Imam Ahmad : 19852
حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ وَأَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ قَالَا ثَنَا شَرِيكٌ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدَخَلْتُ عَلَيْهِ وَأَكَلْتُ مِنْ طَعَامِهِ وَشَرِبْتُ مِنْ شَرَابِهِ وَرَأَيْتُ خَاتَمَ النُّبُوَّةِ قَالَ هَاشِمٌ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ الْيُسْرَى كَأَنَّهُ جُمْعٌ فِيهَا خِيلَانٌ سُودٌ كَأَنَّهَا الثَّآلِيلُ
A tene na e [Hasyim bin Qasim] na [Aswad bin Amir], ala use kue atene; ti tene na e [Sharik] ti [‘Ashim] ti [Abdolla bin Sarjis] so lo tene; ‘Mo ba Rasulullah Shallalahu ‘Alaihi Wasallam, mo tingbi na lo na mo te na mo nyon ye na lo na yâ kobe ti lo na nyongo ye ti lo, na pekoni mo ba khatam -afä- ti prophète ti lo’. [Hashim] atene; ‘so ti tene na ndo ti go ti lo ti koli tongana mbeni ngbongboro nyama so ayeke kono’.