faapea: A o o’u nofo ma Abu Salamah bin 'Abdur Rahman, na faafuasei ona sau se tamaloa mai Banu Ghifar [o se tasi o atalii o 'Abdullah bin Thikhfah] ma fai mai Abu Salamah: E te ta’u mai ia i matou le tala o lou tama? Na ia fai mai: Na ta’u mai ia te a’u [lo’u tama, 'Abdullah bin Thikhfah] afai e toatele malo i le fale o le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah), e fai mai o ia: 'Ia ta’ito’atasi ma lana malo'. Ona i ai lea i se tasi po e lua ni vaega tetele o malo na faapotopoto i lona fale, na fai mai ai le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah): 'Ia ta’ito’atasi ma lana soa'. Ma sa ou i ai faatasi ma i latou na liliu ma le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah). Ina ua ulufale atu o ia, sa ia fai mai: 'O A`ishah, e i ai se mea?' ‘Ua tali atu ‘Aisa: ‘Ioe, o le supo lea ua ou saunia mo le taeao, susuga.’ Ona ‘aumai lea e ‘Aisa i lana ogaumu ma ‘ave e le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma fa‘amanuiaga a Allah) sina vaega ma ‘ai ai ma fa‘apea atu; ‘‘Inā ‘ave ia, i le suafa o Allah’. Sa ma ‘a‘ai ai se‘ia o‘o ina totoe e pei ona ma va‘aia. Ina ua mavae lena, ona fai mai lea o le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma fa‘amanuiaga a Allah); ‘‘E iai sau mea e inu ai?’ ‘Ua fai mai ‘Aisa; ‘Ioe, o le susu lea ua ou saunia mo oe.’ Na ia fai mai; ‘Aumai iinei.’ ‘Ua ‘aumai e ‘Aisa ma ‘ave e le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma fa‘amanuiaga a Allah) ma ‘ave i lona gutu, inu sina mea itiiti ona fai atu lea; ‘‘Inā inu ia, i le suafa o Allah’. Sa ma inu se‘ia o‘o ina totoe e pei ona ma va‘aia, e ala i le Atua, ‘ina ‘ia matou ō atu i le faletapuai, sa ou punou lo‘u ulu ona sau lea o le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma fa‘amanuiaga a Allah), na ia fafagu tagata; ‘‘Tatalo mo le tatalo’’. Ina ua sau o ia i fafo, sa ia fafagu tagata mo le tatalo, sa ia ui ane ia te a’u a o o’u punou i lalo, sa ia fai mai; ‘O ai lenei?’ Sa ou tali atu; ‘O a’u o ‘Abdullah bin Thikhfah.’ Sa ia fai mai; ‘O se ituaiga lea o le faaviivii e inosia e Allah ‘azza wajalla’.