Perintah Nabi kepada Hudzaifah dan ayahnya menepati janji kepada kaum musyrikin meski itu menghalangi keduanya ikut Perang Badar

Imam Ahmad : 22283

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّ الْمُشْرِكِينَ أَخَذُوهُ وَأَبَاهُ فَأَخَذُوا عَلَيْهِمْ أَنْ لَا يُقَاتِلُوهُمْ يَوْمَ بَدْرٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَالِهِمْ وَنَسْتَعِينُ اللَّهَ عَلَيْهِمْ

Na faamatala mai ia i matou [‘Abdur Rahman] mai ia [Sufyan] mai ia [Abu Ishaq] e faapea [o se tasi o] a matou soa na ta’u mai ia te a’u mai ia [Hudhaifah bin Al Yaman] na tautō tagata ifo i atua ia te ia ma lona tama e aua ne’i tau ma i latou i le Taua o Badar, o lea na fetalai mai ai le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah): ‘Ia fai i latou ma o outou taitai ma o le a matou sailia se fesoasoani mai ia Allah e faasaga ia i latou.’