Imam Ahmad : 19897
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ عَنْ سِمَاكٍ قَالَ قُلْتُ لِجَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ أَكُنْتَ تُجَالِسُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَانَ طَوِيلَ الصَّمْتِ قَلِيلَ الضَّحِكِ وَكَانَ أَصْحَابُهُ يَذْكُرُونَ عِنْدَهُ الشِّعْرَ وَأَشْيَاءَ مِنْ أُمُورِهِمْ فَيَضْحَكُونَ وَرُبَّمَا تَبَسَّمَ
Esan digu [Sulaiman bin Dawud], esan digu [Sharik]-tik [Entzun]; galdetu nion [Jabir bin Samurah]; 'Inoiz elkartu al zara Rasulullah Shallalahu 'Alaihi Wasallam?'. Erantzun zuen; «Bai, figura lasaia zen, barre pixka bat egiten zuen, behin bere lagunak alboan zeudela, barrez lagunduta poesia eta istorioetako zerbait helarazten zuten, baina irribarre besterik ez zuen egin».