Nabi ingin memanjangkan shalat, namun mendengar tangisan bayi, maka beliau memendekkan shalat karena khawatir akan memberatkan ibunya
Imam Bukhari : 667
حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلَالٍ قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ يَقُولُمَا صَلَّيْتُ وَرَاءَ إِمَامٍ قَطُّ أَخَفَّ صَلَاةً وَلَا أَتَمَّ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنْ كَانَ لَيَسْمَعُ بُكَاءَ الصَّبِيِّ فَيُخَفِّفُ مَخَافَةَ أَنْ تُفْتَنَ أُمُّهُ
Akɛɛ wɔ [Khalid bin Makhlad] akɛ, akɛɛ wɔ [Sulaiman bin Bilal] kɛɛ, akɛɛ wɔ [Syarik bin ’Abdullah] akɛ, ‘Minu [Anas bin Malik] akɛ, ‘Misɔleko yɛ Imam ko ni esɔlemɔ lɛ ji nɔ ni yɔɔ mlɛo fe Prophellalahal lɛ sɛɛ pɛŋ. Kɛ enu gbekɛ ko ni miifo lɛ, ehaa esɔlemɔ lɛ feɔ mlɛo ejaakɛ ehaoɔ akɛ abaagbe nyɛ lɛ he guɔ’.