इमाम अहमद : 21063

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا هَاشِمٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ حَدَّثَنَا شَهْرُ بْنُ حَوْشَبٍ حَدَّثَنَا عَائِذُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ مُعَاذًا قَدِمَ عَلَى الْيَمَنِ فَلَقِيَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ خَوْلَانَ مَعَهَا بَنُونَ لَهَا اثْنَا عَشَرَ فَتَرَكَتْ أَبَاهُمْ فِي بَيْتِهَا أَصْغَرُهُمْ الَّذِي قَدْ اجْتَمَعَتْ لِحْيَتُهُ فَقَامَتْ فَسَلَّمَتْ عَلَى مُعَاذٍ وَرَجُلَانِ مِنْ بَنِيهَا يُمْسِكَانِ بِضَبْعَيْهَا فَقَالَتْ مَنْ أَرْسَلَكَ أَيُّهَا الرَّجُلُ قَالَ لَهَا مُعَاذٌ أَرْسَلَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ الْمَرْأَةُ أَرْسَلَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنْتَ رَسُولُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَفَلَا تُخْبِرُنِي يَا رَسُولَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهَا مُعَاذٌ سَلِينِي عَمَّا شِئْتِ قَالَتْ حَدِّثْنِي مَا حَقُّ الْمَرْءِ عَلَى زَوْجَتِهِ قَالَ لَهَا مُعَاذٌ تَتَّقِي اللَّهَ مَا اسْتَطَاعَتْ وَتَسْمَعُ وَتُطِيعُ قَالَتْ أَقْسَمْتُ بِاللَّهِ عَلَيْكَ لَتُحَدِّثَنِّي مَا حَقُّ الرَّجُلِ عَلَى زَوْجَتِهِ قَالَ لَهَا مُعَاذٌ أَوَمَا رَضِيتِ أَنْ تَسْمَعِي وَتُطِيعِي وَتَتَّقِي اللَّهَ قَالَتْ بَلَى وَلَكِنْ حَدِّثْنِي مَا حَقُّ الْمَرْءِ عَلَى زَوْجَتِهِ فَإِنِّي تَرَكْتُ أَبَا هَؤُلَاءِ شَيْخًا كَبِيرًا فِي الْبَيْتِ فَقَالَ لَهَا مُعَاذٌ وَالَّذِي نَفْسُ مُعَاذٍ فِي يَدِهِ لَوْ أَنَّكِ تَرْجِعِينَ إِذَا رَجَعْتِ إِلَيْهِ فَوَجَدْتِ الْجُذَامَ قَدْ خَرَقَ لَحْمَهُ وَخَرَقَ مَنْخِرَيْهِ فَوَجَدْتِ مَنْخِرَيْهِ يَسِيلَانِ قَيْحًا وَدَمًا ثُمَّ أَلْقَمْتِيهِمَا فَاكِ لِكَيْ مَا تَبْلُغِي حَقَّهُ مَا بَلَغْتِ ذَلِكَ أَبَدًا

आम्हाला अब्दुल्ला यांनी सांगितले की, त्यांच्या वडिलांनी त्यांना सांगितले. आम्हाला [हशीम] यांनी सांगितले की, त्यांना [अब्दुल हमीद] यांनी सांगितले, ज्यांनी सांगितले की, आम्हाला [शहर बिन हौसाब] यांनी सांगितले, ज्यांनी सांगितले की, आम्हाला सांगितले गेले [ऐदुललाह बिन अब्दुल्लाह] यांनी सांगितले की [मुआध बिन जबल] यमनला गेले, तेव्हा खानान येथील एक स्त्री तिच्या बारा मुलांसह त्यांना भेटायला आली; तिने मुलांच्या वडिलांना घरीच सोडले होते, आणि मुलांपैकी सर्वात लहान मुलालाही आधीच दाढी होती. ती स्त्री उभी राहिली आणि मुआध बिन जबल यांना अभिवादन केले, तर तिच्या उजव्या व डाव्या बाजूला उभ्या असलेल्या दोन पुरुषांनी तिच्या वरच्या बाहूंना धरले होते. त्या स्त्रीने विचारले: 'तुम्हाला कोणी पाठवले?' मुआध बिन जबल यांनी उत्तर दिले: 'मला अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी पाठवले आहे.' त्या स्त्रीने म्हटले, 'जर तुम्हाला अल्लाहच्या प्रेषितांनी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) पाठवले असेल, तर तुम्ही त्यांचेच प्रेषित आहात.' कृपया मला सांगा, अल्लाहच्या पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या प्रेषिता? मुआध बिन जबल यांनी तिला विचारले: 'तुम्हाला काय म्हणायचे आहे?' त्या महिलेने विचारले: 'मला सांगा, पतीचे आपल्या पत्नीवर काय हक्क आहेत?' मुआध बिन जबल यांनी तिला सांगितले: 'त्याने अल्लाहची भीती बाळगावी, त्याचे ऐकावे आणि त्याचे आज्ञापालन करावे.' त्या स्त्रीने म्हटले: "मी अल्लाहची शपथ घेऊन विचारते, पतीला आपल्या पत्नीवर कोणते अधिकार आहेत?" मुआध इब्न जबल यांनी तिला उत्तर दिले: "तू ऐकणार नाहीस का, आज्ञापालन करणार नाहीस का आणि अल्लाहची भीती बाळगणार नाहीस का?" त्या स्त्रीने म्हटले: "नाही, परंतु मला सांग पतीला आपल्या पत्नीवर कोणते अधिकार आहेत, कारण मी त्यांच्या वडिलांना, जे आता खूप वृद्ध झाले आहेत, घरीच सोडून आले आहे." मग मुआध इब्न जबल यांनी तिला म्हटले: "ज्याच्या हातात मुआधची आत्मा आहे त्याचा शपथ, जर तू त्याच्याकडे परत गेलीस आणि पाहिलेस की कुष्ठरोगामुळे त्याची त्वचा आणि नाक खाऊन गेले आहेत, आणि त्याच्या नाकातून पीप आणि रक्त वाहत आहे, आणि तू त्याचे हक्क पूर्ण करण्यासाठी ते आपल्या तोंडाने थुंकलेस, तरीही ते त्याचे हक्क पूर्ण होणार नाहीत."